Παραμύθια του τότε, ιστορίες του τώρα

Κάποτε, είχα κάνει μια ανάρτηση... 
Και είχε αυτό το υπέροχο κομμάτι να τη συνοδεύει:

Πήγε μια μέρα ο πατέρας το παιδί του στο τσίρκο... έκαναν βόλτα και χάζευαν τα κλουβιά με τα ζώα... κάποια στιγμή είδε το παιδί έναν τεράστιο ελέφαντα, δεμένο από το πόδι, με μία αλυσίδα μικρή από ένα πολύ μικρό πασσαλάκι....
Απόρησε και ρώτησε τον πατέρα του : ¨Μπαμπά, γιατί δεν δίνει μία κλωτσιά ο ελέφαντας να απελευθερωθεί, αφού ειναι τόσο μεγάλος και τόσο δυνατός και το ξυλαράκι πολύ μικρό για να τον κρατήσει ???"
Ο πατέρας του χαμογέλασε και του απάντησε: "Βλέπεις όταν τον έδεσαν εκεί, ήταν ένα μικρό ελεφαντάκι και για πάρα πολύ καιρό προσπαθούσε να σπάσει την αλυσίδα του! Τράβηξε, παιδεύτηκε, δεν σταμάτησε να ψάχνει τρόπο να φύγει...άλλα ήταν πολύ αδύναμο τότε και δεν μπόρεσε... και έκλαψε, έκλαψε πάρα πολύ και παραιτήθηκε...και τώρα δεν ξέρει ότι έχει γίνει μεγάλος και δυνατός και μπορεί να σπάσει τα δεσμά του..."

Το αντέγραψα από ένα site γιατί μου θυμίζει εμένα, εσένα, τους φίλους μου....που δε μας έδεσαν το ποδαράκι αλλά τη θελησή μας.
Πρωινά φιλιά και καλημέρες.




Άλλαξαν πολλά...
Η αρχή έγινε την Τετάρτη. 
Αύριο η συνέχεια
....και το τραγούδι αντικαταστάθηκε στο μυαλό μου. 
Προτιμώ αυτό πλέον:

"....Je parle fort et je suis franche, excusez-moi
Finie l'hypocrisie, moi je me casse de là
J'en ai marre des langues de bois
Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça !
Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
Bienvenue dans ma réalité...."


Φιλάκια γλυκά

Μπάμπω

Μιλάω με τη Μπάμπω στο τηλέφωνο για ώρες...
Της εξιστορώ.

Όσα νιώθω και όσα βιώνω.
Με ακούει. 

Μου μιλάει.

Ξαφνικά, βάζει τα κλάματα. Σ΄εκείνο το σημείο που εγώ λυγίζω και σπάει η φωνή μου, μια  γυναίκα στην άλλη άκρη της χώρας ξεσπάει σε υστερικά κλάματα.

11 χρόνια και κάτι ψιλά. 

Δε θυμάμαι να την έχω ξαναδεί να κλαίει έτσι. 

Και μετά μου μιλάει πάλι...

Θα πάμε πάλι μαζί στο Λονδίνο,  οι ξανθιές. 

Ηρέμησε κοριτσάκι μου.  

Ακόμα μια λεύγα...

Λοιπόν, δε σας είχα προειδοποιήσει?
Θα πέσει διαγώνισμα σε ανύποπτο χρόνο?
...και εσείς φανταστήκατε ότι, λόγω απεργίας, η ξανθιά δε θα σας εξετάσει?
Χμμ....για στρωθείτε στο διάβασμα λέμε. 
ΌΛΟ το περιοδικό λεύγα και βλέπουμε...

Μην γκρινιάζετε.
Πατήστε το σύνδεσμο. 

...ή ακόμα καλύτερα...
σβέλτα να το αγοράσετε.
Πφφφ...με έφαγε η γκρίνια σας πια.
Λεφτά υπάρχουν.


