Κάτι θα γίνει, θα δεις

Μ΄αυτά και μ΄αυτά, οι ώρες περνούν αργά και οι μέρες γρήγορα.

Χαμογελάω πάντα, όπως μ΄έμαθαν... 


Καληνύχτα

Η ξανθιά φιλοσοφεί. Αμεεε

Τον παρακάτω πίνακα τον έφτιαξα με αφορμή... μια απειλή?

Μια ενθάρρυνση? Είναι μια ιστορία γι΄ άλλη ανάρτηση.

Γράφτηκε με την ελπίδα πάντως, ότι θα μάθω κάτι.

Θα μάθω πρώτα από όλα να αναγνωρίζω, τι θέλω. Τι ψάχνω να βρω, σε κάθε έναν υποψήφιο «άντρα της ζωής μου».

Ναι, μη γελάτε καθόλου. 39 χρόνια για να μάθω τι θέλω? Εσείς πιστεύετε ότι ξέρετε?

Πάσο, αγάπες μου

… ότι πείτε. 

Θυμηθείτε μόνο, ότι ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το blog.

Μόνο ξύλο…

Έχω κάνει κάμποσες αποτυχημένες επιλογές λοιπόν και ίσως κάνω και άλλες τόσες. Θα ΄θελα να μπορούσα να τις αναγνωρίζω, τουλάχιστον όσο είναι νωρίς.

Ανεβάζοντάς τον εδώ, αυτόν τον πίνακα, δεν έχω πια δικαιολογία να μην τον τσεκάρω από καιρό σε καιρό. Άσχετα αν θα το κάνω για τον ίδιο ή για διαφορετικούς άντρες. 

Εννοείται πως έχει ακόμα πολύ δουλειά. Θα αλλάξουν οι θέσεις και θα προστεθούν κι άλλες επιθυμίες μου, ίσως…

αλλά είχα μεγάλη ανάγκη να τον ανεβάσω σήμερα, οπότε…

Ορίστε:

       

Συναίσθημα           19.Να μη νιώθω ότι μου κάνει χάρη,  όταν μου κάνει χατήρια           18.Να μου κάνει εκπλήξεις χωρίς να χρειάζεται να τον κατευθύνω και να χαίρεται με τις δικές μου.           17.Να νιώθει περήφανος για μένα, αλλά να μη με κυκλοφορεί ως τρόπαιο.           16.Να ξέρει ότι δε θα μπορώ να τον ακολουθώ πάντα στις οικονομικές επιλογές του. Να μην με κάνει να νιώθω αποτυχημένη,  γι΄αυτό.           15.Nα μη βαριέμαι μαζί του, αλλά να   νιώθω και ασφάλεια.           14.Ν΄αγαπάει τα δάκρυά μου, όσο και το χαμόγελό μου.            13.Να καταλάβει ότι έχω ανοιχτές πληγές,  ότι δεν είναι σίγουρο ότι μπορώ να τις κλείσω όλες και ότι κάποιες τις έχω τόσα χρόνια που πια τις θεωρώ μέρος της προσωπικότητάς μου.           12.Να ξέρει ότι  είμαι δυνατή, αλλά να μη με βάζει στη διαδικασία να το αποδεικνύω συνεχώς.           11.Να αγαπάει το μικρό παιδί μέσα μου και να μη το κοροϊδεύει όταν αυτό θέλει να βγει και να παίξει.           10.Να καταλάβει ότι το να είμαι ξανθιά στην προσωπική μου ζωή ήταν απλά ο μοναδικός τρόπος που ήξερα για να κρατάω ανθρώπους κοντά μου.           9.Να καταλαβαίνει ότι οι φόβοι μου   και οι ανασφάλειές μου δε χάνονται από τη μια μέρα στην άλλη.           8.Να ξέρει ότι σε περιόδους που τρώω πολύ, χορταίνω την ψυχή μου και όχι το κορμί μου.           7.Να καταλάβει ότι είμαι εγκρατής στις εκδηλώσεις της χαράς μου και όχι σνομπ.           6.Να μου κρατήσει το χέρι ακόμα κι   όταν κατρακυλάω στα ίδια λάθη.           5.Να δεχτεί ότι έχω ανάγκη να ικανοποιώ τη ματαιοδοξία μου.       4.Να νιώθω ότι με θαυμάζει και να μου το δείχνει. Να με κάνει να νιώθω ποθητή ως γυναίκα.           3.Να καταλάβει ότι θέλω πολλά, αλλά φοβάμαι να ζητήσω οτιδήποτε. Να μην τρομάξει όταν βάλω τα κλάματα αν κάνει το λάθος να μου χαρίσει  ένα δώρο.           2. Να μην νιώθω υποχρέωση που είναι δίπλα μου. Να μην ψάχνω να βρω την παγίδα πίσω από την αγάπη του.           1.Να με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερη, σε όλα. Να του αρέσει που θέλω  ν΄αγαπήσω ξανά εμένα.

