Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Βάλε και εσύ μια ταμπέλα στην κυρία. Μπορείς.



 
Αν έχω καμπύλες, είμαι χοντρή. 
Αν είμαι αδύνατη, είμαι ανορεξική.

 Αν χρησιμοποιώ μακιγιάζ, είμαι ψεύτικη.
Αν δεν βαφτώ, δεν είμαι γυναίκα.

Αν λέω αυτό που σκέφτομαι, είμαι σκύλα. 
Αν κλαίω, είμαι drama queen. 

Αν έχω gay φίλους, είμαι τσούλα. 
Αν δεν έχω, είμαι ρατσίστρια. 

Αν περνάω καλά στον σεξ, είμαι πάλι τσούλα. 
Αν δεν περνάω, είμαι ανοργασμική.

Αν τα πάω καλά στη δουλειά είμαι υπέρμετρα φιλόδοξη. 
Αν δεν τα πάω καλά, είμαι άχρηστη.

Αν χαμογελάω, είμαι χαζοχαρούμενη.
Αν δεν χαμογελάω, είμαι καταθλιπτική.

Αν υπερασπιστώ το δίκιο μου, είμαι γλωσσού. 
Αν όχι, είμαι θύμα.

Ό,τι κι αν κάνω βάζουν ταμπέλες. 
Βάλτε όποια ταμπέλα θέλετε. Δε με χέζετε!!!

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Αν είμαστε ότι τρώμε....

....τότε εγώ είμαι ψυχασθενής? Τρώω σχεδόν τα πάντα... και τίποτα αν δεν μου κάτσει καλά στο μάτι.
   

Έχοντας τελειώσει με τις υποχρεώσεις στη δουλειά μου από τις 10 το πρωί, χαζεύω στο internet (μεταξύ μας, αυτό κάνω έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα)
Τέλος πάντων...εκεί που χάζευα, κάπου μετά τον τέταρτο καφέ, είδα αυτή την ανάρτηση του καθαρματένιου μάγειρα . Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω το ίδιο (να θυμηθώ να προσθέσω στο προφίλ μου ότι είμαι και ζηλιάρα).
Ανάμεσα σε άλλα, αυτά είναι τα πλέον αγαπημένα...

Ελληνικός καφές σκέτος (τουλάχιστον 7-8 τη μέρα) , άντε και κανά σκέτο εσπρέσσο στο τσακίρ κέφι.
Πράσινο τσάι (άλλα τόσα φλυτζάνια. Όχιιιι, δεν έχω νεύρα)
Πίτες (τυρόπιτες, πρασόπιτες, σπανακόπιτες...ότι να΄ναι). Πατάτες φούρνου. Θαλασσινά. Ψάρι με λαχανικά στο φούρνο. Αθερίνα τηγανιτή. Τυριά (μόνο ελληνικά)  Οχι αγάπη μου δεν θεωρώ τυρί αυτό το πράγμα με το ροδάκινο ή το ουίσκι μέσα. Μόνο τη μουχλιασμένη αηδία αντέχω κι αυτό σε περιορισμένες ποσότητες. Καρυδόπιτα με παγωτό καιμάκι. Παγωτό παρφέ βανίλια και σοκολάτα πορτοκάλι Δωδώνη. Κανταίφι. Κάπαρη. Παστουρμά. Πίτσα με καυτερά αλλαντικά και πολύ τυρί.Cinnamon rolls  Σοκολάτα υγείας.Ο συνδιασμός σοκολάτα πορτοκάλι γενικά. Μπανάνες (ποτέ σε παγωτό ή γλυκό). Πορτοκάλια. Γλυκό πορτοκάλι. Γλυκά κουταλιού. Περγαμόντο, νεράτζι...άντε και κυδώνι. Σάντουιτς με ζαμπόν τυρί και κάπαρη.Μοσχαρίσια μπριζόλα στα κάρβουνα. Κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Ζυμαρικά με σάλτσα πέστο. Φασολάκια, μπάμιες, αρακάςςςςςςςς (διαλιέχτεεε). Αγκινάρες. Γάλα φρέσκο παγωμένο. Πετσα από πρόβειο γιαούρτι. Μετσοβόνε σαγανάκι. Γίδα βραστή. Κοκορέτσι. Αρνί στη σούβλα κρύο με μουστάρδα. Μπουγιουρντί με ψωμάκι ψημένο. Ρεβυδοκεφτέδες με γιαούρτι. Χούμους. Ιρανική πιτούλα με συκωτάκι μοσχαρίσιο. Χωριάτικη σαλάτα με μπόλικο λαδάκι για βουτιές. Χαλβάς με αμύγδαλα ή σοκολάτα. Φυστίκια Αιγίνης. Πιτόγυρα με μπόλικο τζατζίκι. Ψωμί χωριάτικο (2-3 ημερών, κατά προτίμηση). Μυζήθρα φτιαγμένη  από τα χεράκια μου με πρόβειο γάλα.