Αντιγράφω από το site του περιοδικού:

19.997 λεύγες υπό τη θάλασσα και ο μεσοπόλεμος δεν έχει ακόμη τελειώσει· τα προβλήματα της ζωής δεν απογράφονται και, ανάμεσα στην ελεημοσύνη και την αλληλεγγύη, η χαμένη τιμή των δημοσίων υπαλλήλων μπλέκεται με τις χαμένες ψευδαισθήσεις. Η σκιά του ομπρελοκουβαλητή, σαν στιγμιότυπο από το Παρίσι του 1871 ή τη Λωρίδα της Γάζας σήμερα, και ξαφνικά το σφύριγμα της λήξης και αυτού του παιχνιδιού. Τα παιδιά του ελληνικού λαού θα μπουν σε νέες περιπέτειες, το τρένο και αυτό το Σαββατοκύριακο θα παραμείνει ακινητοποιημένο και τα δημόσια έργα ακόμη δεν έχουν βρει ανάδοχο. Διαβάζοντας τα ψιλά γράμματα, μένουμε άφωνοι αλλά ευτυχώς προστατευμένοι από τον κομμουνισμό, έτοιμοι να παρασυρθούμε από τον δικό μας διάβολο, απείθαρχοι σαν τον τρελό απέναντι στον Ηγεμόνα.

η λεύγα διανύει αποστάσεις κάθε δίμηνο

Για συμβολές, συμβουλές, συνεργασίες και διαφωνίες: levgamag [at] gmail [.] com 

ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ (ναι, μάναμ΄...εκεί που το πουλάνε σημαίνει αυτό) 

ΑΘΗΝΑ Αλφειός, Χαρ. Τρικούπη 22, Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37, Ναυτίλος, Χαρ. Τρικούπη 28, Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας, Πρωτοπορία, Γραβιάς 3-5, Τέλειος Κύκλος, Α. Μεταξά 12, ΒΟΛΟΣ Subway, Π. Μελά 32, ΔΡΑΜΑ Ειρμός, Γ. Ζερβού 6 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22, Κυριακίδης, Αγίας Σοφίας 40, Μικρόπολις, Βενιζέλου & Β. Ηρακλείου 18, Σαιξπηρικόν, Εθν. Αμύνης 14 ΠΑΤΡΑ Πρωτοπορία, Γεροκωστοπούλου 31-33, Πλ. Γεωργίου ΠΕΙΡΑΙΑΣ Τσαμαντάκης, Καραολή & Δημητρίου 43 ΙΩΑΝΝΙΝΑ Αναγνώστης, Πυρσινέλλα 11 ΚΟΜΟΤΗΝΗ Παπασωτηρίου, Ορφέως 21, Εκλογή, Παπαδήμα 14 ΧΑΝΙΑ Το Βιβλίο, Πλατεία Κολοκοτρώνη 29, Το Σχήμα, Α. Παπανδρέου 38 ΡΕΘΥΜΝΟ Πλαίσιο, Κ. Γερακάρη 104 ΖΑΚΥΝΘΟΣ Θεωρία, Τερτσέτη Γεωργίου 32

Θέλω να μου μιλήσεις

Θέλω να μου μιλήσεις Για 'κείνη τη μάντρα του μικρού μας σχολειού Θέλω να μου μιλήσεις Για τον πετροπόλεμο στην κάτω γειτονιά Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο Κι έφαγα της χρονιάς μου τότε Όχι για τα λάθη, μα για την αγάπη μου Δεν είναι ο δάσκαλος που μας χωρίζει πια Είναι που στην πορεία μας δεν έχει διάλειμμα για να βρεθούμε Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο


...τα βράδια που ξυπνάει το φοβισμένο δεκάχρονο μέσα μου και ακούει μουσική....

"...του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι..."

Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι αδελφός μου. 

Δεν απευθύνεται σε  μένα. 

Το έχω φυλαγμένο στο ταχυδρομείο μου, εδώ και καιρό. 