Λογική 1.Να σέβεται τα παιδιά μου και τις προηγούμενες επιλογές μου.           2.Να χαμογελάει όταν με βλέπει.           3.Να μη μου λέει ψέματα.           4.Να έχει χιούμορ και ν΄αντιλαμβάνεται το δικό μου.           5.Να είναι καλός στο σεξ. Να του αρέσει να είναι σκληρός, αλλά να μη φοβάται να γίνει τρυφερός. Να μπορεί να μου ζητάει αυτά που θέλει.           6.Να με ακούει όταν μιλάω (ή δε μιλάω) και να μου μιλάει. Για όλα. Να  ζητάει τη γνώμη μου γι΄αυτά που τον απασχολούν. Να μη χρησιμοποιεί συνεχώς τη δικαιολογία "δε το σκέφτηκα".           7.Να είναι ευπαρουσίαστος και κόσμιος.           8.Να είναι μορφωμένος αλλά όχι ξερόλας. Να μη φοβάται να πει ότι κάτι δεν το γνωρίζει. Θα είναι χειρότερα αν και όταν το καταλάβω.           9.Να ξέρει να φέρεται ανάλογα την περίσταση.           10.Να με κάνει να νιώθω ασφάλεια.           11.Να μην είναι πολύ ντροπαλός.           12.Να είναι οικονομικά αυτάρκης.           13.Να μην είναι δήθεν.           14.Να είναι εκδηλωτικός.           15.Να καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στη γυναίκα-μάνα και τη γυναίκα-ερωμένη και να κατανοεί  ότι εγώ φέρω και τους δύο ρόλους.           16.Να μη φοβάται όταν μιλώ για «δύσκολα» θέματα και να μ΄αφήνει να εκφράζομαι ελεύθερα χωρίς να ντρέπεται για μένα.           17.Να είμαι ελεύθερη αλλά να ξέρω ότι θέλει να με «ελέγχει», παράλληλα.           18.Να του αρέσει να είμαι όμορφη και περιποιημένη, αλλά να μην με κρίνει υποτιμητικά όταν δεν μπορώ να είμαι.           19.Να μη ξεσπά τα νεύρα του πάνω μου με φωνές και απειλές.           20. Να μη με χτυπήσει. ΠΟΤΕ.

ΥΓ. Το πόσο κλάμα έχει ρίξει η ξανθιά πάνω από τον πίνακα, δεν το φαντάζεστε.

Tόνοι χαμένου makeup πάνω στο πληκτρολόγιο. Με αφορμή αυτό, συνειδητοποίησα πόσο πεζή είναι η εποχή που ζούμε

…αντί να ποτίζω σελίδες με δάκρυα, κινδύνευσα από βραχυκύκλωμα.

Πφφφφ …χαζή ρομαντική ξανθιά.

