Γκαντεμόσαυρα, η αυτάρκης?

                             



Οκ...τώρα κατάλαβα το σκοπό αυτού του blog. Να καταγράφω στιγμές από τη ζωή μου και να τις διαβάζω όταν θα είμαι ξεμωραμένη γριά, ώστε ν΄απορώ πως τα κατάφερα και επιβίωσα.

Γιατί...Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται... Σωστά? Σωστάααα
.....Αλλά εγώ ξύπνησα αργά και δεν πρόλαβα να πάρω από το καλό μερίδιο.

Είχα κανονίσει ταξίδι με το λεωφορείο (ας είναι καλά η οικονομική κρίση, που έφτασε τη βενζίνη στα ύψη και τα διόδια είναι πιο ακριβά και από βίζιτα με την καλύτερη πουτάνα)
Αλλά όπως είπα...Ξυπνησα αργά. Το χάνω. Δεν πειράζει. Απενοχοποιούμαι και ξεκινάω με τ΄αυτοκινητάκι μου. Βάζω μουσική...Λαλα λαλα λα (στρουμφάκια... το ρεφραίν)
Βρέχειιιιιι (αλλά το παίζω ρομαντική και το προσπερνάω)
Μετά από καμιά ώρα, φτάνω.
Γαμωκίνησηηηη.
Που πάνε όλοι αυτοί? Δεν δουλεύουν? (κλασικές ερωτήσεις)
Μια μέρα θα κατεβάσω το παράθυρο και θ΄αρχίσω να ρωτάω. "Που πάτε όλοι εσείς?" Θα το κάνω όμως έχοντας μέσα τα παιδιά μου, ώστε να θελήσουν να ανοίξει η γη να τα καταπιεί. Εξάλλου, ποιος είναι ο σκοπός των γονιών, εκτός από το να φέρνουν σε δύσκολη θέση τα παιδιά τους? χιχχι
Τέλος πάντων. Αφού ξεπεράσα και την πολύ κίνηση, σκέφτηκα να παρκάρω ....

Δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχει....
...Με το που στρίβω στην γωνία, βρίσκω θέση. Yessssss.
Παρκάρω κοντά, στο προπορευόμενο, πολύυυυ κοντά (γιατί ειμαι και καλή. Να το στριμώξω, να χωρέσει και κάνας άλλος άνθρωπας)
Το φέρνω στα ίσα του και αφήνω συμπλέκτη. Λογικό? Αν είσαι ξανθιά...
Και νιώθω ένα τράνταγμα.
Ουπς, είχα οργασμό για τον ψιλικατζή που με κοιτάει?
ΟΟΟΟχι, τράκαρα τον μπροστινό. Ο οποίος ήταν μέσα και ένιωσε κι αυτός τον οργασμό.
Κατεβαίνει και κάτι μου λέει:
"Σ΄αρεσε και σένα? Σ΄άρεσε που το νιώσαμε μαζί?"
Μπααα.... κάτι άλλο λέει. Κάτι για πιάτα λέει.... Ποιος να πλύνει τα πιάτα? Τι λέει μωρέ? ...Δεν πειράζει. Κατεβάζω παράθυρο.  Του αφήνω τα στοιχεία μου με την υπόσχεση να τον πάρω τηλέφωνο. Εγώ δεν είμαι από αυτές που σε εκμεταλλέυονται και μετά εξαφανίζονται φιλαράκο. Θα σε πάρω είπαμε.

Εξάλλου, σήμερα είμαι χαρούμενη. Θα πάω για ψώνια. Έχω συνάντηση με άντρα απίστευτο? Ας τον πάρω τηλέφωνο...Αχ, με πρόλαβε.
"Ναιιι (όλο νάζι στη φωνή).... Τιιιιιι(όλο φρίκη στη φωνή)?"
"Πρέπει να πας να στηρίξεις τους λαθρομετανάστες?"
"Καλά" (ύφος...έμεινα μαλάκας)

Δεν υπάρχει αυτό που ζω. Με έχουν φτύσει, είμαι σίγουρη ότι με έχουν φτύσει για ψηλές με ατελείωτες ποδάρες, γκόμενες. Αλλά ποτέ για τον Μεχμέτ...και τον Αμπντούλ και τον ...Χασάν.
Κλείνω το τηλέφωνο δείχνοντας απίστευτη κατανόηση (πφφφ) για τους ταλαίπωρους μετανάστες.
Την κολασή μου μέσαααααα.