Μου ζήτησε να το δημοσιεύσω ως δικό μου, όποτε και αν το θελήσω. 

Δε θέλω. 

Θέλω μόνο να του πω ότι δεν θέλω να τον χάσω. 

Αξίζει πολλά.

"Ακόμα  ένα ταξίδι "δι' υπηρεσιακούς λόγους" κι εγώ κλεισμένος σ'ενα δωμάτιο ξενοδοχείου, αγκαλιά με το μικρό αυτό μηχάνημα

... αν είναι ό,τι πιο κοντινό μπορώ να έχω σε σένα....

Αλίμονο, ούτε τηλέφωνο θα σε έπαιρνα ούτε μήνυμα θα έστελνα. 

Είναι πολλά τα χρόνια που έπαψα να διεκδικώ αθώα, αγνά και παιδικά το αντικείμενο του πόθου μου, ακόμη κι αν αυτό ήταν όλα όσα έψαχνα.
Κουβαλώ πολλά απωθημένα, μπόλικη περηφάνια, αρκετή εμπειρία για να ξέρω ότι το να είμαι απών, είναι το καλύτερο και για τους δυό μας.
Ίσως γιατί έτσι πονάω λιγότερο...
Ναι, εγώ.
Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, ιδιαίτερα όταν απευθύνεται σε κάποιον που σημαίνει τόσα πολλά για μένα...
Ίσως γιατί το να σε χάσω επειδή απλά εξαφανίστηκα, ήσυχα και διακριτικά, σχεδόν όπως εμφανίστηκα στη ζωή σου, να είναι πιο αξιοπρεπές και να αξίζει περισσότερο από τις ώρες που όλα ήταν ένα.
Που όλα ήταν Εσύ και το βλέμμα σου... 

Πονάει κάθε μου κύτταρο να μην σε έχω δίπλα μου, να μπορώ να μυρίζω τον ιδρώτα σου, τα υγρά σου πάνω στο κορμί μου, να μην μπορώ να νοιώθω την αγκαλιά σου και την ανάσα σου, δίπλα από το στόμα μου...
Όμως το να κυνηγήσω κάτι που ενώ είναι δικό μου, δεν μου ανήκει, κάτι που ενώ είναι κομμάτι του εαυτού μου, έχει ξεριζωθεί...
Ποιό το νόημα; 

Προσπαθώ να γεμίζω τις μέρες μου, με υποκατάστατα δικά σου.
Με βλέμματα όλο πάθος και καύλα, με την εικόνα σου να με κυριεύει και να θεριεύει την ανάγκη μου να ακούσω τη φωνή σου, για μία έστω φορά
...και μετά να ξεχαστώ στη λήθη του τίποτα, μα ακόμη κι αυτό είναι τόσο ανέφικτο που δεν ξέρω τί με πονάει περισσότερο... 

Λόγια έρωτα, κορμιά διαθέσιμα, νύχτες γεμάτες ποτά και πεταμένα ρούχα, γύρω από το σαλόνι, πάνω σε πολυθρόνες και καναπέδες
...εικόνες γεμάτες προσδοκίες
...και μετά η σιωπή.

Η μουσική μιλάει για μένα, ενώ ακούω πόσο καύλα ήταν η συνεύρεση...

                                   

             
Η φωτιά λένε σβήνει με φωτιά... "

Απόψε έχεις την πιο μεγάλη αγκαλιά μου. 

Έχω την αίσθηση ότι τη χρειάζεσαι περισσότερο από ποτέ. 

Μακάρι να ήμουν εκεί. 