ΥΓ.2  Θεωρητικά, ο πίνακας διαβάζεται από το κέντρο προς τα έξω. Φανταστείτε ότι αποτελείται από πολλούς ομόκεντρους κύκλους με τα πλέον απαραίτητα χαρακτηριστικά κοντά στο κέντρο του. Όσο περισσότερα χαρακτηριστικά/κύκλους συγκεντρώνει ο υποψήφιος, τόσο πιο ιδανική, θεωρητικά, η κατάσταση.

ΥΓ. 3 Ένα βήμα ήμουν από το να καφρίσω τα χαρακτηριστικά που αναφέρω στον πίνακα, αλλά δε το έκανα. Άλλη φορά θα σας κάνω να γελάσετε. Το υπόσχομαι…

Σας φιλώ γλυκά…

Μπάμπω

Μιλάω με τη Μπάμπω στο τηλέφωνο για ώρες...
Της εξιστορώ.

Όσα νιώθω και όσα βιώνω.
Με ακούει. 

Μου μιλάει.

Ξαφνικά, βάζει τα κλάματα. Σ΄εκείνο το σημείο που εγώ λυγίζω και σπάει η φωνή μου, μια  γυναίκα στην άλλη άκρη της χώρας ξεσπάει σε υστερικά κλάματα.

11 χρόνια και κάτι ψιλά. 

Δε θυμάμαι να την έχω ξαναδεί να κλαίει έτσι. 

Και μετά μου μιλάει πάλι...

Θα πάμε πάλι μαζί στο Λονδίνο,  οι ξανθιές. 

Ηρέμησε κοριτσάκι μου.  

Όταν η ξανθιά κοιμάται και ονειρεύεται...

Ουφφφφ...
Σε είδα πάλι στον ύπνο μου. Δεύτερη φορά σε ένα μήνα.
Δε το είχα πάθει στον ένα χρόνο περίπου που σε γνωρίζω και το έπαθα δύο φορές απανωτές?
Δεν είναι καλό. Καθόλου καλό.

 Ουφφφ...
Θα ΄θελα  να ικανοποιήσω τη ματαιοδοξία σου και να σου το γράψω, αλλά δεν ειμαι ξανθή φοιτητριούλα, οπότε... τζάμπα θα σε ταράξω και θα σε βάλω στον κόπο ν΄απαντάς σε email.
Περνάς "ντεκαυλέ" φάση.  Η οποία, μάλλον μόνο για μένα ισχύει. 

Ουφφφ...
Με  τσάκισε αυτό το όνειρο. Τώρα που αποφάσισα ότι δεν πρέπει να σε ενοχλήσω ξανά.
Καμιά φορά πιστεύω πως έχω απόλυτο έλεγχο πάνω στα αισθήματά μου και στη ζωή μου.
Τότε η εκδίκηση του μυαλού της ξανθιάς έρχεται μέσω του ύπνου.
Χαλαρώνουν οι άμυνες και βγαίνουν, αυτά που θάβει όλη μέρα, στην επιφάνεια.
Μάλλον παραέγινα ξανθιά ...

Ουφφφφ...
Κι άλλη κλαψομούνικη ανάρτηση μαρή Νεφέλω, θ΄αναρωτηθείτε?
Δε ξανακοιμάμαι μεσημέρι, το υπόσχομαι.
Αλλά νύσταζα πολύ...

Ουφφφ...
"Θα ζήσω τελικά"

Πφφφ....
Αυτή η φράση με έχει καταστρέψει πλάκα πλάκα.

Κακές συνήθειες

 

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

 Λίγο τα ζόρια, λίγο η παράνοια της μέρας... 

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες 

Ησυχάζει το σπίτι. 
Φτιάχνω τσάι.
Σκέφτομαι...
...πως θα γίνει να μη σκέφτομαι.

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Φοράω τ΄ακουστικά μου και  χάνομαι. 
Το πρωινά στη δουλειά και ξανά, σχεδόν κάθε βράδυ. 

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω 

Μετρώντας και απόψε, τις δικές μου κακές συνήθειες. 