Ανεβάζω πίεση. Δεν την μέτρησα, αλλά ένα 20/12 το είχα... το είχα. Και μου φεύγει και η όρεξη για τα ψώνια (το μόνο καλό της υπόθεσης. Γλύτωσα λεφτά.) Ας πάρω το δρόμο της επιστροφής.

Στάση σε παλαιό γκομενάκι να βγάλω τ΄απωθημένο μου. Να επιβεβαιωθώ η γυναίκα.
Επιβεβαιώθηκα και ξενέρωσα. Θυμήθηκα γιατί ήταν "παλαιό" γκομενάκι. Πφφφφ.

Επιστροφή στο σπίτι.
23χρονη ανηψιά: "Πάμε σε ένα καλό μαγαζί που άνοιξε πρόσφατα και παίζει αυτά τα περίεργα που ακούς εσυ?" (περίεργα... εννούμε Πασχαλίδη, Θηβαίο κλπ. Καθόλου μα καθόλου καψουροσκυλάδικα)
Εγώ: ......(βλέμμα χαμένο)
Μαμά (μου):  "Δεν είναι για την ηλικία της αυτά τα μαγαζιά. Σ΄αυτά πάνε νέοι. Αυτή την έκανε τη ζωή της. Τώρα πρέπει να κάθεται με τα παιδιά της"
Εγώ:  .......(μαλάκας)



Μαρή φιλενάαααδα, πάρε τηλέφωνο να κλάψω στην αγκαλιά σου. Γιατί παρόλα αυτά, γελάω σα χαζή και δεν είναι καλό αυτό. Μα καθόλου καλό....

Χαζοχαρούμενο

Θα έγραφα κάτι...αλλά έχω βάψει τα νύχια μου....

Εμείς?

Έμαθα να λειτουργώ με το "Εγώ".  Ποτέ με το "Εμείς".

Όταν είμαι σε αγκαλιά σφιχτή, που μου τάζει τον ουρανό και τ΄άστρα, σε κάθε δυσκολία σκέφτομαι: "Τι μπορώ να κάνω για να το ξεπεράσω αυτό?"
Και η αγκαλιά με κατηγορεί ...."Δεν λειτουργούν έτσι τα ζευγάρια. Πρέπει να υπάρχει το "Εμείς" μπροστά από την πρόταση".

Συγνώμη, αλλά δεν ξέρω πως ... Δεν έμαθα ποτέ.

-"Πλήρωσες το φροντιστήριο των παιδιών?"
-"Ναι, τα κατάφερα κι αυτό το μήνα"

Πως να μάθω να βάζω το "Εμείς" μπροστά από κάθε πρόταση?

Μόνη σπούδασα, μόνη παντρεύτηκα (οκ...όλοι κάνουμε λάθη), μόνη αγχώθηκα (ψέματα... θεωρητικά το έκανε και ο πατέρας τους), μόνη γέλαγα, μόνη μιλούσα....

-"Δεν πρέπει να κουραστώ, δεν πρέπει...αλλά καμιά φορά με παίρνει από κάτω"
-"Είσαι κλαψομούνα, το ξέρεις?"

Και η καινούργια αγκαλιά λέει: "Ας βάλουμε το Εμείς μπροστά από κάθε πρόταση"
Και εγώ φεύγω. Τρέχοντας.... 

...για να έχω κάτι να κλαψομουνίζω και στα γεράματα (που όπως λέει και η μαμά μου, έρχονται).