 

 

 

Ο λάκκος με τ΄αστεία

Ο λάκκος με τ' αστεία που σκάβω από παιδί.Η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί.Με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο.Στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω.Θέλω να πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Με δώρο μια κιθάρα-ασπίδα του μπαμπά.Που πήρα με δεκάρι στα μαθηματικά.Τα πρώτα τραγουδάκια με στίχους τολμηρούς
με διώχνουν από κύκλους αντιστασιακούς.Είπα θα πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Το τσίρκο που 'χω στήσει, το υπόγειο μαγαζί βουλιάζει και με παίρνει και μένανε μαζί.Βουτάω το μαύρο χιούμορ σε έγχρωμη οπή και δάχτυλο Κυρίου μού γνέφει σιωπή.Γι' αυτό θα πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Θέλω να πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ...
Να σωθώ

 
Ίσως να μην πας για ύπνο απόψε, γιατί δεν είναι κανείς δίπλα να σου κλείσει το φως ή να σου πει μια ιστορία...

 

 

100η ανάρτηση

                            

100η ανάρτηση λοιπόν...                          
Πως να σας ευχαριστήσω όλους,  που αγκαλιάσατε τη Νεφελοκοκκυγία μου?

Αντί τούρτας, ένα βίντεο. 
Και μια ευχή...

Ν΄ανακαλύψετε όλοι σας κάποτε, το δρόμο και τον τρόπο να "κυλήσετε".   


Χαμόγελα και φιλιά.

*Ασταγδιάλα, συγκινήθηκα*

"...θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό..."

 

Να έχετε έναν υπέροχο Αύγουστο.

Για την παρέα του χιονισμένου Μάρτη

Οι αντοχές μου μαδούν μες στα χρόνια Σκύβω, μαζεύω την ερημιά Κι όλο ρωτώ να μάθω την αλήθεια
Κι όλο μου λένε παραμύθια Τα παιδιά μου κηδεύω τα βράδια Μες στους αιώνες καρτερικά Κι όλο ρωτώ να μάθω την αλήθεια Κι όλο μου λένε παραμύθια Τη ζωή μου κοιτώ και δειλιάζω Πόσο δεν άλλαξε πουθενά Κι όλο ρωτώ να μάθω την αλήθεια Κι όλο μου λένε παραμύθια Σε δουλειά, συντροφιά και αγάπη Έσκυψα, πήρα την μοναξιά Κι όλο σε σένα που με συντροφεύεις Μιλώ και δεν καταλαβαίνεις Έλα κάτσε κυρά μου εδώ πέρα Μου λέει κάποια από μακριά Κόβει η αλήθεια, κόβει και θερίζει Κι όποιος την βρει τον βασανίζει

Για την παρέα του χιονισμένου Μάρτη 

Για την Μπάμπω, που περνάει δύσκολες ώρες. 
Για τις μικρές και μεγάλες προδοσίες. 
Για αυτούς  που θεωρούν ότι σε έπλασαν λάθος, όταν διεκδίκησες.
Όταν άλλαξες... 
Λες και τους ανήκες ποτέ...

Φυλετικές μάχες

Προσοχή:

Ακολουθούν αμπελοφιλοσοφίες εν είδει διαλόγου, ξανθιάς με ξανθιά. 

Μπάμπω: Ότι δε σε σκοτώνει , σε κάνει πιο δυνατή.

Νεφέλω: Πφφφφ...βλακείες

                  ...απλά σε αφήνει με σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες

                  ...αλλιώς εγώ τώρα, θα ήμουν η πριγκίπισσα Ζήνα.

Φιλενάδα, το ξανασκέφτηκα. 
Δίκιο έχεις

..."το μηδέν θα κάνω κύκλο και εκεί μέσα θα χορεύω"...



Φιλιά για ένα υπέροχο, χαμογελαστό, ερωτικό μπλα..μπλα...μπλα...σαββατοκύριακο. 

Μια λεύγα...

...δυο λεύγες

...τράβα κουπί

...φτάνουμε


Σήμερα θέλω να μιλήσω για μένα.
Οκ...ξέρω ότι ειμαι κακομαθημένο και δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά θα μ΄ανεχτείτε, n'est pas?

