Μ΄ένα Άρλεκιν, ξεχνιέμαι?

Με αφορμή μια συζήτηση, που είχα αυτές τις μέρες, θυμήθηκα πόσο μου αρέσει να χαλαρώνω ή
 ...και να τσιτώνω τα νεύρα μου, μ΄ένα βιβλίο στον καναπέ. 
Με καφέ και τσιγάρα...

Έχω την αίσθηση ότι τίποτα δεν ενεργοποιεί τόσο έντονες διανοητικές διαδικασίες, όσο ένα βιβλίο. 
Και απόψε, όλο σκέφτεται η ξανθιά....

Καλό σαββατοκύριακο, με πολλά γλυκά φιλάκια:)

Η ξανθιά φιλοσοφεί. Αμεεε

Τον παρακάτω πίνακα τον έφτιαξα με αφορμή... μια απειλή?

Μια ενθάρρυνση? Είναι μια ιστορία γι΄ άλλη ανάρτηση.

Γράφτηκε με την ελπίδα πάντως, ότι θα μάθω κάτι.

Θα μάθω πρώτα από όλα να αναγνωρίζω, τι θέλω. Τι ψάχνω να βρω, σε κάθε έναν υποψήφιο «άντρα της ζωής μου».

Ναι, μη γελάτε καθόλου. 39 χρόνια για να μάθω τι θέλω? Εσείς πιστεύετε ότι ξέρετε?

Πάσο, αγάπες μου

… ότι πείτε. 

Θυμηθείτε μόνο, ότι ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το blog.

Μόνο ξύλο…

Έχω κάνει κάμποσες αποτυχημένες επιλογές λοιπόν και ίσως κάνω και άλλες τόσες. Θα ΄θελα να μπορούσα να τις αναγνωρίζω, τουλάχιστον όσο είναι νωρίς.

Ανεβάζοντάς τον εδώ, αυτόν τον πίνακα, δεν έχω πια δικαιολογία να μην τον τσεκάρω από καιρό σε καιρό. Άσχετα αν θα το κάνω για τον ίδιο ή για διαφορετικούς άντρες. 

Εννοείται πως έχει ακόμα πολύ δουλειά. Θα αλλάξουν οι θέσεις και θα προστεθούν κι άλλες επιθυμίες μου, ίσως…

αλλά είχα μεγάλη ανάγκη να τον ανεβάσω σήμερα, οπότε…

Ορίστε:

       

Συναίσθημα           19.Να μη νιώθω ότι μου κάνει χάρη,  όταν μου κάνει χατήρια           18.Να μου κάνει εκπλήξεις χωρίς να χρειάζεται να τον κατευθύνω και να χαίρεται με τις δικές μου.           17.Να νιώθει περήφανος για μένα, αλλά να μη με κυκλοφορεί ως τρόπαιο.           16.Να ξέρει ότι δε θα μπορώ να τον ακολουθώ πάντα στις οικονομικές επιλογές του. Να μην με κάνει να νιώθω αποτυχημένη,  γι΄αυτό.           15.Nα μη βαριέμαι μαζί του, αλλά να   νιώθω και ασφάλεια.           14.Ν΄αγαπάει τα δάκρυά μου, όσο και το χαμόγελό μου.            13.Να καταλάβει ότι έχω ανοιχτές πληγές,  ότι δεν είναι σίγουρο ότι μπορώ να τις κλείσω όλες και ότι κάποιες τις έχω τόσα χρόνια που πια τις θεωρώ μέρος της προσωπικότητάς μου.           12.Να ξέρει ότι  είμαι δυνατή, αλλά να μη με βάζει στη διαδικασία να το αποδεικνύω συνεχώς.           11.Να αγαπάει το μικρό παιδί μέσα μου και να μη το κοροϊδεύει όταν αυτό θέλει να βγει και να παίξει.           10.Να καταλάβει ότι το να είμαι ξανθιά στην προσωπική μου ζωή ήταν απλά ο μοναδικός τρόπος που ήξερα για να κρατάω ανθρώπους κοντά μου.           9.Να καταλαβαίνει ότι οι φόβοι μου   και οι ανασφάλειές μου δε χάνονται από τη μια μέρα στην άλλη.           8.Να ξέρει ότι σε περιόδους που τρώω πολύ, χορταίνω την ψυχή μου και όχι το κορμί μου.           7.Να καταλάβει ότι είμαι εγκρατής στις εκδηλώσεις της χαράς μου και όχι σνομπ.           6.Να μου κρατήσει το χέρι ακόμα κι   όταν κατρακυλάω στα ίδια λάθη.           5.Να δεχτεί ότι έχω ανάγκη να ικανοποιώ τη ματαιοδοξία μου.       4.Να νιώθω ότι με θαυμάζει και να μου το δείχνει. Να με κάνει να νιώθω ποθητή ως γυναίκα.           3.Να καταλάβει ότι θέλω πολλά, αλλά φοβάμαι να ζητήσω οτιδήποτε. Να μην τρομάξει όταν βάλω τα κλάματα αν κάνει το λάθος να μου χαρίσει  ένα δώρο.           2. Να μην νιώθω υποχρέωση που είναι δίπλα μου. Να μην ψάχνω να βρω την παγίδα πίσω από την αγάπη του.           1.Να με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερη, σε όλα. Να του αρέσει που θέλω  ν΄αγαπήσω ξανά εμένα.

