Η τηλεόραση, ξέρεις τι κρότο κάνει άμα την σπάσεις..?

Σήμερα έκανα ένα λάθος.
Είδα τηλεόραση. Δεν θυμάμαι καν τι έβλεπα. Θυμάμαι πάντως ένα διαφημιστικό για ένα καινούργιο reality*.
Τραβούσα τα βυζιά μου λέμε (Ότι έχει απομείνει, τέλος πάντων μετά τις εγκυμοσύνες). 

Πέντε καριόλες (δεν πρόλαβα να μετρήσω σωστά, είχα μείνει μαλάκας) να μαλλιοτραβιούνται για το ποιά κάνει την καλύτερη βίζιτα??
Πέντε πουτανάκια που όλη μέρα κωλοβαράνε με υφάκι  sex and the city, ψωλαρμενίζοντας στην πόλη?

Σε ποιό πλανήτη ζω τέλος πάντων εγώ? Έχω χάσει επεισόδια από την ζωή? Έτσι πρέπει να είναι οι γυναίκες της χώρας μου? Αυτές πρέπει να έχουν ως πρότυπο τα παιδιά μου? και άλλες κλασικές ερωτήσεις....μπερδεύονταν στο μυαλό μου (στο οποίο εξάλλου, έχει χτυπήσει η μητρική εδώ και καιρό).
-"Καλά ηλίθια είσαι? Αυτό γίνεται εδώ και αιώνες. Πως ξεχώρισαν τόσοι και τόσοι άχρηστοι? Με την αξία τους?"
Καμιά αντίρρηση, αλλά να το κάνουμε και reality show?
Οχι ρε μαλάκα, δεν θέλω.
Δεν είπα ότι η γυναίκα της Πίνδου με εκφράζει. Δεν υπήρξα ποτέ μάνα- κουράγιο. Ευτυχώς. Αλλά αυτό πάει πολύ. Καμιά από αυτές δεν έκανε τίποτα πιό σοβαρό στην ζωή  της πέρα από το να δώσει κώλο στο σωστό μαλάκα-γαμιά της.
Μιά χαρά είναι βέβαια, το "Αχ, μωρό μου, τέλεια είναι. Πονάει αλλά μ΄αρέσει. Πως άργησα τόσο να τ΄ανακαλύψω?" αλλά κράτα ρε φίλε.  Δεν θα το διδάξω στα παιδιά μου ως μέσο επιτυχίας.


Οχι ρε...δεν θέλω να δω πως τον παίρνουν οι καριόλες σας. Γιατί να μη βάλω τα παιδιά μου να δουν youporn?
Πίπες το ένα, πίπες και τ΄ άλλο.

*Ποιός ηλίθιος τα ονόμασε reality?
... εκτός κι αν άλλαξε  η σημασία της λέξης στ΄αγγλικά και εχώ έχασα πάλι επεισόδια.

Μία πίτα απ΄όλαααα...

 
Μία πίτα με γύρο. Τζατζίκι, κρεμμύδι, ντομάτα και πατάτες. 
Κόλαση?
Οκ..το ξέρω ότι δεν πιάνω μία μπροστά στον kafro, αλλά είμαι και μισή μπουκιά γυναίκα.
Τσιγαράκι άφτερ, καφεδάκι  και....χαμόγελο.

Ξέρετε ότι ευχόμουν να τρώω πίπα και όχι πίτα, αλλά εντάξει...μέσα στη ζωή είναι όλα.
Και απόψε η πίτα ήταν θεική. χοχοχο
Φιλάκια πολλά

Γκαντεμόσαυρα, η αυτάρκης? II

Προηγούμενη ανάρτηση άκυρη. Στοπ
Τεκνό χαμένο. Στοπ
Την αδικία μου μέσα. Στοπ
Το χάσαμε το κορμί πατριώτηηη. Στοπ
Θα πρέπει να βολευτώ με τα παλιά πάλι? Φτου....Στοπ
 
ΟΚ...θα το γράψω μόνο μια φορά.
Όποιος/α είναι γνωστός γκαντέμης να βγει τώρα να το δηλώσει εδώ.
Θα γλυτώσει το κρέμασμα στο μεσσιανό κατάρτι, αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα για το λιθοβολισμό στην πλατεία.
χμμ...σκέφτομαι να κόβω και εισιτήριο. Θα γίνει φίρμα.
Έχω και έξοδα.... Δε βγαίνω μάνα μου.

Και τώρα που είπα "μάνα"....
Ρε μάνα πεςςςς. Γιατί τ΄άλλα παιδάκια ξέρουν ποιός είναι ο μπαμπάς τους? Γιατί?
Τότε που είχες πάει στην Κρήτη...κι έκανες το παιδί των λουλουδιών...εκεί στις αρχές του ΄70....
Μάνα...ακούς?
Τι έκανες ρε μάνα?
Εκεί δεν ήταν που γνώρισες έναν ψηλό? λεβέντη? παντρεμένο με μιά κοντή?
Να δεις πως τον λέγανε....Μητροδάκη? ...μμμ ...Μητσοχάκη?
Τι έκανες ρε μάναααααα?