Κάτι φίλες λοιπόν, ξανθιές κι αυτές, μου είπαν ότι επιβάλεται μεταξύ άλλων, να διατυμπανίζω ότι πλήτω.
Προσθέτει έναν ενδιαφέροντα κοσμοπολίτικο αέρα στο προφίλ μου, λένε.
Όπως και το διάβασμα περιοδικών.

Ουφφφφ...πλήτω συχνά τελευταία...
...οπότε καμιά φορά διαβάζω.

Αυτό το περιοδικό πάντως με συμβούλευσαν να τ΄αποφύγω, γιατί  κινδυνεύω να ανεβάσω το πολιτικό IQ μου και δε θα με κάνουν παρέα.
Αλλά εγώ εκεί.
Μ΄αρέσει η αίσθηση του χαρτιού, βρε κουτά.  Μη φανταστείτε τίποτ΄άλλο.

Ντάξ...τι περιμένατε από την ξανθιά?

Για κάντε κλικκκκ  εδώ λοιπόν ή πάνω στο εξώφυλλο και ρίξτε μια ματιά.
Ακούγεται ότι έχει ενδιαφέρον.

Εγώ πάλι, ιδέα δεν έχω.
Είπαμε
...μια απλή ξανθιά είμαι.

Φιλιά και καλημέρες, λατρεμένα μου


ΥΓ. Δεν έχει ζώδια στο περιοδικό Ηitori Tana μου. Δε θα μάθεις πότε θα παντρευτείς.

ΘΕΛΩ

Να μεγαλώνω και...

Να είμαι πολύ όμορφη.
Να δείχνω 5 χρόνια νεότερη για κάθε δύο που περνάνε.
Να τρώω διπλό πιτόγυρο συνοδεία παστουρμαδόπιτας, για πρωινό.
Για τη λιγούρα δύο μπάλες παγωτό παρφέ κρέμα, Δωδώνη και δύο σοκολάτα πορτοκάλι.
Τα περιττά κιλά να πηγαίνουν στο στήθος και μόνο.

Να ξέρω να μιλάω και να γράφω σωστά ελληνικά.
Στην απονομή των βραβείων Nobel, θα φορέσω κόκκινη τουαλέτα.

Να έχω λεφτά και να μη ζητάω από τη μαμά μου. 
Στο τέλος του μήνα να περισσεύει ο μισός μισθός μου και να προβληματίζομαι που θα τον ξοδέψω γιατί θα τα έχω όλα.

Να μ΄αγαπάνε τα παιδιά μου και να μ΄ακούνε όποτε τους μιλάω.
Στην ερώτηση ποιός έφαγε τη σοκολάτα της μαμάς, ν΄ απαντούν.
"Εγώ" ή "εγώ".
Ποτέ,  "αυτός" ή "αυτή" (συνοδεία δακτύλου και κουκούλας)
Να καθαρίζουν το δωμάτιό τους και να με βοηθάνε σ΄ όλες τις δουλειές του σπιτιού.

Να ταξιδέψω σ΄όλο τον κόσμο και να προλάβω να δω την Περσέπολη και το Isfahan, πριν μπουν τα αμερικλανάκια και τα κάνουν ρημαδιό.

 


Οι άντρες που θα γνωρίζω να είναι πανέμορφοι και πανέξυπνοι. Να με λατρεύουν και να μη φοβούνται να το παραδεχτούν.

Μπα...βλακείες. 
Τώρα που το ξανασκέφτομαι. 
Θέλω αυτό που έζησα χτες. 
Δίπλα στη θάλασσα...


"Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία
Ξέχνα όλα τα στερεότυπα σου, καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα"

Φιλιά και καλή εβδομάδα, γλυκά μου

Μυρίσαι το άριστον

"Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

A ! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Aγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Kουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος."