Λογική 1.Να σέβεται τα παιδιά μου και τις προηγούμενες επιλογές μου.           2.Να χαμογελάει όταν με βλέπει.           3.Να μη μου λέει ψέματα.           4.Να έχει χιούμορ και ν΄αντιλαμβάνεται το δικό μου.           5.Να είναι καλός στο σεξ. Να του αρέσει να είναι σκληρός, αλλά να μη φοβάται να γίνει τρυφερός. Να μπορεί να μου ζητάει αυτά που θέλει.           6.Να με ακούει όταν μιλάω (ή δε μιλάω) και να μου μιλάει. Για όλα. Να  ζητάει τη γνώμη μου γι΄αυτά που τον απασχολούν. Να μη χρησιμοποιεί συνεχώς τη δικαιολογία "δε το σκέφτηκα".           7.Να είναι ευπαρουσίαστος και κόσμιος.           8.Να είναι μορφωμένος αλλά όχι ξερόλας. Να μη φοβάται να πει ότι κάτι δεν το γνωρίζει. Θα είναι χειρότερα αν και όταν το καταλάβω.           9.Να ξέρει να φέρεται ανάλογα την περίσταση.           10.Να με κάνει να νιώθω ασφάλεια.           11.Να μην είναι πολύ ντροπαλός.           12.Να είναι οικονομικά αυτάρκης.           13.Να μην είναι δήθεν.           14.Να είναι εκδηλωτικός.           15.Να καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στη γυναίκα-μάνα και τη γυναίκα-ερωμένη και να κατανοεί  ότι εγώ φέρω και τους δύο ρόλους.           16.Να μη φοβάται όταν μιλώ για «δύσκολα» θέματα και να μ΄αφήνει να εκφράζομαι ελεύθερα χωρίς να ντρέπεται για μένα.           17.Να είμαι ελεύθερη αλλά να ξέρω ότι θέλει να με «ελέγχει», παράλληλα.           18.Να του αρέσει να είμαι όμορφη και περιποιημένη, αλλά να μην με κρίνει υποτιμητικά όταν δεν μπορώ να είμαι.           19.Να μη ξεσπά τα νεύρα του πάνω μου με φωνές και απειλές.           20. Να μη με χτυπήσει. ΠΟΤΕ.

ΥΓ. Το πόσο κλάμα έχει ρίξει η ξανθιά πάνω από τον πίνακα, δεν το φαντάζεστε.

Tόνοι χαμένου makeup πάνω στο πληκτρολόγιο. Με αφορμή αυτό, συνειδητοποίησα πόσο πεζή είναι η εποχή που ζούμε

…αντί να ποτίζω σελίδες με δάκρυα, κινδύνευσα από βραχυκύκλωμα.

Πφφφφ …χαζή ρομαντική ξανθιά.

ΥΓ.2  Θεωρητικά, ο πίνακας διαβάζεται από το κέντρο προς τα έξω. Φανταστείτε ότι αποτελείται από πολλούς ομόκεντρους κύκλους με τα πλέον απαραίτητα χαρακτηριστικά κοντά στο κέντρο του. Όσο περισσότερα χαρακτηριστικά/κύκλους συγκεντρώνει ο υποψήφιος, τόσο πιο ιδανική, θεωρητικά, η κατάσταση.