Πρωινές ασυναρτησίες

Πρωί πρωί, πάω τα παιδιά μου στα σχολεία τους. Κατεβασμένο παράθυρο και τραγουδάω δυνατά.

Το έχω ξαναγράψει ότι αυτή είναι η αδυναμία μου. Να τα κάνω να νιώθουν άβολα. Το διασκεδάζω τρελλά, η κακούργα.
Βέβαια την προηγούμενη φορά που τραγουδούσα το σουξεδάκι της Patito Feo (μη ρωτήσει κανείς ποιά είναι αυτή. Άυριο με τον κηδεμόνα σας) τα παιδιά μου έκαναν μια ανέλπιστη προσπάθεια να γλυτώσουν το ρεζιλίκι. Μου πρότειναν να μην κουράζω τη φωνή μου ώστε αν πάω Eurovision, ν΄ανταπεξέλθει.
Τέσπα....μεγαλώνουν και έχουν και άποψη. Τι σκατά,  στο σχολείο διδάσκονται την τέχνη περί ειρωνίας? Χμμμ... άλλο ήθελα να γράψω. (Συγκεντρώσουυυυ.)



Ακούω τον Τζιμάκο πολύ αυτές τις μέρες. Για κάποιο λόγο τον βρίσκω αισιόδοξο.

Κάποτε ήταν η γενιά του ΄40. Πεινασμένη, χωρίς παπούτσια αλλά με οράματα.
Μετά η γενιά του ΄60. Φρέσκια εποχή, νέες ιδέες, επανάσταση, 1 1 4.
Είμαστε η αδικημένη γενιά του ΄70. Μεγαλώσαμε με όραμα το πανεπιστήμιο. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι (τυχεροί) όχι.
Τα smart, τις μεζονέτες, τα ταξίδια στο Λονδίνο για σ/κ. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι έχουν θέμα με τις δόσεις του στεγαστικού.
Γυναίκες καριέρας. Οκ..αυτό ήταν ανέκδοτο. Μετά την αλλαγή πάνας, ας ρίξουμε και ένα διδακτορικό να υπάρχει.

Η γενιά του ΄70? Θυμάμαι τις εκλογές του ΄81 σαν όνειρο. Θυμάμαι την ελπίδα. 30 χρόνια μετά ακόμα την αναζητώ.  Κάποιοι την βρήκαν, την έφαγαν. Εμείς ακόμα σπουδάζαμε.
Φοβάμαι ότι η γενιά του ΄40 μαζί με τη γενιά του ΄90, θα μας έχουν για πολλά χρόνια ακόμα, στη μπούκα. Αυτοί που πείνασαν και αυτοί που θα πεινάσουν.
Και εμείς κάπου στη μέση. Εμείς που τα φάγαμε όλοι μαζί? Μια ζωή παλεύω, γαμώ τη χώρα μου γαμώ. Και δε θα μπορώ ν΄αφήσω ούτε την ελπίδα ως προίκα στα παιδιά μου.

Η πλέον αδικημένη γενιά, εμείς? Θα δείξει.

Εγώ πάντως κληρονόμησα την Ελπίδα από τη γενιά του ΄40.
Ας χαμογελάσω....


Την γενιά του ΄50 την παρέλειψα επίτηδες. Δεν πιάνονται. Λείπουν όλοι μετανάστες στην Γιούζα (όπως την έλεγε και ένας καθηγητής μου)

Κόλαση.

Γι΄αυτό είναι οι φίλες. Να με ξελασπώνουν στα δύσκολα.

moi: Πως πας με κάποιον που του ρίχνεις μια δεκαετία? 
elle: Χωρίς τύψεις. 
moi: Χμμμ....τι χρώμα εσώρουχα να βάλω?
elle: Ότι να΄ναι. Δε θα τα πάρεις πίσω έτσι κι αλλιώς. 

Je t' aime μαρήηηη.

Νεύρα.

Ένα πράγμα έχω να ρωτήσω...
Γαμιέται το σύμπανννννν?

Μάλλον...ένα πράγμα έχω να δηλώσω.
Γαμιέται το σύμπαν.

Γούτσου, γούτσου!!!

   Σήμερα είναι του Αγ. Βαλεντίνου. Βοήθειά μας.

 Ανάμεσα στα λουλουδάκια, τις καρδούλες, τα αρκουδάκια και τους όρκους αιώνιας αγάπης ...έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας αυτό που είπε ο Μέγας Αρκάς.

