Παραμύθια του τότε, ιστορίες του τώρα

Κάποτε, είχα κάνει μια ανάρτηση... 
Και είχε αυτό το υπέροχο κομμάτι να τη συνοδεύει:

Πήγε μια μέρα ο πατέρας το παιδί του στο τσίρκο... έκαναν βόλτα και χάζευαν τα κλουβιά με τα ζώα... κάποια στιγμή είδε το παιδί έναν τεράστιο ελέφαντα, δεμένο από το πόδι, με μία αλυσίδα μικρή από ένα πολύ μικρό πασσαλάκι....
Απόρησε και ρώτησε τον πατέρα του : ¨Μπαμπά, γιατί δεν δίνει μία κλωτσιά ο ελέφαντας να απελευθερωθεί, αφού ειναι τόσο μεγάλος και τόσο δυνατός και το ξυλαράκι πολύ μικρό για να τον κρατήσει ???"
Ο πατέρας του χαμογέλασε και του απάντησε: "Βλέπεις όταν τον έδεσαν εκεί, ήταν ένα μικρό ελεφαντάκι και για πάρα πολύ καιρό προσπαθούσε να σπάσει την αλυσίδα του! Τράβηξε, παιδεύτηκε, δεν σταμάτησε να ψάχνει τρόπο να φύγει...άλλα ήταν πολύ αδύναμο τότε και δεν μπόρεσε... και έκλαψε, έκλαψε πάρα πολύ και παραιτήθηκε...και τώρα δεν ξέρει ότι έχει γίνει μεγάλος και δυνατός και μπορεί να σπάσει τα δεσμά του..."

Το αντέγραψα από ένα site γιατί μου θυμίζει εμένα, εσένα, τους φίλους μου....που δε μας έδεσαν το ποδαράκι αλλά τη θελησή μας.
Πρωινά φιλιά και καλημέρες.




Άλλαξαν πολλά...
Η αρχή έγινε την Τετάρτη. 
Αύριο η συνέχεια
....και το τραγούδι αντικαταστάθηκε στο μυαλό μου. 
Προτιμώ αυτό πλέον:

"....Je parle fort et je suis franche, excusez-moi
Finie l'hypocrisie, moi je me casse de là
J'en ai marre des langues de bois
Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça !
Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
Bienvenue dans ma réalité...."


Φιλάκια γλυκά