600 χιλιόμετρα ..και κάτι ψιλά

Γιατί κάποιοι άνθρωποι τα θέλουν όλα? Και κυρίως γιατί θέλουν να έχουν τον έλεγχο του μυαλού μας? Ένα πράγμα μου ανήκει και αυτό είναι οι σκέψεις μου και τα ονειρά μου. Αν αρχίσεις να τα ελέγχεις και αυτά, τι σκατά ελεύθερος άνθρωπος είμαι?
Είμαι? Μήπως δεν.....?
Ανασφάλειες? Λάθος επιλογές? Από το ένα λάθος στο άλλο πάω.
Στενοχώρια μου που ταξίδευες όλη μέρα...δεν σου έταξα τίποτα. Εσύ είχες τα όνειρά σου. Βάλθηκες να τα κάνεις και δικά μου....
Ουφ... βαρέθηκα να νταντεύω ναζιάρηδες.

..και τα καλύτερα έρχονται... Σηκώνομαι. Χαμογελάω πάλι

Ήχοι χαράς

Λέτε οι άνθρωποι να γίνονταν λίγο πιο ανάλαφροι,  λίγο πιο χαρούμενοι, αν τους επιβάλαμε να ακούνε κάθε μέρα Gogol Bordello?
Με έχουν πεθάνει τα πόδια μου από τον χορό σήμερα. Και νιώθω τόσο ανάλαφρη, τόσο χαρούμενη....και ας είναι μια παράξενη πανσέληνος εκεί έξω.

Κλαψομουνίασης συνέχεια....?

Μιλούσα με ένα φίλο πριν λίγο. Μου έλεγε ότι ετοιμάζεται να πάει για φαγητό με τη φίλη του. Ζήλεψα.  Δεν μου λείπει η έξοδος, μου λείπει όμως τόσο πολύ, η ανέμελη έξοδος.
Κάτι τέτοιες μέρες είναι που νιώθω κωλόγρια, στριμένη και μίζερη. Θα έχω ανάδρομο Ερμή φαίνεται (πάντα οι άλλοι φταίνε).
Γιατί είμαι έτσι αυτό τον καιρό γαμώτο(και άλλα αναπάντητα ερωτήματα ....)?
Ευτυχώς υπαρχουν και τα τραγούδια. Ταξιδεύω. Ονειρεύομαι. Στις χαραυγές ξεχνιέμαι...

Όποιος δεν έκοψε τις φλέβες του ακόμα, μπορεί να συνεχίσει την ανάγνωση.

Τα παραπάνω τα έγραψα νωρίς το βραδάκι. Είχα κι άλλα δράματα να σας εκθέσω, αλλά ευτυχώς με έκοψε μια τηλεφωνική συνομιλία με έναν άλλο φίλο. Όταν μετά από ώρες ξαναγύρισα στην ανάρτηση μου, σκέφτηκα να τα σβήσω αλλά...
...καμιά μέρα που θα είμαι σκατονταουνιασμένη, θέλω να θυμάμαι πόσο ψυχανώμαλη και κυκλοθυμική μπορώ να είμαι. Και πόσο λατρεύω τους φίλους μου.
{Γιατί εν τω μεταξύ η διαθεσή μου έχει  επανέλθει  σε  φυσιολογικά  ΠΚ (προ κλιμακτηρίου) επίπεδα (οκ...έφαγα....στάνιαρα, βοηθάει κι αυτό).Γιατί δεν παν΄ να λένε οι γιατροί?  Η κλιμακτήριος δεν έχει σχέση με την ηλικία. Η κλιμακτήριος ξεκινά όταν αρχίζουν να σε κατηγορούν οι άντρες ότι τους θες μόνο για το κορμί τους.  Αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία...}


Γιωργή μωρό μου, σ΄ευχαριστώ. Νιώθω τόσο τυχερή  που υπάρχουν άνθρωποι που με νιώθουν τόσο βαθιά και με κατανοούν. Ανθρωποι που δεν φοβάμαι να τους ανοιχτώ και να ξεγυμνωθώ μπροστά τους.
Και επειδή είμαι τρελλή μαζόχα, όπως λέει ο Γιωργής (και εγώ συμφωνώ), πάντα θα βρισκω κάτι να αυτομαστιγώνομαι. Και αυτοί... πάντα θα έχουν μπόλικη δουλειά με την ψυχανάλυσή μου....
Χαρούμενα, νυχτερινά φιλάκια

Όμορφα πρωινά...