"Γάμος είναι όταν δυο άτομα μοιράζονται τα προβλήματά τους, τα οποία δε θα είχαν προκύψει αν δεν είχαν παντρευτεί" 

...άντε και καλή ψυχή να ΄χουμε.

Για τσεκ δις άουτ. Βαλεντάιν ιζ κάμινγκ.

Έρχεταιιιι.
Η μεγάλη γιορτή της Ελληνοσύνης έφτασε. Η μέρα που θα πνιγούμε στα ροζουλί και κόκκινα καρδουλίνια. Που οι Έλληνες θα μιλάνε ωσάν να τους χτύπησε το τρίτο εγκεφαλικό...και  θα συμπεριφέρονται ανάλογα. Οι επιπτώσεις του δε, είναι αντιστρόφως ανάλογες με την ηλικία.
Οι κορασίδες της πατρίδας μας με τα κόκκινα μάγουλα, θα φορέσουν τα καλά τους. Ήτοι κόκκινα σατέν κορμάκια, διχτυωτή καλτσούλα και κόκκινο παύλα μάυρο στριγκάκι.
Τα παλικάρια μας , τα τιμημένα νιάτα της πατρίδας μας,  θα βάλουν κόκκινα μποξεράκια με καρδούλες και τυπωμένους στα επίμαχα σημεία, όρκους αιώνιας αγάπης, αλλαλάζοντας... "Σκύψε ευλογημένη να διαβάσεις..."

Εμπρός αδέλφια. Να φορέσουμε όλοι τα κόκκινα σατέν μας.  Να αποτινάξουμε τα δεσμά του βαμβακερού εσώρουχου, αδέλφια. Στα hondos center, αδέλφια...στα hondos center...
Ν΄αγοράσουμε μποξεράκια στους λεβέντες μας και μεταλλαγμένα αρκουδοκαρδουλίνια στις κορασίδες.
Να γίνουμε όλοι ρόοουζζ αδέλφια.

Ευτυχώς υπάρχει ο Άγιος και ενώνει το Έθνος. Μεγάλη η χάρη του....

Και επειδή τέτοια γιορτή δεν νοείται χωρίς σεχ, πάρτε μερικές χρήσιμες συμβουλές.
Παλιό, αλλά λατρεμένο βιντεάκι. Με κάνει και γελάω υστερικά, κάθε φορά.

- O  μάι γκόντ, γιού αρ δε πράιμ μίνιστερ...γιού αρ δε πρέζινεντ οφ δε ντιμόκρασι...
- Ολ δε στουπίντιτις γιου νόου, γιου σεντ δεμ τουντέι...
Δεν υπάρχουν αυτοί οι διάλογοι...

 Πάω να βγάλω το κόκκινο σατέν νεγκλιζέεεε (κλειστά χειλάκια) από την ναφθαλίνη. Φιλάκιααααααααα

Που είναι οι άντρες? οεεεοοο

 

 Αντιγράφω διάλογο μετάξυ φίλων από το facebook...   

 

(Αυτός) -Δεν υπάρχουν αρσενικά πια?

(Αυτή) -Ε, έτσι δεν είναι?

(Αυτός) -Και πως είναι ένα αρσενικό δηλαδή ?

(Αυτή) -'Αντρας. Να βαράει πότε πότε...

(Αυτός) -Να βαράει ?

(Αυτή) -Ναι, και να ξέρει να κυνηγάει. 

(Αυτός) -Και η γυναίκα πως να είναι ? 

(Αυτή) -Θηλυκό 100% .

(Αυτός) -Ναι, άλλα άμα η γυναίκα προσβάλλει τότε ο άντρας πρέπει να βαράει , συμφωνείς ?

(Αυτή) -Όχι. Μπορεί να ξεχαστεί και να τον προσβάλει...

(Αυτός) -Κι αν ξεχαστεί  η γυναικα και προσβάλλει ,επιτρέπεται να ξεχαστεί και ο άντρας και να βαρέσει ?

(Αυτή) - Όχιιιιι ! Δεν εννοώ αυτό...

(Αυτός) -Ε, βλέπεις λοιπόν που είναι οι άντρες που ψάχνεις? 

ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ή ΦΥΛΑΚΗ . 

 

Έχουμε χάσει τη μπάλα ή είναι ιδέα μου?

Με το κορμί να καίγεται...

Το εξαιρετικό παύλα ερωτικό παύλα ταξιδιάρικο άσμα το αφιερώνω σε όσους τύχει και περάσετε από τη Νεφελοκοκκυγία μου.
Παρακαλώ να εισέλθετε ντυμένοι ευπρεπώς. Ήτοι χοντρή ρόμπα (την πιο χοντρή που έχετε)  εσάρπα (χρωματικά αταίριαστη με τη ρόμπα, κατά προτίμηση) αθλητική καλτσούλα και τσάι.


Τόση χάρη, τόση ομορφιά....