ΥΓ. 3 Ένα βήμα ήμουν από το να καφρίσω τα χαρακτηριστικά που αναφέρω στον πίνακα, αλλά δε το έκανα. Άλλη φορά θα σας κάνω να γελάσετε. Το υπόσχομαι…

Σας φιλώ γλυκά…

Ακόμα μια λεύγα...

Λοιπόν, δε σας είχα προειδοποιήσει?
Θα πέσει διαγώνισμα σε ανύποπτο χρόνο?
...και εσείς φανταστήκατε ότι, λόγω απεργίας, η ξανθιά δε θα σας εξετάσει?
Χμμ....για στρωθείτε στο διάβασμα λέμε. 
ΌΛΟ το περιοδικό λεύγα και βλέπουμε...

Μην γκρινιάζετε.
Πατήστε το σύνδεσμο. 

...ή ακόμα καλύτερα...
σβέλτα να το αγοράσετε.
Πφφφ...με έφαγε η γκρίνια σας πια.
Λεφτά υπάρχουν.


Αντιγράφω από το site του περιοδικού:

19.997 λεύγες υπό τη θάλασσα και ο μεσοπόλεμος δεν έχει ακόμη τελειώσει· τα προβλήματα της ζωής δεν απογράφονται και, ανάμεσα στην ελεημοσύνη και την αλληλεγγύη, η χαμένη τιμή των δημοσίων υπαλλήλων μπλέκεται με τις χαμένες ψευδαισθήσεις. Η σκιά του ομπρελοκουβαλητή, σαν στιγμιότυπο από το Παρίσι του 1871 ή τη Λωρίδα της Γάζας σήμερα, και ξαφνικά το σφύριγμα της λήξης και αυτού του παιχνιδιού. Τα παιδιά του ελληνικού λαού θα μπουν σε νέες περιπέτειες, το τρένο και αυτό το Σαββατοκύριακο θα παραμείνει ακινητοποιημένο και τα δημόσια έργα ακόμη δεν έχουν βρει ανάδοχο. Διαβάζοντας τα ψιλά γράμματα, μένουμε άφωνοι αλλά ευτυχώς προστατευμένοι από τον κομμουνισμό, έτοιμοι να παρασυρθούμε από τον δικό μας διάβολο, απείθαρχοι σαν τον τρελό απέναντι στον Ηγεμόνα.

η λεύγα διανύει αποστάσεις κάθε δίμηνο

Για συμβολές, συμβουλές, συνεργασίες και διαφωνίες: levgamag [at] gmail [.] com 

ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ (ναι, μάναμ΄...εκεί που το πουλάνε σημαίνει αυτό) 

ΑΘΗΝΑ Αλφειός, Χαρ. Τρικούπη 22, Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37, Ναυτίλος, Χαρ. Τρικούπη 28, Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας, Πρωτοπορία, Γραβιάς 3-5, Τέλειος Κύκλος, Α. Μεταξά 12, ΒΟΛΟΣ Subway, Π. Μελά 32, ΔΡΑΜΑ Ειρμός, Γ. Ζερβού 6 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22, Κυριακίδης, Αγίας Σοφίας 40, Μικρόπολις, Βενιζέλου & Β. Ηρακλείου 18, Σαιξπηρικόν, Εθν. Αμύνης 14 ΠΑΤΡΑ Πρωτοπορία, Γεροκωστοπούλου 31-33, Πλ. Γεωργίου ΠΕΙΡΑΙΑΣ Τσαμαντάκης, Καραολή & Δημητρίου 43 ΙΩΑΝΝΙΝΑ Αναγνώστης, Πυρσινέλλα 11 ΚΟΜΟΤΗΝΗ Παπασωτηρίου, Ορφέως 21, Εκλογή, Παπαδήμα 14 ΧΑΝΙΑ Το Βιβλίο, Πλατεία Κολοκοτρώνη 29, Το Σχήμα, Α. Παπανδρέου 38 ΡΕΘΥΜΝΟ Πλαίσιο, Κ. Γερακάρη 104 ΖΑΚΥΝΘΟΣ Θεωρία, Τερτσέτη Γεωργίου 32

Τα βιβλία στην πυρά. Τώρααα...

