Δε νομίζω ότι είναι το ωραιότερο κείμενο που έχει γραφτεί για τη φιλία, αλλά είναι σίγουρα το παλιότερο. Η φιλία δύο ανθρώπων ανέκαθεν είχε μοναδική αξία.
Αυτή η ανάρτηση λοιπόν, είναι αφιερωμένη στον πλέον αγαπημένο μου φίλο.
Στον Δ.
Ξέρεις ότι είσαι η λατρεία μου.
Ακόμα κι όταν κάνω καιρό να σε πάρω τηλέφωνο.
Ακόμα και όταν κάθε φορά που σε συναντώ έχω διαφορετικό χρώμα στα μαλλιά.
Ακόμα και όταν ακούς για τα σεκλέτια μου. Τα ερωτικά, τα επαγγελματικά…
… και αντέχεις.
Οκ…οκ, συνήθως δεν αντέχεις και με βρίζεις, αλλά
…αφού σου είπα να με προσέχεις.
Το ΄κανες και το κάνεις με μεγάλη επιτυχία χρόνια τώρα.
Ρε κάθαρμα, είναι δυνατό να έχεις σχεδόν πάντα δίκιο?
Θα σε δω να χαμογελάς, όλο ικανοποίηση πάλι?
Σ΄ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου.
Δεν είσαι ο μόνος, αλλά είσαι μοναδικός.
Ουφφ...θα γίνω μελό και δε θέλω.
Γι΄αυτό σου αφιερώνω ένα τραγούδι που είχες ανεχτεί πολλές φορές να με ακούς να το τραγουδάω.
Χμμμ...σχεδόν ανεχτεί…
Το να φοράς προκλητικά τ΄ακουστικά σου για να ακούσεις σκυλοτράγουδα και να με κατηγορείς που ανήκω και εγώ στη «συμμορία του έντεχνου» δε δείχνει ανοχή. Εντάξειιιι?
Άντε, επειδή σ΄αγαπώ, την επόμενη θα σου αφιερώσω Τσαλίκη.
...που ξαγρυπνάει μαζί σου.
Σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου.
Σήμερα γιορτάζουν πολλοί αγαπημένοι μου άνθρωποι. Συγγενείς, φίλοι κοντινοί και μακρινοί...κάποιοι από εσάς ίσως. Εύχομαι σε όλους σας, να ζήσετε τη μέρα που κάποιος, θα ονειρευτεί να γίνετε η μουσική στη ζωή του.
Μόνο αυγά βάψαμε φέτος. Μικρά ζουμερά χεράκια ξεφλούδισαν τόνους κρεμμύδια για να πετύχει το χρώμα. Τόση περηφάνια...
Ήθελα να ζυμώσω τσουρέκια, αλλά μετά είδα της AnD και κόμπλαρα. Είσαι όντως θεά, καλό μου. Τυχερός ο Koulpa που θα σε πάρει. Ακούς Koulpa? Τρέξε, πριν φαγωθούν από άλλους τα τσουρέκια.
Ούτε μαγειρίτσα θα φτιάξω. Θέλει καλή παρέα και φέτος δεν την έχω.
Το καρακιτσάτο καλαθάκι είναι επιλογή των παιδιών μου. Συγχωρείστε τα που τσακίζουν την αισθητική σας. Το γέμισαν όμως με περισσή αγάπη και αθωότητα.
οκ...οκ ξεκολλάω, δε θα με πιάσει το γλυκανάλατο.
Επιτέλους, πέρασε και αυτή η μέρα...
....και ήθελαν να κοιμηθούν αγκαλιά και ν΄ακούσουν νανουρίσματα.
Πως να τους χαλάσεις χατήρι μετά από τόση δουλειά που έριξαν. Τραγουδάω ένα από τα πολύ αγαπημένα τους.
Πρωί πρωί, πάω τα παιδιά μου στα σχολεία τους. Κατεβασμένο παράθυρο και τραγουδάω δυνατά.
Το έχω ξαναγράψει ότι αυτή είναι η αδυναμία μου. Να τα κάνω να νιώθουν άβολα. Το διασκεδάζω τρελλά, η κακούργα.
Βέβαια την προηγούμενη φορά που τραγουδούσα το σουξεδάκι της Patito Feo (μη ρωτήσει κανείς ποιά είναι αυτή. Άυριο με τον κηδεμόνα σας) τα παιδιά μου έκαναν μια ανέλπιστη προσπάθεια να γλυτώσουν το ρεζιλίκι. Μου πρότειναν να μην κουράζω τη φωνή μου ώστε αν πάω Eurovision, ν΄ανταπεξέλθει.
Τέσπα....μεγαλώνουν και έχουν και άποψη. Τι σκατά, στο σχολείο διδάσκονται την τέχνη περί ειρωνίας? Χμμμ... άλλο ήθελα να γράψω. (Συγκεντρώσουυυυ.)
Ακούω τον Τζιμάκο πολύ αυτές τις μέρες. Για κάποιο λόγο τον βρίσκω αισιόδοξο.
Κάποτε ήταν η γενιά του ΄40. Πεινασμένη, χωρίς παπούτσια αλλά με οράματα.
Μετά η γενιά του ΄60. Φρέσκια εποχή, νέες ιδέες, επανάσταση, 1 1 4.
Είμαστε η αδικημένη γενιά του ΄70. Μεγαλώσαμε με όραμα το πανεπιστήμιο. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι (τυχεροί) όχι.
