Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

"...του νου μου τα σκοτάδια απόψε ντύνομαι..."


Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι αδελφός μου. 
Δεν απευθύνεται σε  μένα. 
Το έχω φυλαγμένο στο ταχυδρομείο μου, εδώ και καιρό. 
Μου ζήτησε να το δημοσιεύσω ως δικό μου, όποτε και αν το θελήσω. 
Δε θέλω. 
Θέλω μόνο να του πω ότι δεν θέλω να τον χάσω. 
Αξίζει πολλά.



"Ακόμα  ένα ταξίδι "δι' υπηρεσιακούς λόγους" κι εγώ κλεισμένος σ'ενα δωμάτιο ξενοδοχείου, αγκαλιά με το μικρό αυτό μηχάνημα
... αν είναι ό,τι πιο κοντινό μπορώ να έχω σε σένα....
Αλίμονο, ούτε τηλέφωνο θα σε έπαιρνα ούτε μήνυμα θα έστελνα. 

Είναι πολλά τα χρόνια που έπαψα να διεκδικώ αθώα, αγνά και παιδικά το αντικείμενο του πόθου μου, ακόμη κι αν αυτό ήταν όλα όσα έψαχνα.
Κουβαλώ πολλά απωθημένα, μπόλικη περηφάνια, αρκετή εμπειρία για να ξέρω ότι το να είμαι απών, είναι το καλύτερο και για τους δυό μας.
Ίσως γιατί έτσι πονάω λιγότερο...
Ναι, εγώ.
Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, ιδιαίτερα όταν απευθύνεται σε κάποιον που σημαίνει τόσα πολλά για μένα...
Ίσως γιατί το να σε χάσω επειδή απλά εξαφανίστηκα, ήσυχα και διακριτικά, σχεδόν όπως εμφανίστηκα στη ζωή σου, να είναι πιο αξιοπρεπές και να αξίζει περισσότερο από τις ώρες που όλα ήταν ένα.
Που όλα ήταν Εσύ και το βλέμμα σου... 

Πονάει κάθε μου κύτταρο να μην σε έχω δίπλα μου, να μπορώ να μυρίζω τον ιδρώτα σου, τα υγρά σου πάνω στο κορμί μου, να μην μπορώ να νοιώθω την αγκαλιά σου και την ανάσα σου, δίπλα από το στόμα μου...
Όμως το να κυνηγήσω κάτι που ενώ είναι δικό μου, δεν μου ανήκει, κάτι που ενώ είναι κομμάτι του εαυτού μου, έχει ξεριζωθεί...
Ποιό το νόημα; 

Προσπαθώ να γεμίζω τις μέρες μου, με υποκατάστατα δικά σου.
Με βλέμματα όλο πάθος και καύλα, με την εικόνα σου να με κυριεύει και να θεριεύει την ανάγκη μου να ακούσω τη φωνή σου, για μία έστω φορά
...και μετά να ξεχαστώ στη λήθη του τίποτα, μα ακόμη κι αυτό είναι τόσο ανέφικτο που δεν ξέρω τί με πονάει περισσότερο... 

Λόγια έρωτα, κορμιά διαθέσιμα, νύχτες γεμάτες ποτά και πεταμένα ρούχα, γύρω από το σαλόνι, πάνω σε πολυθρόνες και καναπέδες
...εικόνες γεμάτες προσδοκίες
...και μετά η σιωπή.
Η μουσική μιλάει για μένα, ενώ ακούω πόσο καύλα ήταν η συνεύρεση...

                                   
             
Η φωτιά λένε σβήνει με φωτιά... "


Απόψε έχεις την πιο μεγάλη αγκαλιά μου. 
Έχω την αίσθηση ότι τη χρειάζεσαι περισσότερο από ποτέ. 
Μακάρι να ήμουν εκεί. 
 
 
 

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Bollywood ή Bergman?



 

                               

Μεσημέρι.
Ζέστη, ανυπόφορη.

"Δεν ξέρω αν το προσέξατε, 
αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα"

Η Νεφέλω.
Ο  πρώην άντρας της.
Η πρώην του αγαπημένου φίλου.
Μια αδελφή.
Mια κουμπάρα.
Ο δεύτερος άντρας της κουμπάρας.
Ένας άντρας που πρήζει την ξανθιά από το τηλέφωνο για απαντήσεις που του έχουν δωθεί μήνες πριν, αλλά εξακολουθεί να τις αγνοεί.
Ένας άντρας που στέλνει απανωτά sms  μη τυχόν και τον ξεχάσει η ξανθιά μέχρι να τελειώσει η σύναξη.
Και στ΄απομεινάρια του μυαλού της ξανθιάς .... (άστο, αυτό καλύτερα χωρίς link)


Φαγητά,
καφέδες,
συζητήσεις,
φαγητά,
καφέδες,
ενοχές

"...είναι πολλές οι ενοχές. Δε βγαίνω, μάνα μου"




*...να δεις πως τον λένε αυτό τον συνδυασμό στο χωριό μου...*

"Bollywood ή παρωδία του Bergman?"