...ούρλιαξε η ξανθιά και κατάπιε δυο τρία lexotanil, μπας και συνέλθει από αυτά που άκουγε.

"Όλη η καύλα είναι στο πάρε δώσε, μωρό μου.
Αλλιώς δεν ειναι έρωτας, είναι μαλακίες του Márquez. Και εσύ δεν έχεις ποσοστά από τα κέρδη των βιβλίων των άλλων".

...φιλοσόφησε γι΄ακόμα μια φορά η ξανθιά και άστραψε ένα χαστούκι στον αγαπημένο φίλο της.

...κάποιος άλλος με αντιρρήσεις?

Στα σύννεφα...

Σας έχω πει ποτέ, πόσο λατρεύω τ΄αεροπλάνα? 

Τα λατρεύω λέμεεεεε.

Όχι, δεν ήμουν πάντα έτσι. 

Κάποτε τα φοβόμουν πάρα πολύ. 

Μέχρι που σ΄ ένα ταξίδι με τον φίλο μου τον Δ. άκουσα ένα ξεγυρισμένο μπινελίκι για το πόσο ανώριμο είναι να φοβάμαι το πιο ασφαλές μέσο μεταφοράς. 

Σαν να έφαγα χαστούκι λοιπόν, από τότε δεν με ενοχλούν καθόλου.

Ένα πρόβλημα μόνο έχω (...χμ...βασικά οι άλλοι το έχουν, όχι εγώ). 

Συνήθως αποκοιμιέμαι στον ώμο του διπλανού. 

Κάντε εικόνα.... 

Η ξανθιά μ΄ανοιχτό στόμα να ροχαλίζει σε ξένη αγκαλιά?

Αυτό....

Όταν τις σπάνιες φορές πια, με πιάνει φόβος μη τυχόν και πέσει τ΄αεροπλάνο λειτουργώ ορθολογιστικά...

Άντε και πέφτει. 

Αφού υπάρχει αυτό το πουπουλένιο στρώμα με τα σύννεφα από κάτω...

τι μπορεί να γίνει? 

Το πολύ πολύ να γελάμε κάνοντας τραμπολίνο για ώρες. 

...και λατρεύω το τραμπολίνο.

Αυτά είχα να πω. 

Σας φιλώ.

Ο λάκκος με τ΄αστεία

Ο λάκκος με τ' αστεία που σκάβω από παιδί.Η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί.Με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο.Στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω.Θέλω να πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Με δώρο μια κιθάρα-ασπίδα του μπαμπά.Που πήρα με δεκάρι στα μαθηματικά.Τα πρώτα τραγουδάκια με στίχους τολμηρούς
με διώχνουν από κύκλους αντιστασιακούς.Είπα θα πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Το τσίρκο που 'χω στήσει, το υπόγειο μαγαζί βουλιάζει και με παίρνει και μένανε μαζί.Βουτάω το μαύρο χιούμορ σε έγχρωμη οπή και δάχτυλο Κυρίου μού γνέφει σιωπή.Γι' αυτό θα πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Θέλω να πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ...
Να σωθώ

 
Ίσως να μην πας για ύπνο απόψε, γιατί δεν είναι κανείς δίπλα να σου κλείσει το φως ή να σου πει μια ιστορία...

 

 

Aν δεν ακούσω μια μαλακία τη μέρα, IV

...και μου το ΄λεγε η Γιαγιά μου....

...συνέχεια  μου το ΄λεγε... 

      "Η ζωή είναι ένας κώλος.  
        Γάμησέ τον, πριν σε χέσει" 

Μια λεύγα...

...δυο λεύγες

...τράβα κουπί

...φτάνουμε


Σήμερα θέλω να μιλήσω για μένα.
Οκ...ξέρω ότι ειμαι κακομαθημένο και δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά θα μ΄ανεχτείτε, n'est pas?

Κάτι φίλες λοιπόν, ξανθιές κι αυτές, μου είπαν ότι επιβάλεται μεταξύ άλλων, να διατυμπανίζω ότι πλήτω.
Προσθέτει έναν ενδιαφέροντα κοσμοπολίτικο αέρα στο προφίλ μου, λένε.
Όπως και το διάβασμα περιοδικών.

Ουφφφφ...πλήτω συχνά τελευταία...
...οπότε καμιά φορά διαβάζω.