Τα smart, τις μεζονέτες, τα ταξίδια στο Λονδίνο για σ/κ. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι έχουν θέμα με τις δόσεις του στεγαστικού.
Γυναίκες καριέρας. Οκ..αυτό ήταν ανέκδοτο. Μετά την αλλαγή πάνας, ας ρίξουμε και ένα διδακτορικό να υπάρχει.
Η γενιά του ΄70? Θυμάμαι τις εκλογές του ΄81 σαν όνειρο. Θυμάμαι την ελπίδα. 30 χρόνια μετά ακόμα την αναζητώ. Κάποιοι την βρήκαν, την έφαγαν. Εμείς ακόμα σπουδάζαμε.
Φοβάμαι ότι η γενιά του ΄40 μαζί με τη γενιά του ΄90, θα μας έχουν για πολλά χρόνια ακόμα, στη μπούκα. Αυτοί που πείνασαν και αυτοί που θα πεινάσουν.
Και εμείς κάπου στη μέση. Εμείς που τα φάγαμε όλοι μαζί? Μια ζωή παλεύω, γαμώ τη χώρα μου γαμώ. Και δε θα μπορώ ν΄αφήσω ούτε την ελπίδα ως προίκα στα παιδιά μου.
Η πλέον αδικημένη γενιά, εμείς? Θα δείξει.
Εγώ πάντως κληρονόμησα την Ελπίδα από τη γενιά του ΄40.
Ας χαμογελάσω....
Την γενιά του ΄50 την παρέλειψα επίτηδες. Δεν πιάνονται. Λείπουν όλοι μετανάστες στην Γιούζα (όπως την έλεγε και ένας καθηγητής μου)
Το εξαιρετικό παύλα ερωτικό παύλα ταξιδιάρικο άσμα το αφιερώνω σε όσους τύχει και περάσετε από τη Νεφελοκοκκυγία μου.
Παρακαλώ να εισέλθετε ντυμένοι ευπρεπώς. Ήτοι χοντρή ρόμπα (την πιο χοντρή που έχετε) εσάρπα (χρωματικά αταίριαστη με τη ρόμπα, κατά προτίμηση) αθλητική καλτσούλα και τσάι.
Το έχω ξαναγράψει ότι πρέπει να κόψω τις βραδυνές αναρτήσεις. Είναι ένα πράγμα σαν τα βραδυνά σουβλάκια. Όλο λέω ότι δε θα ξαναφάω... αλλά πάντα κατρακυλάω.
Είμαι απίστευτα μελοδραματική και μίζερη μόλις νυχτώσει. Χρειάζομαι αφορμές για να χαμογελάσω τα βράδια. Γενικά είμαι μελοδραματική και υπερβολική, τι να κάνω? Έχω ελπίδα γιατρέ μου?
Μάλλον δεν έχω. Γίνομαι μίζερη και το γουστάρω. .
Το πρωί, όλα είναι πιο απλά. Χαμογελάω. Ακόμα και μετά από μια συζήτηση όπως αυτή που είχα πριν λίγο ...και κλασικά δεν κατέληξε πουθενά. Αλλά δε γαμιέται...Θα την βρω την άκρη. Είναι πρωί, βοηθάει και το χαμόγελο είπαμε.
Καλή σας μέρα. Όλο χαμόγελα και φιλιά.
ΥΓ Από μωρά, τους το τραγουδούσα και το λάτρευαν. Μέχρι που πήραν χαμπάρι, ότι ο Ξυλούρης το λέει ελαφρώς καλύτερα από τη μαμά. Γείωση....ΧΑΧΑ
Μ΄αρέσει να ξυπνάω πρωί....
Να μην δουλεύω.
Να μυρίζω τον ελληνικό καφέ και ν΄ανάβω τσιγάρο (οκ..οκ... τσιγάρα, πολλά) .
Να βλέπω την ημέρα να έρχεται.
Να ονειρεύομαι.
Nα έχω λόγο να χαμογελάω.
Να μου στέλνουν "καλημέρες" οι φίλοι μου στο κινητό.
Να βλέπω τα μικρά μου να ξυπνούν με κατακόκκινα ζεστά μαγουλάκια και να χώνονται στην αγκαλιά μου, ανάμεσα σε χαρτιά και καφέδες. Με την πλάτη τους στον υπολογιστή και το προσωπό τους στο στήθος μου. όπως όταν ήταν μωρά.
Να νιώθω μικρό κορίτσι και να μεγαλώνω μαζί τους.
Να χτυπάει το κουδούνι, όπως τώρα και να έρχονται οι φίλες τους να παίξουν. Να βλέπω παιδάκια γεμάτα όνειρα, αλλά και άγνοια. Να με πιάνει φόβος για το μέλλον αλλά και μια αισιοδοξία "όλα θα πάνε καλά, αφού έχουμε αγάπη"
Ν΄αναπολώ τις στιγμές που έχω χάσει μαζί τους, αλλά να μη μετανιώνω γι΄αυτό.
Να ετοιμάζομαι να χάσω κι άλλες, αλλά να δικαιολογώ τον εαυτό μου ότι θα κερδίσουν κι αυτά από τις φιλοδοξίες μου....
Μ΄αρέσει να ξυπνάω πρωί.....
ΥΓ Να ονειρεύομαι έναν Ισπανό σαν τον τυπάκο στο βίντεο. Αν είσαι έτσι και έχεις και τέτοιο ταλέντο, άσε μήνυμα. χιχιχι
Καλημέρα σας είπα?