Τσιγάρα. Πριν, μετά και κατά τη διάρκεια. Του φαγητού ντεεε...

Φιλιά.  Πείνασα, πάω σπίτι να φάω.





Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Πρωινό παραμύθι




Πήγε μια μέρα ο πατέρας το παιδί του στο τσίρκο... έκαναν βόλτα και χάζευαν τα κλουβιά με τα ζώα... κάποια στιγμή είδε το παιδί έναν τεράστιο ελέφαντα, δεμένο από το πόδι, με μία αλυσίδα μικρή από ένα πολύ μικρό πασσαλάκι....
Απόρησε και ρώτησε τον πατέρα του : ¨Μπαμπά, γιατί δεν δίνει μία κλωτσιά ο ελέφαντας να απελευθερωθεί, αφού ειναι τόσο μεγάλος και τόσο δυνατός και το ξυλαράκι πολύ μικρό για να τον κρατήσει ???"
Ο πατέρας του χαμογέλασε και του απάντησε: "Βλέπεις όταν τον έδεσαν εκεί, ήταν ένα μικρό ελεφαντάκι και για πάρα πολύ καιρό προσπαθούσε να σπάσει την αλυσίδα του! Τράβηξε, παιδεύτηκε, δεν σταμάτησε να ψάχνει τρόπο να φύγει...άλλα ήταν πολύ αδύναμο τότε και δεν μπόρεσε... και έκλαψε, έκλαψε πάρα πολύ και παραιτήθηκε...και τώρα δεν ξέρει ότι έχει γίνει μεγάλος και δυνατός και μπορεί να σπάσει τα δεσμά του..."

Το αντέγραψα από ένα site γιατί μου θυμίζει εμένα, εσένα, τους φίλους μου....που δε μας έδεσαν το ποδαράκι αλλά τη θελησή μας.
Πρωινά φιλιά και καλημέρες


Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Μέρα πένθους


Ατυχία. Είμασταν σαφώς καλύτεροι απόψε, αλλά άτυχοι.
Πολύ άτυχοι.

Όλοι το λένε...και ο  Κώστα ο Μεντεσές το λέει, ο Κούλης ο Μαχαίρας, ο Μίλτος ο Σβέλτος....μέχρι και ο Μπάμπης ο Σουγιάς το λέει.
Είμασταν άτυχοι.

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Η τηλεόραση, ξέρεις τι κρότο κάνει άμα την σπάσεις..?






Σήμερα έκανα ένα λάθος.
Είδα τηλεόραση. Δεν θυμάμαι καν τι έβλεπα. Θυμάμαι πάντως ένα διαφημιστικό για ένα καινούργιο reality*.
Τραβούσα τα βυζιά μου λέμε (Ότι έχει απομείνει, τέλος πάντων μετά τις εγκυμοσύνες). 

Πέντε καριόλες (δεν πρόλαβα να μετρήσω σωστά, είχα μείνει μαλάκας) να μαλλιοτραβιούνται για το ποιά κάνει την καλύτερη βίζιτα??
Πέντε πουτανάκια που όλη μέρα κωλοβαράνε με υφάκι  sex and the city, ψωλαρμενίζοντας στην πόλη?

