Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Αγνές χωριατοπούλες ψάχνουν....


Ας τα πιάσουμε από την αρχή τα πράγματα...
Γεννήθηκα σε ένα χωριό.
Ένα ειδυλλιακό χωριό. Το πιό ομορφοτερότερο του κόσμου.
Μίλια και μίλια* μακριά από τον πολιτισμό ήταν το χωριουδάκι μου.

Με τα δασάκια του τριγύρω, τις πηγούλες του, τα ξωτικά του, τις νεράιδες,  τους νεραιδοχτυπημένους του....
Αγέρωχους, όμορφους ανθρώπους που φοβούνταν μονάχα ένα πράγμα. Μη τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Οι γονείς μου είχανε κάμποσους γιους** Κανείς δεν ξέρει πόσους.
....και μια κόρη
Ήμουν εγώ....
Η κόρη η μονάκριβη, η πολυαγαπημένη.
Μέχρι τα 12 μου, ο ήλιος δε με είδε. 
Στα σκοτεινά με  έλουζαν, στ' άφεγγα με  χτένιζαν. Στ' άστρα και στον αυγερινό ήπλεκαν τα μαλλιά μου.
                                   Εδώ δε φαίνονται τα μαλλάκια μου, γιατί μου σφίξανε
                                   αυτό το κωλόπανο τριγύρω από το κεφάλι, 
                                   μπας και σταματήσω να μιλάω

Σχολείο δεν πήγα, γιατί θα μου έπιαναν τον κώλο τ΄αγόρια και αυτό -λέει η μαμά μου- είναι κακό.
Έμαθα όμως πολλά μέσα στο σπίτι μας.
Να μαγειρεύω, να αρμέγω , να αδειάζω τον απόπατο έξω από το σπίτι μας, να ξεγεννώ τις γίδες....
Ουυυ...κι άλλα πολλά.
Και όταν είχα ελεύθερο χρόνο, καθόμουν κάτω από τη λάμπα με τις φίλες μου και ετοίμαζα την προίκα μου.
                                               Το κοπανέλι θέλει υπομονή

Ποτισμένες με τις αρχές της νοικοκυροσύνης λοιπόν, όταν μεγαλώσαμε λίγο, εγώ και φίλες μου πηγαίναμε συχνά πυκνά στο ποτάμι να πλύνουμε τα ρούχα της οικογενειών μας.
Τι γέλια θεέ μου, τι καλαμπούρια...τι παιχνίδια κάναμε.

                                      Εγώ και οι φίλες μου (χωρίς βρακάκια)


Μούσκεμα γινόμασταν από τη χαρά μας. Και μετά βγάζαμε τα βρακάκια μας

...και τα πλέναμε.

Τι σκατά σκεφτήκατε?
χμμ..συνεχίζω
Ναι..είχαμε μείνει εκεί που γινόμασταν μούσκεμα εγώ και φίλες μου.

Μετά πέρασαν τα χρόνια και οι γονείς μας έκαναν τα κουμάντα τους ώστε να μας αποκαταστήσουν.
Διάλεξαν για μένα το πιό καλό παλικάρι του διπλανού χωριού.
Αψηλός, λεβέντης, κουβαλητής άντρας.
Και με πάντρεψαν.
Για να ζήσω εγώ καλά και οι δικοί μου καλύτερα.
Γιατί με το βάρος μου σε φλουριά, αγόρασαν πέντε γίδες και τώρα πίνουν κάθε πρωί φρέσκο γάλα στην υγειά μου.

Το πρώτο βράδυ με τον άντρα μου  ήταν ακριβώς όπως μου το είχε περιγράψει η μαμά μου.
Αχ, πόσο αγαπώ την οικογένειά μου.

                                                       Ον μάι χάνιμουν

Κάναμε πολλά παιδιά και μία κόρη.
Πολλά παιδιά....πολλά..μωρέ.
Οκ..το παραδέχομαι. Ούτε εγώ ξέρω να μετράω.
Μέχρι το 7 ξέρω μόνο, γιατί τόσες είναι οι γίδες μας. Αν πάρουμε κι άλλες θα μάθω και άλλα γράμματα.
Ουφφφ πιά.

