Ας τα πιάσουμε από την αρχή τα πράγματα...
Γεννήθηκα σε ένα χωριό.
Ένα ειδυλλιακό χωριό. Το πιό ομορφοτερότερο του κόσμου.
Μίλια και μίλια* μακριά από τον πολιτισμό ήταν το χωριουδάκι μου.
Με τα δασάκια του τριγύρω, τις πηγούλες του, τα ξωτικά του, τις νεράιδες, τους νεραιδοχτυπημένους του....
Αγέρωχους, όμορφους ανθρώπους που φοβούνταν μονάχα ένα πράγμα. Μη τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.
Οι γονείς μου είχανε κάμποσους γιους** Κανείς δεν ξέρει πόσους.
....και μια κόρη
Ήμουν εγώ....
Η κόρη η μονάκριβη, η πολυαγαπημένη.
Μέχρι τα 12 μου, ο ήλιος δε με είδε.
Στα σκοτεινά με έλουζαν, στ' άφεγγα με χτένιζαν. Στ' άστρα και στον αυγερινό ήπλεκαν τα μαλλιά μου.
Εδώ δε φαίνονται τα μαλλάκια μου, γιατί μου σφίξανε
αυτό το κωλόπανο τριγύρω από το κεφάλι,
μπας και σταματήσω να μιλάω
Σχολείο δεν πήγα, γιατί θα μου έπιαναν τον κώλο τ΄αγόρια και αυτό -λέει η μαμά μου- είναι κακό.
Έμαθα όμως πολλά μέσα στο σπίτι μας.
Να μαγειρεύω, να αρμέγω , να αδειάζω τον απόπατο έξω από το σπίτι μας, να ξεγεννώ τις γίδες....
Ουυυ...κι άλλα πολλά.
Και όταν είχα ελεύθερο χρόνο, καθόμουν κάτω από τη λάμπα με τις φίλες μου και ετοίμαζα την προίκα μου.
Το κοπανέλι θέλει υπομονή
Ποτισμένες με τις αρχές της νοικοκυροσύνης λοιπόν, όταν μεγαλώσαμε λίγο, εγώ και φίλες μου πηγαίναμε συχνά πυκνά στο ποτάμι να πλύνουμε τα ρούχα της οικογενειών μας.
Τι γέλια θεέ μου, τι καλαμπούρια...τι παιχνίδια κάναμε.
Εγώ και οι φίλες μου (χωρίς βρακάκια)
Μούσκεμα γινόμασταν από τη χαρά μας. Και μετά βγάζαμε τα βρακάκια μας
...και τα πλέναμε.
Τι σκατά σκεφτήκατε?
χμμ..συνεχίζω
Ναι..είχαμε μείνει εκεί που γινόμασταν μούσκεμα εγώ και φίλες μου.
Μετά πέρασαν τα χρόνια και οι γονείς μας έκαναν τα κουμάντα τους ώστε να μας αποκαταστήσουν.
Διάλεξαν για μένα το πιό καλό παλικάρι του διπλανού χωριού.
Αψηλός, λεβέντης, κουβαλητής άντρας.
Και με πάντρεψαν.
Για να ζήσω εγώ καλά και οι δικοί μου καλύτερα.
Γιατί με το βάρος μου σε φλουριά, αγόρασαν πέντε γίδες και τώρα πίνουν κάθε πρωί φρέσκο γάλα στην υγειά μου.
Το πρώτο βράδυ με τον άντρα μου ήταν ακριβώς όπως μου το είχε περιγράψει η μαμά μου.
Αχ, πόσο αγαπώ την οικογένειά μου.
Ον μάι χάνιμουν
Κάναμε πολλά παιδιά και μία κόρη.
Πολλά παιδιά....πολλά..μωρέ.
Οκ..το παραδέχομαι. Ούτε εγώ ξέρω να μετράω.
Μέχρι το 7 ξέρω μόνο, γιατί τόσες είναι οι γίδες μας. Αν πάρουμε κι άλλες θα μάθω και άλλα γράμματα.
Ουφφφ πιά.
Αυτή είναι η ζωή μου.
Η μαμά μου επίσης, μου είπε ότι είμαι πολύ ευτυχισμένη και θα ζήσω εγώ καλά και κάποιοι άλλοι καλύτερα?
Πφφφ...σιγά
* το "μίλια" κάνει πιό εξωτικό από τα "χιλιόμετρα", οπότε αυτή τη μονάδα μέτρησης θα χρησιμοποιούμε από τούδε και στο εξής.
** Ήταν αγράμματοι άνθρωποι. Τι να κάνουμε τώρα?
Απορία:
Αφού δεν έγιναν έτσι τα πράγματα....
Γιατί φερόμαστε σαν αθώες χωριατοπούλες που κατέβηκαν από το Ντάουν ΓκουρουνοRachoula Βίλατζ και τρώμε στη μάπα ότι μαλακία μας σερβίρει ο καθένας?
Πόσο θύματα μπορούμε να είμαστε?
ΕΕΕΕΕΕΕΕ?
Γαμώ το ΙQ μου, γαμώ...
.jpg)
