Θέλω να μου μιλήσεις Για 'κείνη τη μάντρα του μικρού μας σχολειού Θέλω να μου μιλήσεις Για τον πετροπόλεμο στην κάτω γειτονιά Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο Κι έφαγα της χρονιάς μου τότε Όχι για τα λάθη, μα για την αγάπη μου Δεν είναι ο δάσκαλος που μας χωρίζει πια Είναι που στην πορεία μας δεν έχει διάλειμμα για να βρεθούμε Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο Τ' όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα Σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο
...τα βράδια που ξυπνάει το φοβισμένο δεκάχρονο μέσα μου και ακούει μουσική....
Έχετε καψουρευτεί?
Το IQ σας πιάνει διψήφιο νούμερο στη σκέψη του?
Η ελληνική γλώσσα, σας έχει ήδη καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα για συστηματική κακοποίησή της μετά από ένα βλέμμα του ?
Νιώθετε πεταλούδες να χορεύουν στο στομάχι σας κάθε φορά που τον/την κοιτάτε?
Δια της ατόπου απαγωγής, αν δεν:
περάσατε τύφο μικρός
έχετε τσακίσει ενάμιση κιλό γουρνοπούλα στην καθισιά σας
έχετε επιστρέψει πρόσφατα από κάποια τριτοκοσμική χώρα στη γραμμή του Ισημερινού.
φάγατε με άπλυτα χέρια, αφού ανταλλάξατε χειραψίες με τον σιχαμένο γείτονα που έχει αναγάγει τη μαλακία σε τέχνη
....τότε είναι έρωτας, μωρά μου.
Βέβαια ο έρωτας έχει τις δυσκολίες του, αλλά όπως λένε και στο χωριό μου:
"Κανείς δεν πέθανε από έρωτα"
...ούτε καν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα.
Κι αυτοί, από μαλακία συννενόηση πέθαναν.
Αφού όμως η Νεφέλω είναι εδώ, μεμιάς όλα σας τα προβλήματα είναι παρελθόν.
Απαντάει με επιτυχία σε ερωτήσεις, του τύπου:
Γιατί να με απογοητεύσει τόσο πολύ?
Τι λάθος έκανα και μου την έκανε?
Γιατί δεν κατάλαβα νωρίτερα πόσο κάθαρμα είναι?
Αξίζει να ρημάζω στο κλάμα κάθε φορά που τον σκέφτομαι?
Έκανα λάθος που τον εμπιστεύτηκα?
Τι μου πρόσφερε αυτό το τεκνάκι?
Υπήρχαν ιδιαίτερες συνθήκες που να δικαιολογούν την επιλογή του συγκεκριμένου τεκνακίου?
Θα μπορούσαν να μην είχαν φτάσει ως εδώ τα πράγματα?
Σ΄όλα αυτά τα "γιατί", που σας τριβελίζουν το νου και σας κάνουν να μένετε άγρυπνοι
.... έρχεται λοιπόν η ξανθιά φιλόσοφος και απαντάει:
"Γιατί είσαι μαλάκας"
ΥΓ Αν το δείτε με λίγο πιο ανοιχτά μυαλά, δεν είστε ακριβώς μπακούρια, αλλά μισά ζευγάρια.
Αφήστε λοιπόν ρωγμές στην πανοπλία σας. Ο έρωτας μπαίνει συνήθως από ένα ελάττωμα.
ΥΓ2 Σας αφήνω τώρα. Πάω να ξηλώσω κάτι φωτοβολταϊκά που έβαλα πέρισυ και να φυτέψω χασισόδεντρα, ινστέντ
Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι αδελφός μου.
Δεν απευθύνεται σε μένα.
Το έχω φυλαγμένο στο ταχυδρομείο μου, εδώ και καιρό.
Μου ζήτησε να το δημοσιεύσω ως δικό μου, όποτε και αν το θελήσω.
Δε θέλω.
Θέλω μόνο να του πω ότι δεν θέλω να τον χάσω.
Αξίζει πολλά.
"Ακόμα ένα ταξίδι "δι' υπηρεσιακούς λόγους" κι εγώ κλεισμένος σ'ενα δωμάτιο ξενοδοχείου, αγκαλιά με το μικρό αυτό μηχάνημα
... αν είναι ό,τι πιο κοντινό μπορώ να έχω σε σένα....
Αλίμονο, ούτε τηλέφωνο θα σε έπαιρνα ούτε μήνυμα θα έστελνα.
Είναι πολλά τα χρόνια που έπαψα να διεκδικώ αθώα, αγνά και παιδικά το αντικείμενο του πόθου μου, ακόμη κι αν αυτό ήταν όλα όσα έψαχνα.
Κουβαλώ πολλά απωθημένα, μπόλικη περηφάνια, αρκετή εμπειρία για να ξέρω ότι το να είμαι απών, είναι το καλύτερο και για τους δυό μας.
Ίσως γιατί έτσι πονάω λιγότερο...
Ναι, εγώ.
Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, ιδιαίτερα όταν απευθύνεται σε κάποιον που σημαίνει τόσα πολλά για μένα...
Ίσως γιατί το να σε χάσω επειδή απλά εξαφανίστηκα, ήσυχα και διακριτικά, σχεδόν όπως εμφανίστηκα στη ζωή σου, να είναι πιο αξιοπρεπές και να αξίζει περισσότερο από τις ώρες που όλα ήταν ένα.
Που όλα ήταν Εσύ και το βλέμμα σου...
Πονάει κάθε μου κύτταρο να μην σε έχω δίπλα μου, να μπορώ να μυρίζω τον ιδρώτα σου, τα υγρά σου πάνω στο κορμί μου, να μην μπορώ να νοιώθω την αγκαλιά σου και την ανάσα σου, δίπλα από το στόμα μου...
Όμως το να κυνηγήσω κάτι που ενώ είναι δικό μου, δεν μου ανήκει, κάτι που ενώ είναι κομμάτι του εαυτού μου, έχει ξεριζωθεί...
Ποιό το νόημα;
Προσπαθώ να γεμίζω τις μέρες μου, με υποκατάστατα δικά σου.
Με βλέμματα όλο πάθος και καύλα, με την εικόνα σου να με κυριεύει και να θεριεύει την ανάγκη μου να ακούσω τη φωνή σου, για μία έστω φορά
...και μετά να ξεχαστώ στη λήθη του τίποτα, μα ακόμη κι αυτό είναι τόσο ανέφικτο που δεν ξέρω τί με πονάει περισσότερο...
Λόγια έρωτα, κορμιά διαθέσιμα, νύχτες γεμάτες ποτά και πεταμένα ρούχα, γύρω από το σαλόνι, πάνω σε πολυθρόνες και καναπέδες
...εικόνες γεμάτες προσδοκίες
...και μετά η σιωπή.
Η μουσική μιλάει για μένα, ενώ ακούω πόσο καύλα ήταν η συνεύρεση...
Η φωτιά λένε σβήνει με φωτιά... "
Απόψε έχεις την πιο μεγάλη αγκαλιά μου.
Έχω την αίσθηση ότι τη χρειάζεσαι περισσότερο από ποτέ.