 

Οδυσσέας Ελύτης,Ο μικρός ναυτίλος

 

...φυσάει τις τελευταίες μέρες 

 

Του νόου ας μπέτε

Μπήκατε που μπήκατε στον κόπο να φτερουγίσετε ως το ουράνιο χωριό μου.
Τη Νεφελοκοκκυγία μου.
Θα ΄θελα λοιπόν να διαβάσω ένα σχόλιο από όλους σας, ώστε να ξέρω πόσες πορτοκαλόπιτες και καφέδες να ετοιμάσω. 
Ακόμα και από εσάς που δεν έχετε αφήσει ποτέ στο παρελθόν, σχόλιο.
Επώνυμα ή ανώνυμα...όπως θέλετε.

ΥΓ Το τραγούδι είναι άσχετο με την ανάρτηση αλλά με κάνει και γελάω.
Σας το αφιερώνω.
Αν είχα καλύτερη φωνή,  θα σας το τραγουδούσα, αλλά....μια  άλλη φορά ίσως.
Πάντως το νι και το λι, θέλουν τέχν(ιιιεε)η που η γράφουσα την κατέχει. χιχιχι

Πολλά γλυκά φιλιά

Όλο απορίες είσαι πια, Νεφέλω μου...

  Πόσο κοστίζει η αποστολή ενός email?

 

Κακές συνήθειες

 

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

 Λίγο τα ζόρια, λίγο η παράνοια της μέρας... 

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες 

Ησυχάζει το σπίτι. 
Φτιάχνω τσάι.
Σκέφτομαι...
...πως θα γίνει να μη σκέφτομαι.

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Φοράω τ΄ακουστικά μου και  χάνομαι. 
Το πρωινά στη δουλειά και ξανά, σχεδόν κάθε βράδυ. 

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω 

Μετρώντας και απόψε, τις δικές μου κακές συνήθειες. 


Αυτή την ώρα, που με νιώθω πάλι σα φοβισμένο δεκάχρονο.
....και ο Μίλτος, η καλύτερη συντροφιά. 
Ανάβω τσιγάρο. 
Τ΄ακούω δυνατά.

Τι περιμένω από την Ανάσταση....

...να γίνει ένα θαύμα. 

 

Στην επόμενη ζωή μου, θέλω να ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός και το γλυτώνεις αυτό.
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο, γιατί παραείσαι υγιής.
Πηγαίνεις και εισπράττεις τη σύνταξή σου και μετά, όταν αρχίζεις να δουλεύεις, σου κάνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στη δουλειά.
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια, μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι  άτακτος.
Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.
Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι πιτσιρίκι, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι
που γεννιέσαι.
Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές χώρο σαν spa με κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και...

 – Νάτο !

Τελειώνεις σαν… οργασμός!


 Καλή Ανάσταση σε όλους σας.



--------------

Πρωινό update:

 Μύρισε το σπίτι πορτοκάλι...
...θα είναι ένα υπέροχο τριήμερο.
Φιλιά και καλημέρες

Βασίλη, σε θέλω. Πρέπει να μιλήσουμε. Ακούς Βασίληηηη*?

 
Αγαπητέ φίλε, Βασίληηηηη*,

Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό, έτσι?
Σε λίγο θα είμαι και εγώ μια λεβέντισσα πίσω από της φυλακής τα κάγκελα, οπότε θα έχουμε πολλά κοινά.
Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω, ότι:

Δεν την παλεύω Βασίληηηη*.

Είσαι η μόνη μου ελπίδα.
Οι τράπεζες μου ζητάνε λεφτά, τα φροντιστήρια των παιδιών μου ζητάνε λεφτά, τα παιδιά μου, μου ζητάνε χαρτζiλίκι (εκτός του ότι τρώνε το καταπέτασμα), ο σπιτονοικοκύρης μου ζητάει λεφτά. Δε του φτάνει το ενοίκιο, θέλει και λεφτά για το πετρέλαιο, για το νερό, για το λίπασμα στις πλαστικές γλάστρες της γυναίκας του στις σκάλες, για...για ...για....
....τι να κάνω η δόλια μάνα?
Θα περίμενα να μου δώσει ο Γιωργάκης. Μου το είπε. Λεφτά υπάρχουν. Απλά κάπου τα έβαλε και μέχρι να τα βρει του δίνω και εγώ ότι έχω και δεν έχω για να τον διευκολύνω.
Κάνει ότι μπορεί όμως. Έχεις δει τι ύφος έχει όταν μιλάει? (κοντεύει να μου πάρει τον τίτλο της απόλυτης κλαψομούνας).
Τον λυπάμαι μωρέεεεε