Σε ποιό πλανήτη ζω τέλος πάντων εγώ? Έχω χάσει επεισόδια από την ζωή? Έτσι πρέπει να είναι οι γυναίκες της χώρας μου? Αυτές πρέπει να έχουν ως πρότυπο τα παιδιά μου? και άλλες κλασικές ερωτήσεις....μπερδεύονταν στο μυαλό μου (στο οποίο εξάλλου, έχει χτυπήσει η μητρική εδώ και καιρό).
-"Καλά ηλίθια είσαι? Αυτό γίνεται εδώ και αιώνες. Πως ξεχώρισαν τόσοι και τόσοι άχρηστοι? Με την αξία τους?"
Καμιά αντίρρηση, αλλά να το κάνουμε και reality show?
Οχι ρε μαλάκα, δεν θέλω.
Δεν είπα ότι η γυναίκα της Πίνδου με εκφράζει. Δεν υπήρξα ποτέ μάνα- κουράγιο. Ευτυχώς. Αλλά αυτό πάει πολύ. Καμιά από αυτές δεν έκανε τίποτα πιό σοβαρό στην ζωή  της πέρα από το να δώσει κώλο στο σωστό μαλάκα-γαμιά της.
Μιά χαρά είναι βέβαια, το "Αχ, μωρό μου, τέλεια είναι. Πονάει αλλά μ΄αρέσει. Πως άργησα τόσο να τ΄ανακαλύψω?" αλλά κράτα ρε φίλε.  Δεν θα το διδάξω στα παιδιά μου ως μέσο επιτυχίας.


Οχι ρε...δεν θέλω να δω πως τον παίρνουν οι καριόλες σας. Γιατί να μη βάλω τα παιδιά μου να δουν youporn?
Πίπες το ένα, πίπες και τ΄ άλλο.

*Ποιός ηλίθιος τα ονόμασε reality?
... εκτός κι αν άλλαξε  η σημασία της λέξης στ΄αγγλικά και εχώ έχασα πάλι επεισόδια.

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Μία πίτα απ΄όλαααα...


 
Μία πίτα με γύρο. Τζατζίκι, κρεμμύδι, ντομάτα και πατάτες. 
Κόλαση?
Οκ..το ξέρω ότι δεν πιάνω μία μπροστά στον kafro, αλλά είμαι και μισή μπουκιά γυναίκα.
Τσιγαράκι άφτερ, καφεδάκι  και....χαμόγελο.

Ξέρετε ότι ευχόμουν να τρώω πίπα και όχι πίτα, αλλά εντάξει...μέσα στη ζωή είναι όλα.
Και απόψε η πίτα ήταν θεική. χοχοχο
Φιλάκια πολλά

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Γκαντεμόσαυρα, η αυτάρκης? II



Προηγούμενη ανάρτηση άκυρη. Στοπ
Τεκνό χαμένο. Στοπ
Την αδικία μου μέσα. Στοπ
Το χάσαμε το κορμί πατριώτηηη. Στοπ
Θα πρέπει να βολευτώ με τα παλιά πάλι? Φτου....Στοπ
 
ΟΚ...θα το γράψω μόνο μια φορά.
Όποιος/α είναι γνωστός γκαντέμης να βγει τώρα να το δηλώσει εδώ.
Θα γλυτώσει το κρέμασμα στο μεσσιανό κατάρτι, αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα για το λιθοβολισμό στην πλατεία.
χμμ...σκέφτομαι να κόβω και εισιτήριο. Θα γίνει φίρμα.
Έχω και έξοδα.... Δε βγαίνω μάνα μου.

Και τώρα που είπα "μάνα"....
Ρε μάνα πεςςςς. Γιατί τ΄άλλα παιδάκια ξέρουν ποιός είναι ο μπαμπάς τους? Γιατί?
Τότε που είχες πάει στην Κρήτη...κι έκανες το παιδί των λουλουδιών...εκεί στις αρχές του ΄70....
Μάνα...ακούς?
Τι έκανες ρε μάνα?
Εκεί δεν ήταν που γνώρισες έναν ψηλό? λεβέντη? παντρεμένο με μιά κοντή?
Να δεις πως τον λέγανε....Μητροδάκη? ...μμμ ...Μητσοχάκη?
Τι έκανες ρε μάναααααα?

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Πρωινές ασυναρτησίες

Πρωί πρωί, πάω τα παιδιά μου στα σχολεία τους. Κατεβασμένο παράθυρο και τραγουδάω δυνατά.



