Νταξ, μη βαράτε.
Δεν ξέρω καλά ποντιακά
...εώς καθόλου
Δεν είμαι πόντια εξάλλου.
Μια απλή ξανθιά είμαι.
Τα παιδιά μου όμως είναι (και κάνουν ότι μπορούν για να το αποδεικνύουν καθημερινά. χιχιχι)
Kάθε βράδυ, όταν τα βάζω για ύπνο αναρωτιέμαι...
-Πως θα ήταν η ζωή χωρίς αυτά?
-Πολύ πιο εύκολη.
Όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους αυτή η απάντηση, είναι η αλήθεια.
Επίσης θα ήταν άχρωμη, άγευστη, άοσμη.
Δεν θα επέλεγα ποτέ αυτή την ευκολία.
Μέσω αυτής της συγκινησιακά φορτισμένης ανάρτησης, θα ήθελα επίσης να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς όλους αυτούς που βοήθησαν στην ανατροφή των παιδιών μου.
Βαρυσήμαντη δήλωση: Η υποκρισία υπάρχει και όλοι είμαστε υποκριτές σε ένα ή μεγαλύτερο βαθμό. (Τι είπα πάλι η ρουφιάνα? Έγραψα. Μπουχαχα)
Έχω μια ξαδέλφη.
Ας την πούμε...μμμ... Γεωργία? Καλό ειναι.
Είναι πρεζόνι. Μόνιμα μαστουρωμένη τα τελευταία δύο χρόνια. Γιατί πρέπει να είσαι μονίμως μαστουρωμένος για να λειτουργείς όπως η ξαδέλφη μου.
Μπααα, δεν είναι από μπάφο. Ούτε από κάτι πιό δυνατό. Όχι, δεν είναι τίποτα από τα γνωστά.
Λέγεται "αυτολύπηση".
Πουλιέται παντού και πουλάει πολύυυυ.
Λίγα λόγια για το έγκλημα.
Γνώρισε τον άντρα της στα 15. Τη ζήτησε σε γάμο. Την έδωσαν.
{Υπόθεση: Έρχεται η κόρη μου στα 15 και μου λέει: "Μανούλα, γνώρισα τον άντρα της ζωής μου και θέλω να παντρευτώ". Τι κάνω εγώ λοιπόν? Λειτουργώ δημοκρατικά και βάση των αρχών της σύγχρονης παιδαγωγικής. Ήτοι....τρώει μια μπούφλα και τα ξαναλέμε όταν συνέλθει και σταματήσει να μετράει τους πλανήτες από το ηλιακό σύστημα που κόβει βόλτες γύρω από το κεφάλι της.}
Πίσω στα γεγονότα.
Αλλά όχιιιιι. Η Γιωργία δεν έφαγε μπούφλα.
Η καλή η μάνα, η σωστή χριστιανή, η νοικοκυρά γυναίκα.... (η θεία μου η κάργια είναι αυτή) λέει ναι στην κόρη της.
Γιατί? Απλό.
Την ξεφορτώνεται.
(...τώρα μένει να ξεφορτωθεί άλλες δύο τσούπρες.)
Fast forward: Κάμποσα χρόνια μετά.
Ο άντρας της Γιωργίας την εγκαταλείπει για μια άλλη.
Δεν το κρίνω, δε με αφορά προς το παρόν (μπααα...θα το κρίνω. Δίκιο είχε ο άνθρωπας. Και εγώ το ίδιο θα είχα κάνει στη θέση του, αλλά τέλος πάντων).
Ανάμεσα σε αναφιλητά, η Γιωργία δηλώνει ότι θέλει να γεράσει μαζί του.
Με τον "μαλάκα, τον άχρηστο, τον βρωμιάρη" όπως ξαναδηλώνει σε δευτερόλεπτα.
Γιατί μωρή σπασαρχίδω γυναίκα?
Για να έχεις κάποιον να μαγειρεύεις?
Γιατί σου βγαίνουν πολλές οι μερίδες και το πετάς?
Γιατί στα έχωνε κάθε μήνα ν΄αγοράζεις ρούχα που ήθελαν 40 μέτρα ύφασμα? (χώρια η φόδρα?)
Ή που έχεις γίνει σαν ιπποπόταμος και ξέρεις ότι κανείς δεν θα σου κάτσει? Οπότε, ας κυνηγήσουμε τον μαλάκα που έχουμε και το σίγουρο γαμήσι?
Θα μου πείτε..." Τον αγαπάει". Είναι ο πρώτος της και ήθελε να είναι και ο τελευταίος της".
Μαλακίες, λέω εγώ.
Που μια φορά στα τόσα χρόνια καλή κουβέντα δεν είπες γι΄αυτόν. Μόνο γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια.
Που επέτρεψες στη μανούλα σου να σηκώσει χέρι πάνω του δι΄ασήμαντον αφορμή?
Αν τον αγαπούσες και τον σεβόσουν, θα σεβόσουν και τον εαυτό σου και δεν θα λειτουργούσες με το σύστημα "δέσαμε το γάιδαρο μας".
Μαλακίες, ξαναλέω εγώ. Που τολμάς και με κρίνεις που δεν έγινα drama queen τώρα που χώρισα και μου τη λες κιόλας.
"Αγάπη", επιμένει η μάνα μου.
"Παπάρια", λέω εγώ
Άντε και γαμήσου ξαδελφούλα, μπας και ξελαμπικάρεις και εσύ και εμείς που βαρεθήκαμε να κουνάμε το κεφάλι με κατανόηση.
Παπάρια, και μη με πάτε κόντρα γιατί είναι χάλια τα νεύρα μου.
"....Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει...."