Τέλος πάντων, ξέφυγα πάλι...αποσυντονίστηκα. Τι έλεγα? Ααα ναι..
.
Βασίληηηηηη*,  άκουσα ότι είσαι καλός και πονετικός.
Σε παρακαλώ λοιπόν.
Άσε έξω από την πόρτα μου το κατιτίς. Κατά προτίμηση σε μικρά χαρτονομίσματα (μη μας καταλάβουν, ξέρεις εσύ)
Εεεε, τι λες καλέ μου (Άγιε) Βασίληηηηη*?
Πλιζζζζ, πρίτι πλιζζζζζ
Και εγώ θα σου φτιάχνω παστουρμαδόπιτες αν τυχόν σε ξαναμπουζουριάσουν.
Εξάλλου, πόσο καιρό θα κάτσεις μέσα?
Άντε και σε απόδραση με διαστημόπλοιο.

I love greek prison break!!!!

Πρωινά φιλιά και καλημέρες,
Η φίλη σου, Νεφελοκοκκυγία


*χρησιμοποιείστε την προφορά της Ελίζας Καλίτση για να πιάσετε το συναίσθημα.

Όταν φεύγεις

Σαν πουλί πετάς, μακριά μου φεύγεις σαν ανάσα
στα ίδια μέρη τον χρόνο σταματάς
μα ποτέ σου δεν είδες μέσα μου ποτέ σου
σε ξένα λόγια τώρα γι`αλλού πετάς

 

Όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό
κι αν σου φάνηκαν οι μέρες σου για πες μου κάηκαν
μεσ`τη φωτιά τους εγώ θ`αναστηθώ..


Σου είπα ότι μπορεί να κάνω ανάρτηση.
Όταν νιώσω την ανάγκη.
Τότε, που δεν θέλω να σου στείλω sms ή mail πάλι.

Κάθε φορά που γυρίζεις την πλάτη σου....κάθε φορά που φεύγεις και εγώ μένω εκεί, παγωμένη
...να ελπίζω, να εύχομαι.
Να έχω ακόμα μια φορά μαζί σου.
...σα να ψάχνω ευκαιρίες .
Να σου αποδείξω τι, άραγε? Ότι είμαι εξίσου έξυπνη? Ότι είμαι όμορφη? Καλή στο σεξ?
Τα ξέρεις, το ξέρω.
Τι ψάχνεις, δεν ξέρω
...μπορεί ούτε εσύ.
Κρατάω λοιπόν ότι μου δίνεις.
Τη χαρά για....δυό- τρεις ώρες.
Τις αναμνήσεις. Μέχρι το επόμενο "ταξίδι"
...και μετά...

Ευτυχώς δεν θα με διαβάσεις ποτέ.
Θα σου φαινόμουν υπερβολική και μελοδραματική χαζογκόμενα.
Ότι μισείς.
 

Κόλαση.

Γι΄αυτό είναι οι φίλες. Να με ξελασπώνουν στα δύσκολα.

moi: Πως πας με κάποιον που του ρίχνεις μια δεκαετία? 
elle: Χωρίς τύψεις. 
moi: Χμμμ....τι χρώμα εσώρουχα να βάλω?
elle: Ότι να΄ναι. Δε θα τα πάρεις πίσω έτσι κι αλλιώς. 

Je t' aime μαρήηηη.