Αυτό το περιοδικό πάντως με συμβούλευσαν να τ΄αποφύγω, γιατί  κινδυνεύω να ανεβάσω το πολιτικό IQ μου και δε θα με κάνουν παρέα.
Αλλά εγώ εκεί.
Μ΄αρέσει η αίσθηση του χαρτιού, βρε κουτά.  Μη φανταστείτε τίποτ΄άλλο.

Ντάξ...τι περιμένατε από την ξανθιά?

Για κάντε κλικκκκ  εδώ λοιπόν ή πάνω στο εξώφυλλο και ρίξτε μια ματιά.
Ακούγεται ότι έχει ενδιαφέρον.

Εγώ πάλι, ιδέα δεν έχω.
Είπαμε
...μια απλή ξανθιά είμαι.

Φιλιά και καλημέρες, λατρεμένα μου


ΥΓ. Δεν έχει ζώδια στο περιοδικό Ηitori Tana μου. Δε θα μάθεις πότε θα παντρευτείς.

Μυρίσαι το άριστον

"Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

A ! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Aγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Kουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος."

 

Οδυσσέας Ελύτης,Ο μικρός ναυτίλος

 

...φυσάει τις τελευταίες μέρες 

 

Ένα παραμυθάκι πριν τον ύπνο?

Δεν κοιμόμουν καλά τις νύχτες.
Δεν έφταιγαν οι πίτσες, τα σουβλάκια και οι παστουρμαδόπιτες.
Όχιιι...
Είχα μια ανησυχία (θα έγραφα φαγούρα, αλλά είμαι κ(ιο)υρία).

Μέχρι που εμφανίστηκε Aυτός.
Ο γιός του Mufasa και της Sarabi. 
...και Αυτός δε λέει ποτέ ψέματα, όπως φανατικά υποστήριξε ένας φίλος μου απόψε.

Δήλωσε λοιπόν Αυτός, ότι από σήμερα θα μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη.
Άσχετα από το πόσο έχω φάει πριν ξαπλώσω.
Το φρόντισε προσωπικά.

 



...γιατί, Αυτός έβγαλε από τη μέση 
τον κακό Scar.









Εύγε λοιπόν  στα αμερικλανάκια.
Η ανθρωπότης, σας ευχαριστεί που κοιμάται ήσυχη.


ΥΓ  Ο κ. Πάγκαλος πάντως δήλωσε μετά  το "θάνατο" του κακού Scar.
       "Μαζί τον φάγαμε"

Αν δεν ακούσω μια μαλακία την ημέρα ΙΙ...

 Τόση δημοκρατία έχουμε να δούμε από ....τη χούντα

Eντάξει μαμά...πάμε για φαγητό τώρα?

"Που πάμε? Μη ρωτάς."

                             

 

 "Πού πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη;"

 "Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"

 

 

 

"Φταίει το ζαβό το ριζικό μας"?? ή ... "Δώσε τρόπο στην οργή"??

                                  

Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψες'
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

      Οι Μοιραίοι.  Κώστας Βάρναλης.

Δε νομίζω ότι χρειάζονται σχόλια από μέρους μου γι΄αυτή την ανάρτηση. 

Ο Τουτατίς να μας λυπηθεί...

Γυμνή αλήθεια (όχι πείτε μου, δεν είναι πιασάρικος τίτλος?)

 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως να είναι κάποιοι από εσάς. Από τους συντρόφους παύλα συναγωνιστές blogger.
Σύντροφοι στα καθημερινά, συναγωνιστές στα δύσκολα.
Εκεί που κάποιος από εμάς καταρρέει, είτε για τα γκομενικά είτε για τα οικονομικά του, είτε...είτε....κάποιος έχει μια καλή κουβέντα να πει, μια συμβουλή να δώσει.
Να κοροιδέψει κάποιες φορές ίσως, αλλά και πάλι....
Και όταν κάποιος χαίρεται, χαίρονται κι αυτοί μαζί του (...συνήθως).
Κάθε ένας από εμάς διαφορετικός, κάθε ένας μοναδικός. Και όλοι μαζί φοβισμένοι.
Ας κοιτάξουμε  μέσα μας και ας δώσουμε αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας, στο λόγο.
Βλέπω τόση δηθενιά εδώ μέσα. Γι΄αυτό προσπαθώ να με κρατήσω ανώνυμη. Γιατί για μια φορά θέλω να λέω αυτά που νιώθω και αυτά που κάνω χωρίς την κριτική των ανθρώπων που με γνωρίζουν. Και μ΄αρέσει ρε γαμώτο εδώ μέσα.
Σταματήστε λοιπόν τα δήθεν και ξεγυμνωθείτε. Είναι όμορφα.