*...να δεις πως τον λένε αυτό τον συνδυασμό στο χωριό μου...*

"Πανηγύρι..."

Ναι, έτσι τον λένε. 
Σας φιλώ



Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Ο λάκκος με τ΄αστεία






Ο λάκκος με τ' αστεία που σκάβω από παιδί.Η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί.Με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο.Στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω.Θέλω να πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Με δώρο μια κιθάρα-ασπίδα του μπαμπά.Που πήρα με δεκάρι στα μαθηματικά.Τα πρώτα τραγουδάκια με στίχους τολμηρούς
με διώχνουν από κύκλους αντιστασιακούς.Είπα θα
πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Το τσίρκο που 'χω στήσει, το υπόγειο μαγαζί βουλιάζει και με παίρνει και μένανε μαζί.Βουτάω το μαύρο χιούμορ σε έγχρωμη οπή και δάχτυλο Κυρίου μού γνέφει σιωπή.Γι' αυτό θα πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.Να χαθώ.Θέλω να πέσω μέσα.Σε χάχανα και γέλια να πνιγώ.Να γίνω πριγκιπέσσα.Της μάνας μου τα ρούχα να φορώ...
Να σωθώ


 
Ίσως να μην πας για ύπνο απόψε, γιατί δεν είναι κανείς δίπλα να σου κλείσει το φως ή να σου πει μια ιστορία...
 

 

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Όλοι το παίζουν...


Είναι πολύ διασκεδαστικό να το παίζεις
...αλήθεια σου λέω.

Κάντο και εσύ...
...μόνος ή με παρέα.

Είναι το πρώτο βήμα για την αυτογνωσία.

Λοιπόν...


H ηλικία των επόμενων γενεθλίων μου

Ένα μέρος που θέλω να επισκεφτώ




Το αγαπημένο μου φαγητό




Το αγαπημένο μου ζώο

"...something between a squirrel and a rat...."
Λατρεμένος.  Ποτέ δε τα παρατάει...


Το αγαπημένο μου χρώμα




Το μέρος που γεννήθηκα


Μπορώ να σχολιάζω... μπορώ? 
Να βρίζω? 
Όχι εεε? 
Καλάαααα


Το όνομα ενός κατοικιδίου που είχα

Σκεφτόμουν, κατόπιν παράκλησης των παιδιών μου, να πάρω  γάτα και να την ονομάσω Φριτέζα. 
Αλλά σκυλιάζουν στ΄άκουσμα αυτού του ονόματος. 
Παρότι έχει "ζζζζζου" μέσα, δε συμφωνούν. 
Γι΄αυτό θα τους πάρω χρυσόψαρο.
Να μάθουν ποιός κάνει κουμάντο στο σπίτι
Ουφφφφ


Το ψευδώνυμό μου στο μπλογκ

  

Το πραγματικό μου όνομα


Έχω δύο ονόματα. 
Εννοείται πως θα το βρεις αλλά στο θηλυκό του, μάνα μου...


Το όνομα της γιαγιάς μου από την πλευρά της μάνας μου




Το όνομα της γιαγιάς μου από την πλευρά του πατέρα μου





Μια κακιά μου συνήθεια


(να θυμηθώ να γράψω 100 φορές: "Δε θα ξαναμπώ στο blogger όταν έχω δουλειά")


Οι αγαπημένες μου διακοπές





Βαρέθηκα να ψάξω φωτογραφίες για τις υπόλοιπες ερωτήσεις. 
Βάλτε μου πρόστιμο....
...ουφφφ...

Φιλιά και καλημέρες γλυκά μου





Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

100η ανάρτηση





                            
100η ανάρτηση λοιπόν...                          
Πως να σας ευχαριστήσω όλους,  που αγκαλιάσατε τη Νεφελοκοκκυγία μου?

Αντί τούρτας, ένα βίντεο. 
Και μια ευχή...

Ν΄ανακαλύψετε όλοι σας κάποτε, το δρόμο και τον τρόπο να "κυλήσετε".   


Χαμόγελα και φιλιά.

*Ασταγδιάλα, συγκινήθηκα*




Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Χούντα είναι, θα περάσει... ΙV


Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα.
Όπως έχω κατά καιρούς αναφέρει, από τούτο εδώ το blog, 

*με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, από τη συγκίνηση, καθώς πληκτρολογώ*

 ...όταν μεγαλώσω, θέλω να ταξιδέψω στο Ιράν.


Λοιπόν η λατρεμένη μας κυβέρνηση (σλουρπππ...), κατανοώντας τις αντικειμενικές μου δυσκολίες,  έφερε το Ιράν πιο κοντά.

Στη πόρτα μου μη σου πω...

Χίλια ευχαριστώ δεν φτάνουν.


Δες εδώ...