Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

"Φταίει το ζαβό το ριζικό μας"?? ή ... "Δώσε τρόπο στην οργή"??


                                  


Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψες'
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

      Οι Μοιραίοι.  Κώστας Βάρναλης.


Δε νομίζω ότι χρειάζονται σχόλια από μέρους μου γι΄αυτή την ανάρτηση. 
Ο Τουτατίς να μας λυπηθεί...

4 σχόλια:

Ephemeron είπε...

Ειναι η πικρη αληθεια...
Οι πιο πολλοι απο εμας, επειδη ειμαστε δειλοι και αβουλοι και αυτοματως μοιραιοι, δεχομαστε το ενα χαστουκι πισ απ τ αλλο, και με το καιρο το μονο που μας απομενει ειναι προσμενουμε με λαχταρα "καποιο θαυμα"...
Το τραγουδι δεν το πολυ-παω, αλλα σ' ευχαριστω για το ποιημα!

Constantine είπε...

απλο και τοσο γαματο. κοτες ειμαστε.. τις χαιρετουρες μου!

leo είπε...

γεια πότε με βρήκες;

nefelokokkugia είπε...

@ ephemeron & constantine
Καλησπέρες και φιλιά
@leo
Καλησπέρα. Εδω και καιρό. Εχει ενδιαφέρον το blog σου.