...αμπελοφιλοσόφησα και πάω να ξεραθώ στον ύπνο γιατί με βλέπω να πιάνω γωνιά στην δουλειά αύριο και να ροχαλίζω μ΄ανοιχτά μάτια.
Φιλιά και καληνύχτες.

Πρωινό παραμύθι

Πήγε μια μέρα ο πατέρας το παιδί του στο τσίρκο... έκαναν βόλτα και χάζευαν τα κλουβιά με τα ζώα... κάποια στιγμή είδε το παιδί έναν τεράστιο ελέφαντα, δεμένο από το πόδι, με μία αλυσίδα μικρή από ένα πολύ μικρό πασσαλάκι....
Απόρησε και ρώτησε τον πατέρα του : ¨Μπαμπά, γιατί δεν δίνει μία κλωτσιά ο ελέφαντας να απελευθερωθεί, αφού ειναι τόσο μεγάλος και τόσο δυνατός και το ξυλαράκι πολύ μικρό για να τον κρατήσει ???"
Ο πατέρας του χαμογέλασε και του απάντησε: "Βλέπεις όταν τον έδεσαν εκεί, ήταν ένα μικρό ελεφαντάκι και για πάρα πολύ καιρό προσπαθούσε να σπάσει την αλυσίδα του! Τράβηξε, παιδεύτηκε, δεν σταμάτησε να ψάχνει τρόπο να φύγει...άλλα ήταν πολύ αδύναμο τότε και δεν μπόρεσε... και έκλαψε, έκλαψε πάρα πολύ και παραιτήθηκε...και τώρα δεν ξέρει ότι έχει γίνει μεγάλος και δυνατός και μπορεί να σπάσει τα δεσμά του..."

Το αντέγραψα από ένα site γιατί μου θυμίζει εμένα, εσένα, τους φίλους μου....που δε μας έδεσαν το ποδαράκι αλλά τη θελησή μας.
Πρωινά φιλιά και καλημέρες

Η τηλεόραση, ξέρεις τι κρότο κάνει άμα την σπάσεις..?

Σήμερα έκανα ένα λάθος.
Είδα τηλεόραση. Δεν θυμάμαι καν τι έβλεπα. Θυμάμαι πάντως ένα διαφημιστικό για ένα καινούργιο reality*.
Τραβούσα τα βυζιά μου λέμε (Ότι έχει απομείνει, τέλος πάντων μετά τις εγκυμοσύνες). 

Πέντε καριόλες (δεν πρόλαβα να μετρήσω σωστά, είχα μείνει μαλάκας) να μαλλιοτραβιούνται για το ποιά κάνει την καλύτερη βίζιτα??
Πέντε πουτανάκια που όλη μέρα κωλοβαράνε με υφάκι  sex and the city, ψωλαρμενίζοντας στην πόλη?

Σε ποιό πλανήτη ζω τέλος πάντων εγώ? Έχω χάσει επεισόδια από την ζωή? Έτσι πρέπει να είναι οι γυναίκες της χώρας μου? Αυτές πρέπει να έχουν ως πρότυπο τα παιδιά μου? και άλλες κλασικές ερωτήσεις....μπερδεύονταν στο μυαλό μου (στο οποίο εξάλλου, έχει χτυπήσει η μητρική εδώ και καιρό).
-"Καλά ηλίθια είσαι? Αυτό γίνεται εδώ και αιώνες. Πως ξεχώρισαν τόσοι και τόσοι άχρηστοι? Με την αξία τους?"
Καμιά αντίρρηση, αλλά να το κάνουμε και reality show?
Οχι ρε μαλάκα, δεν θέλω.
Δεν είπα ότι η γυναίκα της Πίνδου με εκφράζει. Δεν υπήρξα ποτέ μάνα- κουράγιο. Ευτυχώς. Αλλά αυτό πάει πολύ. Καμιά από αυτές δεν έκανε τίποτα πιό σοβαρό στην ζωή  της πέρα από το να δώσει κώλο στο σωστό μαλάκα-γαμιά της.
Μιά χαρά είναι βέβαια, το "Αχ, μωρό μου, τέλεια είναι. Πονάει αλλά μ΄αρέσει. Πως άργησα τόσο να τ΄ανακαλύψω?" αλλά κράτα ρε φίλε.  Δεν θα το διδάξω στα παιδιά μου ως μέσο επιτυχίας.


