"...Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν..."
Θα ταξιδεύει ρεεεεε...Και για πρώτη φορά ξέρει τον προορισμό του.
Το χρωστάω στους ανθρώπους που πίστεψαν και πιστεύουν ακόμα σε μένα.
Το χρωστάω στον εαυτό μου.
Το πρώτο βήμα έγινε...
"...Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια..."
"...Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου..."
Τρία χρόνια συζητήσεις.
Ψέματα.
Τρία χρόνια μονόλογος. Δικός μου. Και εσύ καθισμένος απεναντί μου, με κοιτάζεις. Όπως πάντα. Απλά με κοιτάς.
Δεν έχεις άποψη. Σε βολεύει η δικιά μου.
Δεν τσακώνεσαι. Το κάνω εγώ και για τους δυό μας.
Δεν θες να φύγεις, το δήλωσες. Δε θες να σε κατηγορήσουν. Ας το πάρω κι αυτό πάνω μου.
"....σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου..."
(στο βίδεο εικονίζονται συναδελφοί μου σε βαθυστόχαστες πρωινές αναζητήσεις)
Πρωινό Δευτέρας στη δουλειά. Μια υπέροχη εβδομάδα ξεκινά....?
Έχω 3000 λόγους να γκρινιάξω και άλλους τόσους λοβοτομημένους συναδέλφους γύρω μου.
Μα, εγώ θα χαμογελάω. Μωρά μου λοβοτομημένα, το ξέρω ότι σας ενοχλεί το πρωινό μου χαμόγελο. Γιατί δεν μοιάζει με το δικό σας. Απλά, εγώ δεν σταμάτησα ποτέ να ονειρεύομαι, να ελπίζω, ν΄αγαπάω. Να αγαπάω ακόμα και εσάς και τον πόλεμο που μου κάνετε για να σας μοιάσω.
Αγαπάω... Εμένα πρώτα....
Αυτό μας κάνει τόσο διαφορετικούς.
Αφορμή ήταν μια ανάρτηση από το sourotiri . Ζήλεψα τόσο πολύ που ακόμα δεν έχω ταξιδέψει στην Πόλη...
Κάπου είχα διαβάσει πως η πιο δυνατή ανάμνηση είναι οι μυρωδιές. Είχα ανάγκη να ξαναθυμηθώ. Έκαψα αρώματα Ανατολής και ταξίδεψα. Μοσχοβόλησε το σπίτι Ανατολή. Συντροφιά με την θεική φωνή της Μαρίζας.
Σήμερα πήγα για δουλειά. Αχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι. Δεν αντέχεται ο κόσμος χωρίς μυρωδιές. Καληνύχτα...μια γλυκιά, βαριά ανατολίτικη μυρωδάτη καληνύχτα.
Μ΄αρέσει να ξυπνάω πρωί....
Να μην δουλεύω.
Να μυρίζω τον ελληνικό καφέ και ν΄ανάβω τσιγάρο (οκ..οκ... τσιγάρα, πολλά) .
Να βλέπω την ημέρα να έρχεται.
Να ονειρεύομαι.
Nα έχω λόγο να χαμογελάω.
Να μου στέλνουν "καλημέρες" οι φίλοι μου στο κινητό.
Να βλέπω τα μικρά μου να ξυπνούν με κατακόκκινα ζεστά μαγουλάκια και να χώνονται στην αγκαλιά μου, ανάμεσα σε χαρτιά και καφέδες. Με την πλάτη τους στον υπολογιστή και το προσωπό τους στο στήθος μου. όπως όταν ήταν μωρά.
Να νιώθω μικρό κορίτσι και να μεγαλώνω μαζί τους.
Να χτυπάει το κουδούνι, όπως τώρα και να έρχονται οι φίλες τους να παίξουν. Να βλέπω παιδάκια γεμάτα όνειρα, αλλά και άγνοια. Να με πιάνει φόβος για το μέλλον αλλά και μια αισιοδοξία "όλα θα πάνε καλά, αφού έχουμε αγάπη"
Ν΄αναπολώ τις στιγμές που έχω χάσει μαζί τους, αλλά να μη μετανιώνω γι΄αυτό.
Να ετοιμάζομαι να χάσω κι άλλες, αλλά να δικαιολογώ τον εαυτό μου ότι θα κερδίσουν κι αυτά από τις φιλοδοξίες μου....
Μ΄αρέσει να ξυπνάω πρωί.....
ΥΓ Να ονειρεύομαι έναν Ισπανό σαν τον τυπάκο στο βίντεο. Αν είσαι έτσι και έχεις και τέτοιο ταλέντο, άσε μήνυμα. χιχιχι
Καλημέρα σας είπα?
Είχα αποφασίσει να μην ξανακάνω βραδυνή ανάρτηση γιατί όλο κλάψα ήμουν, αλλά...
...κλασικά δεν κρατάω τις υποσχέσεις μου. Ήθελα απλά ν΄ανεβάσω αυτό το κομμάτι που ακούω συχνά τελευταία.
Ναι, μόνο αυτό, αλήθεια....χωρίς γκρίνιες, χωρίς μιζέρια. Χαμογελαστά.
Να έχετε ένα υπέροχο βράδυ, όλοι όσοι περάσετε κατά τύχη από εδώ.
Καλημέρα....
Καμία βαρύγδουπη ανάρτηση....κανένα παράπονο (έτσι γι΄αλλαγή).
Μόνο μια γλυκιά καλημέρα σε όποιον μπει και την δει. Να έχουμε όλοι μια απίθανη, γεμάτη θαύματα και πολυοργασμική χρονιά.....
Πολλά χαμόγελα και φιλιά