Το έχω ξαναγράψει ότι πρέπει να κόψω τις βραδυνές αναρτήσεις. Είναι ένα πράγμα σαν τα βραδυνά σουβλάκια. Όλο λέω ότι δε θα ξαναφάω... αλλά πάντα  κατρακυλάω.
Είμαι απίστευτα μελοδραματική και μίζερη μόλις νυχτώσει. Χρειάζομαι αφορμές για να χαμογελάσω τα βράδια. Γενικά είμαι μελοδραματική και υπερβολική, τι να κάνω? Έχω ελπίδα γιατρέ μου?
Μάλλον δεν έχω. Γίνομαι μίζερη και  το γουστάρω.  .
Το πρωί, όλα είναι πιο απλά. Χαμογελάω. Ακόμα και μετά από μια συζήτηση όπως αυτή που είχα πριν λίγο ...και κλασικά δεν κατέληξε πουθενά. Αλλά δε γαμιέται...Θα την βρω την άκρη. Είναι πρωί, βοηθάει και το χαμόγελο είπαμε.
Καλή σας μέρα. Όλο χαμόγελα και φιλιά.

ΥΓ Από μωρά, τους το τραγουδούσα και το λάτρευαν. Μέχρι που πήραν χαμπάρι, ότι ο Ξυλούρης το λέει ελαφρώς καλύτερα από τη μαμά. Γείωση....ΧΑΧΑ

Ενοχές

"....Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει...."

Ασε με ρε μάνα να ονειρευτώ.
Δεν είμαι εσύ.

Ένα ταξίδι

"...Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν..."


Θα ταξιδεύει ρεεεεε...Και για πρώτη φορά ξέρει τον προορισμό του.
Το χρωστάω στους ανθρώπους  που  πίστεψαν και πιστεύουν ακόμα σε μένα.
Το χρωστάω στον εαυτό μου.
Το πρώτο βήμα έγινε...

φτου...ξελευθερία

"...Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια..."

"...Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου..."



Τρία χρόνια συζητήσεις.
Ψέματα.
Τρία χρόνια μονόλογος. Δικός μου. Και εσύ καθισμένος απεναντί μου, με κοιτάζεις. Όπως πάντα. Απλά με κοιτάς.
Δεν έχεις άποψη. Σε βολεύει η δικιά μου.
Δεν τσακώνεσαι. Το κάνω εγώ και για τους δυό μας.
Δεν θες να φύγεις, το δήλωσες. Δε θες να  σε κατηγορήσουν. Ας το πάρω κι αυτό πάνω μου. 


  "....σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου..."

Λοβοτομή

 (στο βίδεο εικονίζονται συναδελφοί μου σε βαθυστόχαστες πρωινές αναζητήσεις)


 Πρωινό Δευτέρας στη δουλειά. Μια υπέροχη εβδομάδα ξεκινά....?
Έχω 3000 λόγους να γκρινιάξω και άλλους τόσους λοβοτομημένους συναδέλφους γύρω μου.

Μα, εγώ θα χαμογελάω. Μωρά μου λοβοτομημένα, το ξέρω ότι σας ενοχλεί το πρωινό μου χαμόγελο. Γιατί δεν μοιάζει με το δικό σας. Απλά, εγώ δεν σταμάτησα ποτέ να ονειρεύομαι, να ελπίζω, ν΄αγαπάω. Να αγαπάω ακόμα και εσάς και τον πόλεμο που μου κάνετε για να σας μοιάσω.
Αγαπάω... Εμένα πρώτα....
Αυτό μας κάνει τόσο διαφορετικούς.


Καλημέρα και καλή εβδομάδα

ξυπνήματα

Δε θες να ξυπνήσεις έτσι πάλι ένα πρωί? Να νιώσεις ζωντανός ξανά?

Θεέ Αγγελάκα

.....