Οχι ρε...δεν θέλω να δω πως τον παίρνουν οι καριόλες σας. Γιατί να μη βάλω τα παιδιά μου να δουν youporn?
Πίπες το ένα, πίπες και τ΄ άλλο.

*Ποιός ηλίθιος τα ονόμασε reality?
... εκτός κι αν άλλαξε  η σημασία της λέξης στ΄αγγλικά και εχώ έχασα πάλι επεισόδια.

Πρωινές ασυναρτησίες

Πρωί πρωί, πάω τα παιδιά μου στα σχολεία τους. Κατεβασμένο παράθυρο και τραγουδάω δυνατά.

Το έχω ξαναγράψει ότι αυτή είναι η αδυναμία μου. Να τα κάνω να νιώθουν άβολα. Το διασκεδάζω τρελλά, η κακούργα.
Βέβαια την προηγούμενη φορά που τραγουδούσα το σουξεδάκι της Patito Feo (μη ρωτήσει κανείς ποιά είναι αυτή. Άυριο με τον κηδεμόνα σας) τα παιδιά μου έκαναν μια ανέλπιστη προσπάθεια να γλυτώσουν το ρεζιλίκι. Μου πρότειναν να μην κουράζω τη φωνή μου ώστε αν πάω Eurovision, ν΄ανταπεξέλθει.
Τέσπα....μεγαλώνουν και έχουν και άποψη. Τι σκατά,  στο σχολείο διδάσκονται την τέχνη περί ειρωνίας? Χμμμ... άλλο ήθελα να γράψω. (Συγκεντρώσουυυυ.)



Ακούω τον Τζιμάκο πολύ αυτές τις μέρες. Για κάποιο λόγο τον βρίσκω αισιόδοξο.

Κάποτε ήταν η γενιά του ΄40. Πεινασμένη, χωρίς παπούτσια αλλά με οράματα.
Μετά η γενιά του ΄60. Φρέσκια εποχή, νέες ιδέες, επανάσταση, 1 1 4.
Είμαστε η αδικημένη γενιά του ΄70. Μεγαλώσαμε με όραμα το πανεπιστήμιο. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι (τυχεροί) όχι.
Τα smart, τις μεζονέτες, τα ταξίδια στο Λονδίνο για σ/κ. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι έχουν θέμα με τις δόσεις του στεγαστικού.
Γυναίκες καριέρας. Οκ..αυτό ήταν ανέκδοτο. Μετά την αλλαγή πάνας, ας ρίξουμε και ένα διδακτορικό να υπάρχει.

Η γενιά του ΄70? Θυμάμαι τις εκλογές του ΄81 σαν όνειρο. Θυμάμαι την ελπίδα. 30 χρόνια μετά ακόμα την αναζητώ.  Κάποιοι την βρήκαν, την έφαγαν. Εμείς ακόμα σπουδάζαμε.
Φοβάμαι ότι η γενιά του ΄40 μαζί με τη γενιά του ΄90, θα μας έχουν για πολλά χρόνια ακόμα, στη μπούκα. Αυτοί που πείνασαν και αυτοί που θα πεινάσουν.
Και εμείς κάπου στη μέση. Εμείς που τα φάγαμε όλοι μαζί? Μια ζωή παλεύω, γαμώ τη χώρα μου γαμώ. Και δε θα μπορώ ν΄αφήσω ούτε την ελπίδα ως προίκα στα παιδιά μου.

Η πλέον αδικημένη γενιά, εμείς? Θα δείξει.

Εγώ πάντως κληρονόμησα την Ελπίδα από τη γενιά του ΄40.
Ας χαμογελάσω....


Την γενιά του ΄50 την παρέλειψα επίτηδες. Δεν πιάνονται. Λείπουν όλοι μετανάστες στην Γιούζα (όπως την έλεγε και ένας καθηγητής μου)