Αυτή είναι η ζωή μου.
Η μαμά μου επίσης, μου είπε ότι είμαι πολύ ευτυχισμένη και θα ζήσω εγώ καλά και κάποιοι άλλοι καλύτερα?
Πφφφ...σιγά



* το "μίλια" κάνει πιό εξωτικό από τα "χιλιόμετρα", οπότε αυτή τη μονάδα μέτρησης θα χρησιμοποιούμε από τούδε και στο εξής.
** Ήταν αγράμματοι άνθρωποι. Τι να κάνουμε τώρα?



Απορία: 
Αφού δεν έγιναν έτσι τα πράγματα....
Γιατί φερόμαστε σαν αθώες χωριατοπούλες που κατέβηκαν από το Ντάουν ΓκουρουνοRachoula Βίλατζ και τρώμε στη μάπα ότι μαλακία μας σερβίρει ο καθένας? 
Πόσο θύματα μπορούμε να είμαστε?
ΕΕΕΕΕΕΕΕ? 
Γαμώ το ΙQ μου, γαμώ...

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Comfort food



Μενού της ημέρας

Paellα και σουφλέ (για μεσημεριανό) συν
Pizza (για βραδυνό) συν
τα ενδιάμεσα?

 = Comfort food.
Ή αλλιώς "Κάτω τα χέρια από το φαί μου, γιατί θα βρεθείτε με ένα δάχτυλο μείον".


Guess what?
... έχω στρογγυλέψει.

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Βασίλη, σε θέλω. Πρέπει να μιλήσουμε. Ακούς Βασίληηηη*?


 
Αγαπητέ φίλε, Βασίληηηηη*,

Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό, έτσι?
Σε λίγο θα είμαι και εγώ μια λεβέντισσα πίσω από της φυλακής τα κάγκελα, οπότε θα έχουμε πολλά κοινά.
Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω, ότι:

Δεν την παλεύω Βασίληηηη*.

Είσαι η μόνη μου ελπίδα.
Οι τράπεζες μου ζητάνε λεφτά, τα φροντιστήρια των παιδιών μου ζητάνε λεφτά, τα παιδιά μου, μου ζητάνε χαρτζiλίκι (εκτός του ότι τρώνε το καταπέτασμα), ο σπιτονοικοκύρης μου ζητάει λεφτά. Δε του φτάνει το ενοίκιο, θέλει και λεφτά για το πετρέλαιο, για το νερό, για το λίπασμα στις πλαστικές γλάστρες της γυναίκας του στις σκάλες, για...για ...για....
....τι να κάνω η δόλια μάνα?
Θα περίμενα να μου δώσει ο Γιωργάκης. Μου το είπε. Λεφτά υπάρχουν. Απλά κάπου τα έβαλε και μέχρι να τα βρει του δίνω και εγώ ότι έχω και δεν έχω για να τον διευκολύνω.
Κάνει ότι μπορεί όμως. Έχεις δει τι ύφος έχει όταν μιλάει? (κοντεύει να μου πάρει τον τίτλο της απόλυτης κλαψομούνας).
Τον λυπάμαι μωρέεεεε

Τέλος πάντων, ξέφυγα πάλι...αποσυντονίστηκα. Τι έλεγα? Ααα ναι..
.
Βασίληηηηηη*,  άκουσα ότι είσαι καλός και πονετικός.
Σε παρακαλώ λοιπόν.
Άσε έξω από την πόρτα μου το κατιτίς. Κατά προτίμηση σε μικρά χαρτονομίσματα (μη μας καταλάβουν, ξέρεις εσύ)
Εεεε, τι λες καλέ μου (Άγιε) Βασίληηηηη*?
Πλιζζζζ, πρίτι πλιζζζζζ
Και εγώ θα σου φτιάχνω παστουρμαδόπιτες αν τυχόν σε ξαναμπουζουριάσουν.
Εξάλλου, πόσο καιρό θα κάτσεις μέσα?
Άντε και σε απόδραση με διαστημόπλοιο.



I love greek prison break!!!!

Πρωινά φιλιά και καλημέρες,
Η φίλη σου, Νεφελοκοκκυγία


*χρησιμοποιείστε την προφορά της Ελίζας Καλίτση για να πιάσετε το συναίσθημα.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Me gustas tu . Δικό σαςςςςςς

 κέφια

                                                       



Έτσι γι΄αλλαγή, δε θα κλαψομουνιάσω σήμερα.
Απλά ήθελα να πω σε σένα που πέρασες από εδώ, ότι... (ακολουθεί βαρυσήμαντη δήλωση)


