Ουφφφφ...
Σε είδα πάλι στον ύπνο μου. Δεύτερη φορά σε ένα μήνα.
Δε το είχα πάθει στον ένα χρόνο περίπου που σε γνωρίζω και το έπαθα δύο φορές απανωτές?
Δεν είναι καλό. Καθόλου καλό.
Ουφφφ...
Θα ΄θελα να ικανοποιήσω τη ματαιοδοξία σου και να σου το γράψω, αλλά δεν ειμαι ξανθή φοιτητριούλα, οπότε... τζάμπα θα σε ταράξω και θα σε βάλω στον κόπο ν΄απαντάς σε email.
Περνάς "ντεκαυλέ" φάση. Η οποία, μάλλον μόνο για μένα ισχύει.
Ουφφφ...
Με τσάκισε αυτό το όνειρο. Τώρα που αποφάσισα ότι δεν πρέπει να σε ενοχλήσω ξανά.
Καμιά φορά πιστεύω πως έχω απόλυτο έλεγχο πάνω στα αισθήματά μου και στη ζωή μου.
Τότε η εκδίκηση του μυαλού της ξανθιάς έρχεται μέσω του ύπνου.
Χαλαρώνουν οι άμυνες και βγαίνουν, αυτά που θάβει όλη μέρα, στην επιφάνεια.
Μάλλον παραέγινα ξανθιά ...
Ουφφφφ...
Κι άλλη κλαψομούνικη ανάρτηση μαρή Νεφέλω, θ΄αναρωτηθείτε?
Δε ξανακοιμάμαι μεσημέρι, το υπόσχομαι.
Αλλά νύσταζα πολύ...
Ουφφφ...
"Θα ζήσω τελικά"
Πφφφ....
Αυτή η φράση με έχει καταστρέψει πλάκα πλάκα.
Το θυμάστε, το θυμάστε. Δεν ξεχνιούνται τέτοια ξεφτιλίκια.
Τότε που με ξύπνησαν το πρωί, τα παιδιά μου και μου είπαν:
"Μαμά...πήγε 9:30, αργήσαμε στο σχολείο" (το χειρότερο ήταν που στενοχωρήθηκαν γι΄αυτόοοο. Ξενέρωταααααααααα. Τίποτα δεν πήραν από τη μανούλα.)
Ότι έγινε έγινε, αλλά ένα απωθημένο μου ΄μεινε, γμτ.
Σήμερα λοιπόν, επέστρεψα στα εργασιακά μου καθήκοντα. Τι χαρά, τι χαρά!!!!!
Εκεί λοιπόν, που δούλευα σκληρά και είχα ήδη σπάσει ένα νύχι, το ξαναθυμήθηκα το περιστατικό.
Αν με διάβαζε, θα μπορούσε να σας επιβεβαιώσει ότι εν ώρα εργασίας έχω ιδιαίτερη έμπνευση για γράψιμο. Και όσο πιό πολύ δουλειά, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη μου να γράψω κάτι άσχετο.
Είναι κάτι σαν ένστικτο αυτοσυντήρησης
...για ν΄αποφεύγω τις κακοτοπιές (όπου, κακοτοπιές = Κάργιες. Θέμα μιας επόμενης ανάρτησης).
Ένιωσα λοιπόν που λέτε, την ανάγκη να του μεταφέρω ερωτικά vibes.
Έψαξα να βρω κανα πολύ πχιοτικό τραγουδάκι στο γιουτουμπέ (το έχει προφέρει έτσι μια συνάδελφος και με έριξε στα πατώματα, γελώντας. Ναι, είμαι πολύ διακριτική ώρες ώρες) ...και έπεσα πάνω σ΄αυτό.
Αφιερωμένοοοο λοιπόν στον όμορφο.
Σκέφτομαι να του το στείλω με mail, ώστε να του εκφράσω τον έρωτά μου.
Τρέχω να προλάβω τα email ανοιχτά.
Φιλιάααα
Τώρα πως να είμαι επιεικής μαζί σας?
Πίσσα και πούπουλα θα σας αλείψω όλους.
...εκτός από τον Mahlerβέβαια, γιατί είναι τ΄απωθημένο μου. Ατελείωτε άντρα!!!!
Τι πάει να πει δεν καταλάβατε τίποτα?
