"Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.
A ! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Aγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Kουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος."
Δε νομίζω ότι είναι το ωραιότερο κείμενο που έχει γραφτεί για τη φιλία, αλλά είναι σίγουρα το παλιότερο. Η φιλία δύο ανθρώπων ανέκαθεν είχε μοναδική αξία.
Αυτή η ανάρτηση λοιπόν, είναι αφιερωμένη στον πλέον αγαπημένο μου φίλο.
Στον Δ.
Ξέρεις ότι είσαι η λατρεία μου.
Ακόμα κι όταν κάνω καιρό να σε πάρω τηλέφωνο.
Ακόμα και όταν κάθε φορά που σε συναντώ έχω διαφορετικό χρώμα στα μαλλιά.
Ακόμα και όταν ακούς για τα σεκλέτια μου. Τα ερωτικά, τα επαγγελματικά…
… και αντέχεις.
Οκ…οκ, συνήθως δεν αντέχεις και με βρίζεις, αλλά
…αφού σου είπα να με προσέχεις.
Το ΄κανες και το κάνεις με μεγάλη επιτυχία χρόνια τώρα.
Ρε κάθαρμα, είναι δυνατό να έχεις σχεδόν πάντα δίκιο?
Θα σε δω να χαμογελάς, όλο ικανοποίηση πάλι?
Σ΄ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου.
Δεν είσαι ο μόνος, αλλά είσαι μοναδικός.
Ουφφ...θα γίνω μελό και δε θέλω.
Γι΄αυτό σου αφιερώνω ένα τραγούδι που είχες ανεχτεί πολλές φορές να με ακούς να το τραγουδάω.
Χμμμ...σχεδόν ανεχτεί…
Το να φοράς προκλητικά τ΄ακουστικά σου για να ακούσεις σκυλοτράγουδα και να με κατηγορείς που ανήκω και εγώ στη «συμμορία του έντεχνου» δε δείχνει ανοχή. Εντάξειιιι?
Άντε, επειδή σ΄αγαπώ, την επόμενη θα σου αφιερώσω Τσαλίκη.
Μπήκατε που μπήκατε στον κόπο να φτερουγίσετε ως το ουράνιο χωριό μου.
Τη Νεφελοκοκκυγία μου.
Θα ΄θελα λοιπόν να διαβάσω ένα σχόλιο από όλους σας, ώστε να ξέρω πόσες πορτοκαλόπιτες και καφέδες να ετοιμάσω.
Ακόμα και από εσάς που δεν έχετε αφήσει ποτέ στο παρελθόν, σχόλιο.
Επώνυμα ή ανώνυμα...όπως θέλετε.
ΥΓ Το τραγούδι είναι άσχετο με την ανάρτηση αλλά με κάνει και γελάω.
Σας το αφιερώνω.
Αν είχα καλύτερη φωνή, θα σας το τραγουδούσα, αλλά....μια άλλη φορά ίσως.
Πάντως το νι και το λι, θέλουν τέχν(ιιιεε)η που η γράφουσα την κατέχει. χιχιχι
Μου έγραψες ότι έχεις διαβάσει πολλές αναρτήσεις από το blog μου.
Με τιμάς αγαπητέ μου αναγνώστη.
Για να δούμε τι κατάλαβες λοιπόν...
Ότι είμαι ξανθιά. Ότι έχω ΙQ ίσα με ....7? Και...ότι έχω να γαμηθώ χρόνια.
Έκανες λοιπόν την καρδιά σου πέτρα και μου πρότεινες ραντεβού.
Να δούμε τώρα και τι κέρδισες?
πάρτο λίγο κάτω ....
κατέβα...
κατέβα λέμε....
λίγο ακόμα....
Εδώωωωω
Δύσκολο να καταλάβεις γιατί η ξανθιά επέλεξε να γελάει με τις γκαντεμιές της, αντί να γράφει ζουμερές λεπτομέρειες για την ερωτική της ζωή?
Προφανώς.
Αλλά εσύ ήθελες να τις διαβάσεις, έτσι δεν είναι?
Πως είναι ο γκόμενός της?
Αν την κάνει να ουρλιάζει, όταν τελειώνει?
Γιατί?
Για να τραβάς καμιά καλή μαλακία στη σκέψη της ξανθιάς όταν χύνει? (χμμ...τώρα κατάλαβα ποιός είναι ο αναγνώστης που έφτασε σε μένα μέσω των αναζητήσεων του Google).
Για να μη μείνεις με τις απορίες σου όμως και ταλαιπωρείσαι και επειδή η ξανθιά είναι ψυχούλα, να σου ξεκαθαρίσω ότι:
Πρώτον:
Οι αναρτήσεις που αφορούν τις γκαντεμιές μου αναφέρονται σ΄ έναν συγκεκριμένο άντρα, στον οποίο έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία και όχι σ΄αυτόν που μου παρέχει τον εβδομαδιαίο οργασμό, τον επιούσιο.
Δεύτερον:
Αγαπητέ λιγούρη αναγνώστη μου, δεν έχω καψούρα τον Mahler (αααα ρε Mahler μουυυ, σφαγή για την πάρτη σου, μωρό μου).
Aφού κατέληξες στο συμπέρασμα ότι του την πέφτω...τράβα μια βόλτα να δεις το blog του.
Γιατί γίνεσαι ρόμπα μωρό μου, με το επιχείρημα ότι αφού τον λέω Μahler μουυυ στα σχόλια, αυτό σημαίνει ότι τον θέλω κολασμένα.
Καταλαβαίνω όμως.
Το να γελάω με μένα είναι κάτι που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις.
Έχεις πάρει τόσο σοβαρά τον εαυτό σου, που πιστεύεις ότι μπορείς να σώσεις όλο τον κόσμο.
...
Ευχαριστώ, δε θα πάρω.
Φιλάκια
ΥΓ. Αααα... και το IQ μου έφτασε το 10, φέτος.
Να τ΄αφήσω?
...που ξαγρυπνάει μαζί σου.
Σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου.
Σήμερα γιορτάζουν πολλοί αγαπημένοι μου άνθρωποι. Συγγενείς, φίλοι κοντινοί και μακρινοί...κάποιοι από εσάς ίσως. Εύχομαι σε όλους σας, να ζήσετε τη μέρα που κάποιος, θα ονειρευτεί να γίνετε η μουσική στη ζωή του.
Είχα πει παλιότερα, ότι έπρεπε να κάνω μια ανάρτηση για τις Κάργιες.
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες και σελίδες, αλλά....
...αν δε το ζήσεις δε το νιώθεις.
Περίεργα πλάσματα, αλλιώτικα.
Τις έχω απεναντί μου τώρα.
Καμιά φορά γελάω κιόλας...