....σ΄αγαπώ

...η ζωή είναι ωραία

...ο ήλιος θα λάμπει και αύριο

...θα πρέπει να χαμογελάς πάντα

...αν πιάσεις πάτο, μετά μόνο προς τα επάνω μπορείς να πας

...και άλλα πρωτότυπα (που βαριέμαι να γράψω)

Me gustas tuuuuuuu

Καληνύχτες και φιλιά, λατρεμένοι

ΥΓ Όχι, δεν έχω πιεί/καπνίσει τίποτα. 
Γρήγορα στο κρεβάτι σου....ουφ πιά

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Όταν φεύγεις

Σαν πουλί πετάς, μακριά μου φεύγεις σαν ανάσα
στα ίδια μέρη τον χρόνο σταματάς
μα ποτέ σου δεν είδες μέσα μου ποτέ σου
σε ξένα λόγια τώρα γι`αλλού πετάς



 

Όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται

να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό
κι αν σου φάνηκαν οι μέρες σου για πες μου κάηκαν
μεσ`τη φωτιά τους εγώ θ`αναστηθώ..



Σου είπα ότι μπορεί να κάνω ανάρτηση.
Όταν νιώσω την ανάγκη.
Τότε, που δεν θέλω να σου στείλω sms ή mail πάλι.

Κάθε φορά που γυρίζεις την πλάτη σου....κάθε φορά που φεύγεις και εγώ μένω εκεί, παγωμένη
...να ελπίζω, να εύχομαι.
Να έχω ακόμα μια φορά μαζί σου.
...σα να ψάχνω ευκαιρίες .
Να σου αποδείξω τι, άραγε? Ότι είμαι εξίσου έξυπνη? Ότι είμαι όμορφη? Καλή στο σεξ?
Τα ξέρεις, το ξέρω.
Τι ψάχνεις, δεν ξέρω
...μπορεί ούτε εσύ.
Κρατάω λοιπόν ότι μου δίνεις.
Τη χαρά για....δυό- τρεις ώρες.
Τις αναμνήσεις. Μέχρι το επόμενο "ταξίδι"
...και μετά...

Ευτυχώς δεν θα με διαβάσεις ποτέ.
Θα σου φαινόμουν υπερβολική και μελοδραματική χαζογκόμενα.
Ότι μισείς.
 

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Κάτι ψήνεται


Επειδή το σπίτι μοσχοβολάει από την παστουρμαδόπιτα που ψήνεται, ένα έχω να δηλώσω:
Σταρόβα είσαι Θεός. Μasha΄Αllah
Απενοχοποιήθηκα.
Θα την τσακίσω λέμεεε.
Φιλιά και καλησπέρες

ΥΓ Το κακό είναι ότι έχω καλέσει κόσμο και θα πρέπει να την μοιραστώ. Τι να κάνω ρε γμτ?


Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

"Φταίει το ζαβό το ριζικό μας"?? ή ... "Δώσε τρόπο στην οργή"??


                                  


Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψες'
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

      Οι Μοιραίοι.  Κώστας Βάρναλης.


Δε νομίζω ότι χρειάζονται σχόλια από μέρους μου γι΄αυτή την ανάρτηση. 
Ο Τουτατίς να μας λυπηθεί...

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Όταν μεγαλώσω, θα κόψω τις μαλακίες...Cross my heart.


                            


Μάθημα:
Σκέφτομαι και γράφω.
Θέμα έκθεσης: 
                  "Πως πέρασα την εβδομάδα μου"  
της μαθήτριας: Νεφελοκοκκυγίας . 
Τάξη: Αταξίες 


Αυτή την εβδομάδα πέρασα πολύ όμορφα.
Στο χωριό μου χιόνισε πολύ.
Μιλάμε για πολύ χιόνι. Ενα χιόνι περίπου τόοοσο. Να...τόοοοσο. Μα τον Τουτατίς...είχα καιρό να δω τόσο χιόνι.
Εγώ είχα κανονίσει με τη μαμά μου να πάω ταξίδι. Γκρίνιαξα, γκρίνιαξα στο τέλος με άφησε. Είμαι  καλό κορίτσι, οπότε όλα τα κανονίζω πρώτα με την μαμά μου.
Ξεκίνησα να φύγω, αλλά μετά έμαθα ότι οι δρόμοι ήταν κλειστοί. Δεν είχαμε καρότα στο σπίτι να βγω να φτιάξω χιονάνθρωπο και έτσι έκατσα μέσα και κοιτούσα το χιόνι που έπεφτε έξω από το παραθυρό μου, περιμένοντας τους Κτελατζίδες να αποφασίσουν αν θα φύγουν.
Μετά ξανασηκώθηκα να φύγω.
Τα κατάφερα.