Το έχω ξαναγράψει ότι αυτή είναι η αδυναμία μου. Να τα κάνω να νιώθουν άβολα. Το διασκεδάζω τρελλά, η κακούργα.
Βέβαια την προηγούμενη φορά που τραγουδούσα το σουξεδάκι της Patito Feo (μη ρωτήσει κανείς ποιά είναι αυτή. Άυριο με τον κηδεμόνα σας) τα παιδιά μου έκαναν μια ανέλπιστη προσπάθεια να γλυτώσουν το ρεζιλίκι. Μου πρότειναν να μην κουράζω τη φωνή μου ώστε αν πάω Eurovision, ν΄ανταπεξέλθει.
Τέσπα....μεγαλώνουν και έχουν και άποψη. Τι σκατά,  στο σχολείο διδάσκονται την τέχνη περί ειρωνίας? Χμμμ... άλλο ήθελα να γράψω. (Συγκεντρώσουυυυ.)



Ακούω τον Τζιμάκο πολύ αυτές τις μέρες. Για κάποιο λόγο τον βρίσκω αισιόδοξο.

Κάποτε ήταν η γενιά του ΄40. Πεινασμένη, χωρίς παπούτσια αλλά με οράματα.
Μετά η γενιά του ΄60. Φρέσκια εποχή, νέες ιδέες, επανάσταση, 1 1 4.
Είμαστε η αδικημένη γενιά του ΄70. Μεγαλώσαμε με όραμα το πανεπιστήμιο. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι (τυχεροί) όχι.
Τα smart, τις μεζονέτες, τα ταξίδια στο Λονδίνο για σ/κ. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι έχουν θέμα με τις δόσεις του στεγαστικού.
Γυναίκες καριέρας. Οκ..αυτό ήταν ανέκδοτο. Μετά την αλλαγή πάνας, ας ρίξουμε και ένα διδακτορικό να υπάρχει.

Η γενιά του ΄70? Θυμάμαι τις εκλογές του ΄81 σαν όνειρο. Θυμάμαι την ελπίδα. 30 χρόνια μετά ακόμα την αναζητώ.  Κάποιοι την βρήκαν, την έφαγαν. Εμείς ακόμα σπουδάζαμε.
Φοβάμαι ότι η γενιά του ΄40 μαζί με τη γενιά του ΄90, θα μας έχουν για πολλά χρόνια ακόμα, στη μπούκα. Αυτοί που πείνασαν και αυτοί που θα πεινάσουν.
Και εμείς κάπου στη μέση. Εμείς που τα φάγαμε όλοι μαζί? Μια ζωή παλεύω, γαμώ τη χώρα μου γαμώ. Και δε θα μπορώ ν΄αφήσω ούτε την ελπίδα ως προίκα στα παιδιά μου.

Η πλέον αδικημένη γενιά, εμείς? Θα δείξει.

Εγώ πάντως κληρονόμησα την Ελπίδα από τη γενιά του ΄40.
Ας χαμογελάσω....


Την γενιά του ΄50 την παρέλειψα επίτηδες. Δεν πιάνονται. Λείπουν όλοι μετανάστες στην Γιούζα (όπως την έλεγε και ένας καθηγητής μου)

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Κόλαση.








Γι΄αυτό είναι οι φίλες. Να με ξελασπώνουν στα δύσκολα.

moi: Πως πας με κάποιον που του ρίχνεις μια δεκαετία? 
elle: Χωρίς τύψεις. 
moi: Χμμμ....τι χρώμα εσώρουχα να βάλω?
elle: Ότι να΄ναι. Δε θα τα πάρεις πίσω έτσι κι αλλιώς. 

Je t' aime μαρήηηη.


Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Νεύρα.

Ένα πράγμα έχω να ρωτήσω...
Γαμιέται το σύμπανννννν?

Μάλλον...ένα πράγμα έχω να δηλώσω.
Γαμιέται το σύμπαν.

Γούτσου, γούτσου!!!

   Σήμερα είναι του Αγ. Βαλεντίνου. Βοήθειά μας.


 Ανάμεσα στα λουλουδάκια, τις καρδούλες, τα αρκουδάκια και τους όρκους αιώνιας αγάπης ...έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας αυτό που είπε ο Μέγας Αρκάς.

"Γάμος είναι όταν δυο άτομα μοιράζονται τα προβλήματά τους, τα οποία δε θα είχαν προκύψει αν δεν είχαν παντρευτεί" 

...άντε και καλή ψυχή να ΄χουμε.

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Για τσεκ δις άουτ. Βαλεντάιν ιζ κάμινγκ.