Αυτή την ώρα, που με νιώθω πάλι σα φοβισμένο δεκάχρονο.
....και ο Μίλτος, η καλύτερη συντροφιά. 
Ανάβω τσιγάρο. 
Τ΄ακούω δυνατά.

Comfort food

Μενού της ημέρας

Paellα και σουφλέ (για μεσημεριανό) συν
Pizza (για βραδυνό) συν
τα ενδιάμεσα?

 = Comfort food.
Ή αλλιώς "Κάτω τα χέρια από το φαί μου, γιατί θα βρεθείτε με ένα δάχτυλο μείον".


Guess what?
... έχω στρογγυλέψει.

Όταν φεύγεις

Σαν πουλί πετάς, μακριά μου φεύγεις σαν ανάσα
στα ίδια μέρη τον χρόνο σταματάς
μα ποτέ σου δεν είδες μέσα μου ποτέ σου
σε ξένα λόγια τώρα γι`αλλού πετάς

 

Όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό
κι αν σου φάνηκαν οι μέρες σου για πες μου κάηκαν
μεσ`τη φωτιά τους εγώ θ`αναστηθώ..


Σου είπα ότι μπορεί να κάνω ανάρτηση.
Όταν νιώσω την ανάγκη.
Τότε, που δεν θέλω να σου στείλω sms ή mail πάλι.

Κάθε φορά που γυρίζεις την πλάτη σου....κάθε φορά που φεύγεις και εγώ μένω εκεί, παγωμένη
...να ελπίζω, να εύχομαι.
Να έχω ακόμα μια φορά μαζί σου.
...σα να ψάχνω ευκαιρίες .
Να σου αποδείξω τι, άραγε? Ότι είμαι εξίσου έξυπνη? Ότι είμαι όμορφη? Καλή στο σεξ?
Τα ξέρεις, το ξέρω.
Τι ψάχνεις, δεν ξέρω
...μπορεί ούτε εσύ.
Κρατάω λοιπόν ότι μου δίνεις.
Τη χαρά για....δυό- τρεις ώρες.
Τις αναμνήσεις. Μέχρι το επόμενο "ταξίδι"
...και μετά...

Ευτυχώς δεν θα με διαβάσεις ποτέ.
Θα σου φαινόμουν υπερβολική και μελοδραματική χαζογκόμενα.
Ότι μισείς.
 

Εμείς?

Έμαθα να λειτουργώ με το "Εγώ".  Ποτέ με το "Εμείς".

Όταν είμαι σε αγκαλιά σφιχτή, που μου τάζει τον ουρανό και τ΄άστρα, σε κάθε δυσκολία σκέφτομαι: "Τι μπορώ να κάνω για να το ξεπεράσω αυτό?"
Και η αγκαλιά με κατηγορεί ...."Δεν λειτουργούν έτσι τα ζευγάρια. Πρέπει να υπάρχει το "Εμείς" μπροστά από την πρόταση".

Συγνώμη, αλλά δεν ξέρω πως ... Δεν έμαθα ποτέ.

-"Πλήρωσες το φροντιστήριο των παιδιών?"
-"Ναι, τα κατάφερα κι αυτό το μήνα"

Πως να μάθω να βάζω το "Εμείς" μπροστά από κάθε πρόταση?

Μόνη σπούδασα, μόνη παντρεύτηκα (οκ...όλοι κάνουμε λάθη), μόνη αγχώθηκα (ψέματα... θεωρητικά το έκανε και ο πατέρας τους), μόνη γέλαγα, μόνη μιλούσα....

-"Δεν πρέπει να κουραστώ, δεν πρέπει...αλλά καμιά φορά με παίρνει από κάτω"
-"Είσαι κλαψομούνα, το ξέρεις?"

Και η καινούργια αγκαλιά λέει: "Ας βάλουμε το Εμείς μπροστά από κάθε πρόταση"
Και εγώ φεύγω. Τρέχοντας.... 