Έφτασα στη μεγάλη πόλη, μετά από περίπου 9 ώρες ταξίδι και τέσσερα- πέντε τηλέφωνα από τη μαμά μου. Πολύ μ΄αγαπάει η μαμά μου.
Μετά ήρθαν οι δύο από τις φίλες μου και με έβρισαν. Μ΄αγαπάνε γι΄αυτο με βρίζουν. Εγώ δε βρίζω όμως.
Η μαμά μου λέει ότι οι κυρίες δεν βρίζουν. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κυρία.
Η μία φίλη μου βρίζει πολύ και όλο τιμωρία την βάζει ο δάσκαλός της. Αλλά μας λέει ότι της αρέσει.
Η άλλη φίλη μου βρίζει κρυφά και λέει και πειστικά ψέματα. Όταν μεγαλώσει θα γίνει δικηγόρος.
Ταξιδέψαμε ξανά και βρήκαμε και άλλη μια φίλη μας. Κι αυτή βρίζει πολύ και φωνάζει δυνατά όταν μιλάει στο τηλέφωνο. Οι άλλες φίλες μου την λένε Μπάμπω γιατί είναι μεγαλύτερη μας, αλλά έχει μείνει στην ίδια τάξη εδώ και χρόνια.
Τελικά όλες οι φίλες μου βρίζουν, αλλά είναι καλά κορίτσια. Η μαμά μου όμως τις βρίζει κι αυτή και δεν τις χωνεύει που βρίζουν.
Ουφ πιά...και εγώ όλο στη μέση είμαι.

Μετά φτάσαμε στον ξενώνα. Όμορφος ήταν.
Η καλή κυρία που τον είχε, τον είχε στολίσει με περισσή φροντίδα. Τι λαμπατέρ, τι αγαλματάκια, τι πετσετάκια κεντημένα τοις μετρητοίς. Θα τα ζήλευε η μαμά μου.
Τα καλύτερα όμως ήταν τα κάδρα. Αυτή η κυρία αγαπούσε πολύ τα ζωάκια και το έδειχνε.
Παντού καδράκια με άλογα που τρέχουν σε λειβάδια.
Πάνω από το κρεβάτι μου ένα ζευγάρι ερωτευμένα αλογάκια με ενωμένες τις μουσούδες τους κάλπαζαν ανέμελα. Δεν κοιτούσαν μπροστά τους όμως και εμένα με φόβιζαν. Νόμιζα ότι θα ξεφύγουν από το τρισδιάστατο καδράκι τους και θα έρθουν επάνω μου όταν θα κοιμόμουν.
Μετά όμως νύσταζα πολύ και κοιμήθηκα.
Προκομένη πολύ αυτή η κυρία πάντως.
Πήρε επιδότηση και έκανε επιχείρηση.
Ξενώνες. Σοφά φτιαγμένους.
Μετά θα τους κάνει διαμερίσματα για τα παιδιά της.
Μετά θα γκρινιάζει για την ανεργία και το κακό κράτος που τρώει τα παιδιά του.
Μετά θα ξαναψηφίσει αυτούς που βρίζει, γιατί τον έναν τον έχει τριτοκουμπάρο από την ξαδέλφη της.
Είχε και ένα γιό. Παλικάρι ίσαμε εκεί πάνω με φτιαγμένο λαχανί Peugeot. Εμένα πάντως μ΄ άρεσαν πιό πολύ τα πετσετάκια της. Αισθητικά, κλάσεις ανώτερα. Οπότε δεν ασχολήθηκα με το παλικάρι της.
Μετά μας είπε την τιμή και  άρχισαν να μας φαίνονται εώς και συμπαθητικά τα μπιμπελό της.
Μετά, μας έφερε και ένα βάζο κομπόστα και άρχισε να μ΄αρέσει και το λευκό δαντελωτό λαμπατέρ.

Εώς τις πρώτες πρωινές ώρες καθόμασταν με τις φίλες μου και μιλούσαμε.
Τα εσώψυχά μας, τα εσώρουχά μας. Όλα τα βγάλαμε στη φόρα.
Γελάσαμε υστερικά, κλάψαμε πολύ, αμπελοφιλοσοφήσαμε, νοσταλγήσαμε... Συγκρίναμε βρακάκια, σουτιέν... ποιότητες και σχέδια.
Μετά δύο από τις φίλες μου μαλλιοτραβήχτηκαν δι΄ασήμαντον αφορμή. Εγώ έτρωγα πίτσα και δεν μπορούσα να επέμβω, γιατί η πίτσα δεν τρώγεται κρύα.