Έρχεταιιιι.
Η μεγάλη γιορτή της Ελληνοσύνης έφτασε. Η μέρα που θα πνιγούμε στα ροζουλί και κόκκινα καρδουλίνια. Που οι Έλληνες θα μιλάνε ωσάν να τους χτύπησε το τρίτο εγκεφαλικό...και  θα συμπεριφέρονται ανάλογα. Οι επιπτώσεις του δε, είναι αντιστρόφως ανάλογες με την ηλικία.
Οι κορασίδες της πατρίδας μας με τα κόκκινα μάγουλα, θα φορέσουν τα καλά τους. Ήτοι κόκκινα σατέν κορμάκια, διχτυωτή καλτσούλα και κόκκινο παύλα μάυρο στριγκάκι.
Τα παλικάρια μας , τα τιμημένα νιάτα της πατρίδας μας,  θα βάλουν κόκκινα μποξεράκια με καρδούλες και τυπωμένους στα επίμαχα σημεία, όρκους αιώνιας αγάπης, αλλαλάζοντας... "Σκύψε ευλογημένη να διαβάσεις..."

Εμπρός αδέλφια. Να φορέσουμε όλοι τα κόκκινα σατέν μας.  Να αποτινάξουμε τα δεσμά του βαμβακερού εσώρουχου, αδέλφια. Στα hondos center, αδέλφια...στα hondos center...
Ν΄αγοράσουμε μποξεράκια στους λεβέντες μας και μεταλλαγμένα αρκουδοκαρδουλίνια στις κορασίδες.
Να γίνουμε όλοι ρόοουζζ αδέλφια.

Ευτυχώς υπάρχει ο Άγιος και ενώνει το Έθνος. Μεγάλη η χάρη του....

Και επειδή τέτοια γιορτή δεν νοείται χωρίς σεχ, πάρτε μερικές χρήσιμες συμβουλές.
Παλιό, αλλά λατρεμένο βιντεάκι. Με κάνει και γελάω υστερικά, κάθε φορά.



- O  μάι γκόντ, γιού αρ δε πράιμ μίνιστερ...γιού αρ δε πρέζινεντ οφ δε ντιμόκρασι...
- Ολ δε στουπίντιτις γιου νόου, γιου σεντ δεμ τουντέι...
Δεν υπάρχουν αυτοί οι διάλογοι...

 Πάω να βγάλω το κόκκινο σατέν νεγκλιζέεεε (κλειστά χειλάκια) από την ναφθαλίνη. Φιλάκιααααααααα

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Που είναι οι άντρες? οεεεοοο

 
 Αντιγράφω διάλογο μετάξυ φίλων από το facebook...   
 
(Αυτός) -Δεν υπάρχουν αρσενικά πια?
(Αυτή) -Ε, έτσι δεν είναι?
(Αυτός) -Και πως είναι ένα αρσενικό δηλαδή ?
(Αυτή) -'Αντρας. Να βαράει πότε πότε...
(Αυτός) -Να βαράει ?
(Αυτή) -Ναι, και να ξέρει να κυνηγάει. 
(Αυτός) -Και η γυναίκα πως να είναι ? 
(Αυτή) -Θηλυκό 100% .
(Αυτός) -Ναι, άλλα άμα η γυναίκα προσβάλλει τότε ο άντρας πρέπει να βαράει , συμφωνείς ?
(Αυτή) -Όχι. Μπορεί να ξεχαστεί και να τον προσβάλει...
(Αυτός) -Κι αν ξεχαστεί  η γυναικα και προσβάλλει ,επιτρέπεται να ξεχαστεί και ο άντρας και να βαρέσει ?
(Αυτή) - Όχιιιιι ! Δεν εννοώ αυτό...
(Αυτός) -Ε, βλέπεις λοιπόν που είναι οι άντρες που ψάχνεις? 
ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ή ΦΥΛΑΚΗ
 
Έχουμε χάσει τη μπάλα ή είναι ιδέα μου?

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Με το κορμί να καίγεται...






Το εξαιρετικό παύλα ερωτικό παύλα ταξιδιάρικο άσμα το αφιερώνω σε όσους τύχει και περάσετε από τη Νεφελοκοκκυγία μου.
Παρακαλώ να εισέλθετε ντυμένοι ευπρεπώς. Ήτοι χοντρή ρόμπα (την πιο χοντρή που έχετε)  εσάρπα (χρωματικά αταίριαστη με τη ρόμπα, κατά προτίμηση) αθλητική καλτσούλα και τσάι.


Τόση χάρη, τόση ομορφιά....