...για να έχω κάτι να κλαψομουνίζω και στα γεράματα (που όπως λέει και η μαμά μου, έρχονται).

Κλαψομουνίασης συνέχεια....?

Μιλούσα με ένα φίλο πριν λίγο. Μου έλεγε ότι ετοιμάζεται να πάει για φαγητό με τη φίλη του. Ζήλεψα.  Δεν μου λείπει η έξοδος, μου λείπει όμως τόσο πολύ, η ανέμελη έξοδος.
Κάτι τέτοιες μέρες είναι που νιώθω κωλόγρια, στριμένη και μίζερη. Θα έχω ανάδρομο Ερμή φαίνεται (πάντα οι άλλοι φταίνε).
Γιατί είμαι έτσι αυτό τον καιρό γαμώτο(και άλλα αναπάντητα ερωτήματα ....)?
Ευτυχώς υπαρχουν και τα τραγούδια. Ταξιδεύω. Ονειρεύομαι. Στις χαραυγές ξεχνιέμαι...

Όποιος δεν έκοψε τις φλέβες του ακόμα, μπορεί να συνεχίσει την ανάγνωση.

Τα παραπάνω τα έγραψα νωρίς το βραδάκι. Είχα κι άλλα δράματα να σας εκθέσω, αλλά ευτυχώς με έκοψε μια τηλεφωνική συνομιλία με έναν άλλο φίλο. Όταν μετά από ώρες ξαναγύρισα στην ανάρτηση μου, σκέφτηκα να τα σβήσω αλλά...
...καμιά μέρα που θα είμαι σκατονταουνιασμένη, θέλω να θυμάμαι πόσο ψυχανώμαλη και κυκλοθυμική μπορώ να είμαι. Και πόσο λατρεύω τους φίλους μου.
{Γιατί εν τω μεταξύ η διαθεσή μου έχει  επανέλθει  σε  φυσιολογικά  ΠΚ (προ κλιμακτηρίου) επίπεδα (οκ...έφαγα....στάνιαρα, βοηθάει κι αυτό).Γιατί δεν παν΄ να λένε οι γιατροί?  Η κλιμακτήριος δεν έχει σχέση με την ηλικία. Η κλιμακτήριος ξεκινά όταν αρχίζουν να σε κατηγορούν οι άντρες ότι τους θες μόνο για το κορμί τους.  Αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία...}


Γιωργή μωρό μου, σ΄ευχαριστώ. Νιώθω τόσο τυχερή  που υπάρχουν άνθρωποι που με νιώθουν τόσο βαθιά και με κατανοούν. Ανθρωποι που δεν φοβάμαι να τους ανοιχτώ και να ξεγυμνωθώ μπροστά τους.
Και επειδή είμαι τρελλή μαζόχα, όπως λέει ο Γιωργής (και εγώ συμφωνώ), πάντα θα βρισκω κάτι να αυτομαστιγώνομαι. Και αυτοί... πάντα θα έχουν μπόλικη δουλειά με την ψυχανάλυσή μου....
Χαρούμενα, νυχτερινά φιλάκια

Ενοχές

"....Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει...."

Ασε με ρε μάνα να ονειρευτώ.
Δεν είμαι εσύ.

φτου...ξελευθερία

"...Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια..."

"...Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου..."



Τρία χρόνια συζητήσεις.
Ψέματα.
Τρία χρόνια μονόλογος. Δικός μου. Και εσύ καθισμένος απεναντί μου, με κοιτάζεις. Όπως πάντα. Απλά με κοιτάς.
Δεν έχεις άποψη. Σε βολεύει η δικιά μου.
Δεν τσακώνεσαι. Το κάνω εγώ και για τους δυό μας.
Δεν θες να φύγεις, το δήλωσες. Δε θες να  σε κατηγορήσουν. Ας το πάρω κι αυτό πάνω μου. 


  "....σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου..."