Πάμε στο quiz της ημέρας:
Ποιά περιμένει πως και πως να βρεθεί με τον άντρα που τη στέλνει αδιάβαστη, αποκοιμιέται και χάνει το ραντεβού?
Εεεεε? Ποιά λέτε?
Ο διαλογισμός πιάνει στις γκαντεμόσαυρες Αμερικλάνε?
Μία πίτα με γύρο. Τζατζίκι, κρεμμύδι, ντομάτα και πατάτες.
Κόλαση?
Οκ..το ξέρω ότι δεν πιάνω μία μπροστά στον kafro, αλλά είμαι και μισή μπουκιά γυναίκα.
Τσιγαράκι άφτερ, καφεδάκι και....χαμόγελο.
Ξέρετε ότι ευχόμουν να τρώω πίπα και όχι πίτα, αλλά εντάξει...μέσα στη ζωή είναι όλα.
Και απόψε η πίτα ήταν θεική. χοχοχο
Φιλάκια πολλά
Προηγούμενη ανάρτηση άκυρη. Στοπ
Τεκνό χαμένο. Στοπ
Την αδικία μου μέσα. Στοπ
Το χάσαμε το κορμί πατριώτηηη. Στοπ
Θα πρέπει να βολευτώ με τα παλιά πάλι? Φτου....Στοπ
ΟΚ...θα το γράψω μόνο μια φορά.
Όποιος/α είναι γνωστός γκαντέμης να βγει τώρα να το δηλώσει εδώ.
Θα γλυτώσει το κρέμασμα στο μεσσιανό κατάρτι, αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα για το λιθοβολισμό στην πλατεία.
χμμ...σκέφτομαι να κόβω και εισιτήριο. Θα γίνει φίρμα.
Έχω και έξοδα.... Δε βγαίνω μάνα μου.
Και τώρα που είπα "μάνα"....
Ρε μάνα πεςςςς. Γιατί τ΄άλλα παιδάκια ξέρουν ποιός είναι ο μπαμπάς τους? Γιατί?
Τότε που είχες πάει στην Κρήτη...κι έκανες το παιδί των λουλουδιών...εκεί στις αρχές του ΄70....
Μάνα...ακούς?
Τι έκανες ρε μάνα?
Εκεί δεν ήταν που γνώρισες έναν ψηλό? λεβέντη? παντρεμένο με μιά κοντή?
Να δεις πως τον λέγανε....Μητροδάκη? ...μμμ ...Μητσοχάκη?
Τι έκανες ρε μάναααααα?
Οκ...τώρα κατάλαβα το σκοπό αυτού του blog. Να καταγράφω στιγμές από τη ζωή μου και να τις διαβάζω όταν θα είμαι ξεμωραμένη γριά, ώστε ν΄απορώ πως τα κατάφερα και επιβίωσα.
Γιατί...Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται... Σωστά? Σωστάααα
.....Αλλά εγώ ξύπνησα αργά και δεν πρόλαβα να πάρω από το καλό μερίδιο.
Είχα κανονίσει ταξίδι με το λεωφορείο (ας είναι καλά η οικονομική κρίση, που έφτασε τη βενζίνη στα ύψη και τα διόδια είναι πιο ακριβά και από βίζιτα με την καλύτερη πουτάνα)
Αλλά όπως είπα...Ξυπνησα αργά. Το χάνω. Δεν πειράζει. Απενοχοποιούμαι και ξεκινάω με τ΄αυτοκινητάκι μου. Βάζω μουσική...Λαλα λαλα λα (στρουμφάκια... το ρεφραίν)
Βρέχειιιιιι (αλλά το παίζω ρομαντική και το προσπερνάω)
Μετά από καμιά ώρα, φτάνω.
Γαμωκίνησηηηη.
Που πάνε όλοι αυτοί? Δεν δουλεύουν? (κλασικές ερωτήσεις)
Μια μέρα θα κατεβάσω το παράθυρο και θ΄αρχίσω να ρωτάω. "Που πάτε όλοι εσείς?" Θα το κάνω όμως έχοντας μέσα τα παιδιά μου, ώστε να θελήσουν να ανοίξει η γη να τα καταπιεί. Εξάλλου, ποιος είναι ο σκοπός των γονιών, εκτός από το να φέρνουν σε δύσκολη θέση τα παιδιά τους? χιχχι
Τέλος πάντων. Αφού ξεπεράσα και την πολύ κίνηση, σκέφτηκα να παρκάρω ....
Δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχει....
...Με το που στρίβω στην γωνία, βρίσκω θέση. Yessssss.
Παρκάρω κοντά, στο προπορευόμενο, πολύυυυ κοντά (γιατί ειμαι και καλή. Να το στριμώξω, να χωρέσει και κάνας άλλος άνθρωπας)
Το φέρνω στα ίσα του και αφήνω συμπλέκτη. Λογικό? Αν είσαι ξανθιά...
Και νιώθω ένα τράνταγμα.
Ουπς, είχα οργασμό για τον ψιλικατζή που με κοιτάει?
ΟΟΟΟχι, τράκαρα τον μπροστινό. Ο οποίος ήταν μέσα και ένιωσε κι αυτός τον οργασμό.
Κατεβαίνει και κάτι μου λέει:
"Σ΄αρεσε και σένα? Σ΄άρεσε που το νιώσαμε μαζί?"
Μπααα.... κάτι άλλο λέει. Κάτι για πιάτα λέει.... Ποιος να πλύνει τα πιάτα? Τι λέει μωρέ? ...Δεν πειράζει. Κατεβάζω παράθυρο. Του αφήνω τα στοιχεία μου με την υπόσχεση να τον πάρω τηλέφωνο. Εγώ δεν είμαι από αυτές που σε εκμεταλλέυονται και μετά εξαφανίζονται φιλαράκο. Θα σε πάρω είπαμε.
Εξάλλου, σήμερα είμαι χαρούμενη. Θα πάω για ψώνια. Έχω συνάντηση με άντρα απίστευτο? Ας τον πάρω τηλέφωνο...Αχ, με πρόλαβε.
"Ναιιι (όλο νάζι στη φωνή).... Τιιιιιι(όλο φρίκη στη φωνή)?"
"Πρέπει να πας να στηρίξεις τους λαθρομετανάστες?"
"Καλά" (ύφος...έμεινα μαλάκας)
Δεν υπάρχει αυτό που ζω. Με έχουν φτύσει, είμαι σίγουρη ότι με έχουν φτύσει για ψηλές με ατελείωτες ποδάρες, γκόμενες. Αλλά ποτέ για τον Μεχμέτ...και τον Αμπντούλ και τον ...Χασάν.
Κλείνω το τηλέφωνο δείχνοντας απίστευτη κατανόηση (πφφφ) για τους ταλαίπωρους μετανάστες.
Την κολασή μου μέσαααααα.
Ανεβάζω πίεση. Δεν την μέτρησα, αλλά ένα 20/12 το είχα... το είχα. Και μου φεύγει και η όρεξη για τα ψώνια (το μόνο καλό της υπόθεσης. Γλύτωσα λεφτά.) Ας πάρω το δρόμο της επιστροφής.
Στάση σε παλαιό γκομενάκι να βγάλω τ΄απωθημένο μου. Να επιβεβαιωθώ η γυναίκα.
Επιβεβαιώθηκα και ξενέρωσα. Θυμήθηκα γιατί ήταν "παλαιό" γκομενάκι. Πφφφφ.
Επιστροφή στο σπίτι.
23χρονη ανηψιά: "Πάμε σε ένα καλό μαγαζί που άνοιξε πρόσφατα και παίζει αυτά τα περίεργα που ακούς εσυ?" (περίεργα... εννούμε Πασχαλίδη, Θηβαίο κλπ. Καθόλου μα καθόλου καψουροσκυλάδικα)
Εγώ: ......(βλέμμα χαμένο)
Μαμά (μου): "Δεν είναι για την ηλικία της αυτά τα μαγαζιά. Σ΄αυτά πάνε νέοι. Αυτή την έκανε τη ζωή της. Τώρα πρέπει να κάθεται με τα παιδιά της"
Εγώ: .......(μαλάκας)
Μαρή φιλενάαααδα, πάρε τηλέφωνο να κλάψω στην αγκαλιά σου. Γιατί παρόλα αυτά, γελάω σα χαζή και δεν είναι καλό αυτό. Μα καθόλου καλό....
