Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Παραμύθια του τότε, ιστορίες του τώρα



Κάποτε, είχα κάνει μια ανάρτηση... 
Και είχε αυτό το υπέροχο κομμάτι να τη συνοδεύει:


Πήγε μια μέρα ο πατέρας το παιδί του στο τσίρκο... έκαναν βόλτα και χάζευαν τα κλουβιά με τα ζώα... κάποια στιγμή είδε το παιδί έναν τεράστιο ελέφαντα, δεμένο από το πόδι, με μία αλυσίδα μικρή από ένα πολύ μικρό πασσαλάκι....
Απόρησε και ρώτησε τον πατέρα του : ¨Μπαμπά, γιατί δεν δίνει μία κλωτσιά ο ελέφαντας να απελευθερωθεί, αφού ειναι τόσο μεγάλος και τόσο δυνατός και το ξυλαράκι πολύ μικρό για να τον κρατήσει ???"
Ο πατέρας του χαμογέλασε και του απάντησε: "Βλέπεις όταν τον έδεσαν εκεί, ήταν ένα μικρό ελεφαντάκι και για πάρα πολύ καιρό προσπαθούσε να σπάσει την αλυσίδα του! Τράβηξε, παιδεύτηκε, δεν σταμάτησε να ψάχνει τρόπο να φύγει...άλλα ήταν πολύ αδύναμο τότε και δεν μπόρεσε... και έκλαψε, έκλαψε πάρα πολύ και παραιτήθηκε...και τώρα δεν ξέρει ότι έχει γίνει μεγάλος και δυνατός και μπορεί να σπάσει τα δεσμά του..."

Το αντέγραψα από ένα site γιατί μου θυμίζει εμένα, εσένα, τους φίλους μου....που δε μας έδεσαν το ποδαράκι αλλά τη θελησή μας.
Πρωινά φιλιά και καλημέρες.




Άλλαξαν πολλά...
Η αρχή έγινε την Τετάρτη. 
Αύριο η συνέχεια
....και το τραγούδι αντικαταστάθηκε στο μυαλό μου. 
Προτιμώ αυτό πλέον:




"....Je parle fort et je suis franche, excusez-moi
Finie l'hypocrisie, moi je me casse de là
J'en ai marre des langues de bois
Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça !
Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
Bienvenue dans ma réalité...."



Φιλάκια γλυκά

10 σχόλια:

ασωτος γιος είπε...

αγαπημενη μου μελοδραματικη γκομενα πολυ το αγαπω το αγαπημενο τραγουδι σας πια
ετσι πρεπει να ναι η ζωη
να αλλαζουμε να μαθαινουμε να διεκδικουμε, να ζουμε
καλη νυχτα

το λευκούδιν είπε...

Έτσι! Να σπάμε τις αλυσίδες και να προχωράμε. Καληνύχτα σου!

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Ακριβώς έτσι.. μάθαμε στο "δεν μπορώ" και αδρανήσαμε..
Ας επαναπροσδιορίσουμε το μέγεθος και τη μπόρεση μας... να δούμε πώς σπάνε τα δεσμά..
Παρ'εκτός και αν τα μάτια μας είναι κλειστά!

Καλημέρα!

ria είπε...

τι αλλαγή διάθεσης είναι αυτή; κάτι πολύ καλό πρέπει να σου συμβαίνει!

aizen999 είπε...

δεν εχω ιδεα τι θελεις να πεις,αλλα καλο ποστ!

ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Πολύ καλή η ιδέα της επανάληψης κορίτσι!

Για να εμπαιδώνουνε οι παλιοί και να ενημερώνονται τα new kids on the blogs :-p

Γιατί όπως άλλωστε ξέρουμε bis scribit bis legit.

Φιλιά και καλό σου βράδυ!

Kafros είπε...

Δηλαδή εμείς που όταν είχε γαλλικά το πρόγραμμα στο σχολειό κάναμε κοπανά μένουμε στην απ’εξω?

nefelokokkugia είπε...

@Άσωτος γιος
Ακριβώς αυτό Ασωτούλη. Ζούμε…
Κάθε μέρα και μια νέα εμπειρία. Και λίγη κατανόηση γι΄αυτούς που μας πολεμάνε γιατί απλά ζουν στο δικό τους σκοτάδι.
Κρίμα…

@Το Λευκούδιν
Δεν είναι πάντα εύκολο τ΄ομολογώ, αλλά με δυο τρία χαστούκια, έστω και από ανθρώπους που το κάνουν άθελά τους, τις σπάμε…:)

@Γιαγιά Αντιγόνη
Το θέμα είναι ότι κάποιες φορές επιτρέπουμε σε ανθρώπους να μας κατευθύνουν γιατί νομίζουμε ότι «δε μπορούμε».
Λάθος…λάθος μεγάλο.
Μόνο εμείς μπορούμε.
Αλλά τουλάχιστον έχουμε τη βασική ευφυΐα να το αντιληφθούμε, να σηκωθούμε...να σπάσουμε τις αλυσίδες και βουρ για μια νέα περιπέτεια.
Τη λες και ζωή…

@Ρία
Ίσα ίσα..συνέβη κάτι δυσάρεστο, που εγώ επέτρεψα.
Επέτρεψα να με ακυρώσουν...κι αυτό από καλοσύνη και αγάπη, πίστεψέ με. Αλλά εγώ ακόμα χαμογελάω. Γιατί τελικά βιώνω απίστευτη αγάπη από φίλους. Ουσιαστική και όχι χαμένη ανάμεσα σε τσιτάτα και δηθενιές…

@Αizen
Το ξέρω ότι δεν κατάλαβες τπτ από αυτή την ανάρτηση, αλλά οκ…ο σκοπός της ήταν να τα βλέπω εγώ και να θυμάμαι.
Και να γελάω μετά από λίγο καιρό. Yeappp

@Λιακάδα
Έτσι…να τα βλέπω και να θυμάμαι, είπαμε. Μη σου πω ότι θα εξετάσω και εσάς, σε ανύποπτη στιγμή :))

@Κafros
Αυτά πληρώνεις...ασταγδιάλα...όλο μάτι τα γκομενάκια έπαιρνες απ΄το παράθυρο?
...πάρτα τώρα και τράβα να στο μεταφράσουν.

Αθηνά... είπε...

Ουπς! Πότε έκανες αυτό το ποστ και δεν το πήρα χαμπάρι; Α, θα ήμουν απασχολημένη με τον κουμπάρο Μάλερ!!!

Χαίρομαι που προτιμάς τώρα πια τη Zaz!

nefelokokkugia είπε...

@Αθηνά
Είδες Αθηνούλα?
Ξανθιά κομάντο. χαχαχα
Με τι είπες ότι ήσουν απασχολημένη κουμπαρούλα?
Αυτό εννοούσες όταν είπες "φύγε εσύ και θα τον φροντίσω"? Κανόνισε...

ΥΓ...και εγώ χαίρομαι. Μου αξίζει ένα μόνιμο χαμόγελο. Πέρασα πολλά φέτος.
Φιλάκια πολλά