Καληνύχτα

Μυρωδιές

Αφορμή ήταν μια ανάρτηση από το  sourotiri . Ζήλεψα τόσο πολύ που ακόμα δεν έχω ταξιδέψει στην Πόλη...

Κάπου είχα διαβάσει πως η πιο δυνατή ανάμνηση είναι οι μυρωδιές. Είχα ανάγκη να ξαναθυμηθώ. Έκαψα αρώματα Ανατολής και ταξίδεψα. Μοσχοβόλησε το σπίτι Ανατολή. Συντροφιά με την θεική φωνή της Μαρίζας.

Σήμερα πήγα για δουλειά. Αχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι. Δεν αντέχεται ο κόσμος χωρίς μυρωδιές. Καληνύχτα...μια γλυκιά, βαριά ανατολίτικη μυρωδάτη καληνύχτα.

τέτοιες ώρες... τέτοια λόγια

"...έκλεισα τα περάσματα κι άμα σε παίρνει, πέρνα..."

Πρωινό ξύπνημα

Μ΄αρέσει να ξυπνάω πρωί....
Να μην δουλεύω.
Να μυρίζω τον ελληνικό καφέ και ν΄ανάβω τσιγάρο (οκ..οκ... τσιγάρα, πολλά) .
Να βλέπω την ημέρα να έρχεται.
Να ονειρεύομαι.
Nα έχω λόγο να  χαμογελάω.
Να μου στέλνουν "καλημέρες"  οι φίλοι μου στο κινητό.
Να βλέπω τα μικρά μου να ξυπνούν με κατακόκκινα ζεστά μαγουλάκια  και να χώνονται στην αγκαλιά μου, ανάμεσα σε χαρτιά και καφέδες. Με την πλάτη τους στον υπολογιστή και το προσωπό τους στο στήθος μου. όπως όταν ήταν μωρά.
Να νιώθω μικρό κορίτσι και να μεγαλώνω μαζί τους.
Να χτυπάει το κουδούνι, όπως τώρα και να έρχονται οι φίλες τους να παίξουν. Να βλέπω παιδάκια γεμάτα όνειρα, αλλά και άγνοια. Να με πιάνει φόβος για το μέλλον αλλά και μια αισιοδοξία "όλα θα πάνε καλά, αφού έχουμε αγάπη"
Ν΄αναπολώ τις στιγμές που έχω χάσει μαζί τους, αλλά να μη μετανιώνω γι΄αυτό.
Να ετοιμάζομαι να χάσω κι άλλες, αλλά να δικαιολογώ τον εαυτό μου ότι θα κερδίσουν κι αυτά από τις φιλοδοξίες μου....
Μ΄αρέσει να ξυπνάω πρωί.....


ΥΓ Να ονειρεύομαι έναν Ισπανό σαν τον τυπάκο στο βίντεο. Αν είσαι έτσι και έχεις και τέτοιο ταλέντο, άσε μήνυμα. χιχιχι
Καλημέρα σας είπα?

Μια ανάρτηση χωρίς γκρίνια.

 Είχα αποφασίσει να μην ξανακάνω βραδυνή ανάρτηση γιατί όλο κλάψα ήμουν, αλλά...
...κλασικά δεν κρατάω τις υποσχέσεις μου. Ήθελα απλά ν΄ανεβάσω αυτό το κομμάτι που ακούω συχνά τελευταία.
Ναι, μόνο αυτό, αλήθεια....χωρίς γκρίνιες, χωρίς μιζέρια. Χαμογελαστά.
Να έχετε ένα υπέροχο βράδυ, όλοι όσοι περάσετε κατά τύχη από εδώ.

Χαμόγελα

Καλημέρα....
Καμία βαρύγδουπη ανάρτηση....κανένα παράπονο (έτσι γι΄αλλαγή).
Μόνο μια γλυκιά καλημέρα σε όποιον μπει και την δει. Να έχουμε όλοι μια απίθανη,  γεμάτη θαύματα και πολυοργασμική χρονιά..... 
Πολλά χαμόγελα και φιλιά