Μετά φύγαμε.
Μετά έφτασα σπίτι.
Μετά αγκάλιασα τη μαμά μου και της είπα ότι την αγαπάω και έβαλα τα κλάματα.
'Εκλαψα πολύ γιατί δεν είχε απομείνει αρκετό χιόνι ώστε να φτιάξω χιονάνθρωπο.
Αν και η μαμά μου, είχε εν τω μεταξύ αγοράσει και καρότα.
Θα της πω να φτιάξει φασολάδα να μη πάνε χαμένα.
Φτου. Τώρα θα πρέπει να περιμένω το χιόνι του 2012?
Έτσι πέρασα την εβδομάδα μου και τώρα χαμογελάω συνεχώς.

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Take off your rings...


...και στρωθείτε στη δουλειά.
Ξημερώνει Καθαροδευτέρα.
Έχουμε να φτιάξουμε λαγάνες.
Και επειδή ανάμεσα στα πολλά  προτερήματά μου, είμαι και θεά στη μαγειρική, σήκωσα τα μανίκια και ζύμωσα.
Λατρεμένη ψυχοχαλαρωτική διαδικασία.
Ιδού.
    

Φιλιά και να περάσετε τέλεια.

Αααα και φάτε μέχρι σκασμού. Από Τρίτη θα νηστέψουμε βρε κουτά (οκ...κόβω τις μαλακίες και πάω να βάλω καμιά λαγάνα στο φούρνο, μπας και προλάβουμε και τις φάμε σήμερα)

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Λευτεριά στα Ζωνιανά.


Φίλες.
Τσιγαριλίκια.
Γέλια μέχρι δακρύων γι΄ανούσια πράγματα.
Σπα.

-"Θες να μου γλύψεις το πληκτρολόγιο?"
-"Αν μου κάνεις δώρο ένα μουνί για το σαλόνι"

Γκομενοσυζητήσεις.
...και φαγητό, πολύ φαγητό.

Έχω πρόσκληση να  το επαναλάβουμε αυτή τη βδομάδα....αλλά είμαι και μάνα εγώ. Αχ....
Σε καμιά δεκαπενταριά χρόνια που θα τα στείλω φαντάρους όμως....

Aχ, πόσο μου ΄χει λείψει η χαλαρότητα και η ανεμελιά.

Φιλιά και καλημέρες λατρεμένοι.

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Γυμνή αλήθεια (όχι πείτε μου, δεν είναι πιασάρικος τίτλος?)


 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως να είναι κάποιοι από εσάς. Από τους συντρόφους παύλα συναγωνιστές blogger.
Σύντροφοι στα καθημερινά, συναγωνιστές στα δύσκολα.
Εκεί που κάποιος από εμάς καταρρέει, είτε για τα γκομενικά είτε για τα οικονομικά του, είτε...είτε....κάποιος έχει μια καλή κουβέντα να πει, μια συμβουλή να δώσει.
Να κοροιδέψει κάποιες φορές ίσως, αλλά και πάλι....
Και όταν κάποιος χαίρεται, χαίρονται κι αυτοί μαζί του (...συνήθως).
Κάθε ένας από εμάς διαφορετικός, κάθε ένας μοναδικός. Και όλοι μαζί φοβισμένοι.
Ας κοιτάξουμε  μέσα μας και ας δώσουμε αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας, στο λόγο.
Βλέπω τόση δηθενιά εδώ μέσα. Γι΄αυτό προσπαθώ να με κρατήσω ανώνυμη. Γιατί για μια φορά θέλω να λέω αυτά που νιώθω και αυτά που κάνω χωρίς την κριτική των ανθρώπων που με γνωρίζουν. Και μ΄αρέσει ρε γαμώτο εδώ μέσα.
Σταματήστε λοιπόν τα δήθεν και ξεγυμνωθείτε. Είναι όμορφα.

...αμπελοφιλοσόφησα και πάω να ξεραθώ στον ύπνο γιατί με βλέπω να πιάνω γωνιά στην δουλειά αύριο και να ροχαλίζω μ΄ανοιχτά μάτια.
Φιλιά και καληνύχτες.